Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 września 2011 r. o sygn. II SA/Go 527/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie ze skargi S. Ł. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2011 r. o nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. o nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Stwierdził też, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, orzekając także o zwrocie kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji przyjął, że powyższe decyzje organów obu instancji rażąco naruszają przepisy art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a., a także przepisy § 6 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 40, poz. 326 ze zm.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy wobec czego należało orzec o uchyleniu ich na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie to stanowi drogę do przeprowadzenia ponownej oceny merytorycznej sprawy, w toku której zachowują ważność niezakwestionowane tym orzeczeniem ustalenia a organ I instancji kierując się powyższymi wskazaniami ponownie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające, oceniając spełnienie warunków wnioskowanej płatności i stosownie do treści zgromadzonych dowodów wyda ponowną decyzję wyczerpująco motywując swe rozstrzygnięcie.
Ocena powyższa opiera się o następujący stan faktyczny. Organ I instancji przyznał [...] płatności na rok 2010 w wysokości [...] zł w tym w ramach jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej. Odmówił zaś przyznania uzupełniających płatności obszarowych do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W zakresie odmowy, a dotyczy ona powierzchni 24,29 ha trwałych użytków zielonych przyjęto, że nie zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą. Wskazano, że w dniu [...] maja 2010 r. do organu wpłynął wniosek o przyznanie tych płatności a do wniosku dołączono pismo zawierające prośbę uwzględnienia zarejestrowanych na współwłaściciela gospodarstwa rolnego [...] zastępujące zaznaczenie w sekcji IV żądanie uwzględnienia zwierząt oraz zgoda tej osoby na uwzględnienie tych zwierząt do naliczenia DJP oraz powierzchni maksymalnej w celu przyznania płatności PZ dla brata [...] współwłaściciela Spółki "[...] ". Organ powołując się na § 6 ust. 1 oraz § 12 wyżej cytowanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 r. przyjął, iż warunkiem przyznania tej płatności jest uwzględnienie zwierząt zgłoszonych do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt tylko do współmałżonków gdyż powołane przepisy nie dają możliwości rozszerzenia katalogu o inne osoby np. posiadaczy, współposiadaczy.
W ocenie Sądu I instancji powołane powyższe przepisy wskazują, że warunkiem koniecznym do otrzymania zakwestionowanej płatności jest "posiadanie" przez rolnika lub jego małżonka zwierząt gospodarskich w okresie od [...] kwietnia 2005 r. do [...] marca 2006 r. (z zastrzeżeniem, że posiadanie tych zwierząt potwierdza zgłoszenie do odpowiedniego rejestru) i uzyskanie uzupełniającej płatności obszarowej do trwałych użytków zielonych lub powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawnianych na gruntach ornych lub mieszanek roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami na podstawie wniosku złożonego w 2006 r. Oznacza to, że płatność zwierzęca ma charakter historyczny. Nabycie zatem prawa do jej otrzymania jak również jej wysokość uzależniona jest od ukształtowanego w przeszłości stanu faktycznego. A więc od ilości zwierząt gospodarskich będących w posiadaniu rolnika lub jego małżonka w terminie od [...] kwietnia 2005 r. do [...] marca 2006 r. oraz od powierzchni trwałych użytków zielonych i upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach rolnych, do której tenże rolnik lub jego małżonek otrzymał uzupełniającą płatność obszarową na podstawie wniosku na 2006 r., a także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim.
Sąd I instancji uznał, że w sprawie należy ustalić czy [...] był w wyżej wymienionych okresach referencyjnych posiadaczem bydła, co potwierdzałby wpis lub zgłoszenie do rejestru. Przedwczesna stała się ocena, że w sprawie zachodzą przesłanki odmowy przyznania spornej płatności, tymczasem z akt sprawy wynika, że [...] jest i był współwłaścicielem bydła w ramach prowadzonej działalności rolniczej wraz z [...] w ramach umowy spółki cywilnej. Stado to zostało zgłoszone do właściwego rejestru wspólnie przez współwłaścicieli w ramach tej spółki. Uwzględnienie tej okoliczności nie jest związane z rozszerzającą interpretacją § 6 i 7 powołanego rozporządzenia. Oznacza to, że [...] jest współposiadaczem stada bydła, a więc posiadaczem w rozumieniu tego rozporządzenia. W sytuacji gdy osoba ta dysponuje zgodą współwłaściciela na dysponowanie spornym stadem bydła, to okoliczność ta potwierdza fakt posiadania stada bydła zadeklarowanego we wniosku o przyznanie płatności.
Organy prowadząc postępowanie w sprawie nie wyjaśniły i nie zgromadziły materiału dowodowego w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Przeprowadzona ocena stanu faktycznego i prawnego nosi znamiona dowolnej. Nie uwzględniono powyższych zasad wynikających wprost z obowiązujących powszechnie przepisów prawa. Spełniony został pierwszy z podanych warunków przez [...] warunek posiadania w wymaganym okresie odpowiedniej liczby zwierząt gospodarskich. Natomiast nie wynika z akt sprawy czy otrzymał w 2006 r. płatność uzupełniającą do trwałych użytków zielonych o do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, bądź też spełnia warunki wynikające z dyspozycji § 7 rozporządzenia.
Powyższe powody były podstawa do uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji.
Skargę kasacyjna na powyższy wyrok w całości złożył Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]. Zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi i zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzucił błędną wykładnię § 6, § 7, § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2009 r. Nr 40, poz. 326). Naruszenie przepisów procesowych w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a także art. 80 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wyżej już cytowanej w płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Nadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z decyzji nr [...] z dnia [...] października 2006 r. oraz wniosku skarżącego o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2006 z dnia [...] maja 2006 r.
W uzasadnieniu podał, że błędne jest stanowisko Sądu I instancji co do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania błędnej decyzji. Organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne, a powołane przepisy nie mogą iść tak daleko aby organy miały ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczną wniosku producenta rolnego. Organ nie podziela zaprezentowanego stanowiska Sądu I instancji umożliwiającego uwzględnienie zwierząt gospodarskich zgłoszonych do właściwego rejestru przez osoby trzecie prowadzące działalność wspólnie z rolnikiem w ramach umowy spółki cywilnej. Z przepisów powołanych w skardze kasacyjnej wyraźnie wynika krąg podmiotów, którym przysługują omawiane uprawnienia. Wymieniony § 12 rozporządzenia do podmiotów tych zaliczył współmałżonka jako osobę inną niż rolnik indywidualny, który złożył wniosek o przyznanie płatności zwierzęcej.
Oznacza to, że przepis nie dopuszcza przyznania płatności zwierzęcej również rolnikowi współposiadającemu zwierzęta gospodarskie z osobami innymi niż jego współmałżonek. Prawodawca celowo nie użył w tym przepisie pojęcia "współposiadacza". Potwierdza to § 12. Podkreślenia wymaga, że [...] złożył wniosek nie jako wspólnik spółki cywilnej (w imieniu wszystkich pozostałych wspólników) ale jako rolnik indywidualny (będący osobą fizyczną) i posłużył się swoim indywidualnym numerem identyfikacyjnym nadanym zgodnie z przepisami ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Nie był zatem w okresie referencyjnym posiadaczem zwierząt w rozumieniu § 6 rozporządzenia. Potwierdza to wpis i zgłoszenie. Współposiadaczami zwierząt w okresie referencyjnym byli wspólnicy spółki cywilnej i na nich zarejestrowane były zwierzęta.
Przepis wymaga, aby w takim wypadku złożony wniosek przez producenta rolnego odwoływał się do numeru identyfikacyjnego nadanego na wspólników spółki cywilnej. Powyższą wykładnię potwierdza art. 7 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego jak też definicja producenta rolnego zawarta w art. 3 pkt 3 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów. Prowadzona działalność w ramach umowy spółki cywilnej jest odrębną działalnością rolniczą od działalności rolników indywidualnych. W związku z tym, że [...] nie miał we wskazanym okresie zarejestrowanych zwierząt gospodarskich a były one zarejestrowane na spółkę, a więc działalność rolniczą odrębną od indywidualnej działalności, to nie spełnił warunków wymaganych z § 6 i § 7 rozporządzenia. Interpretacja Sądu I instancji prowadzi do korzystania z uprawnień należących do osób trzecich prowadzących wspólnie działalność rolniczą w ramach umowy spółki cywilnej.
Obowiązkiem organu było zatem sprawdzić spełnienie wymogów złożonego wniosku. Złożony wniosek nie wykazywał nieprawidłowości skutkujących wezwaniem rolnika do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Rozstrzygniecie Sądu I instancji narusza powołane przepisy i dlatego złożenie skargi kasacyjnej stało się konieczne i zasługuje na uwzględnienie.
[...] nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, gdyż ocena ich pozwoli określić zakres ustaleń niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i ocenić czy były one należycie dokonane. Natomiast jako wtórne w okolicznościach sprawy niniejszej należy ocenić uchybienia procesowe.
Kasator powołując naruszenie prawa materialnego zarzut sprowadza do błędnej wykładni § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2009 r. Nr 40, poz. 326 ze zm.) wydanego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 24c ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Chodzi o pojecie "posiadania" przez rolnika lub jego małżonka zwierząt gospodarskich w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. W stanie faktycznym sprawy rolnik zadeklarował w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości, że domaga się przyznania płatności uzupełniającej jako producent rolny będący osobą fizyczną i zarazem wspólnik spółki cywilnej wywodząc swoje roszczenie z faktu posiadania zwierząt objętych działalnością producenta rolnego w formie spółki cywilnej.
Oznacza to, że zasadniczy problem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy rolnik będący osobą fizyczną i zarazem wspólnik spółki cywilnej może zaliczyć na poczet przesłanek uprawniających do przyznania mu jako osobie fizycznej płatności mienie posiadane w ramach wspólności łącznej tej spółki. Sąd I instancji przyjął, że tak, czego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela z następujących powodów.
Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie tego problemu zostało uzależnione od zdefiniowania stanu prawnego spółki cywilnej na gruncie art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.). W przypadku bowiem uznania, jak przyjmuje to doktryna i orzecznictwo prawa prywatnego, że to wspólnik spółki cywilnej posiada zdolność prawną a rolnikowi jako osobie fizycznej przysługiwałaby płatność ustalona i naliczana wraz z prawami czy stanami faktycznymi (posiadanie) wynikającymi z członkowstwa w spółce cywilnej. Taki też sposób postrzegania spółki cywilnej na gruncie prawa administracyjnego był jednym z konkurujących poglądów w sprawach dotyczących przyznawania płatności rolnośrodowiskowych. Ten sposób aprobowały również organy, choć ich praktyka na tle orzecznictwa w tego typu sprawach uwidoczniła różnice.
W przedmiotowej sprawie organ stoi na stanowisku, że podmiotami uprawnionymi do otrzymania płatności jest rolnik jako osoba fizyczna i odrębnie spółka cywilna, nawet jeśli jej wspólnikiem jest tenże rolnik.
Po rozpoznaniu niniejszej sprawy skład sądzący ma na względzie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych został wyznaczony kierunek interpretacyjny mający zapewnić jednolitość stosowania prawa w przypadkach, gdy problem płatności rolnośrodowiskowej dotyczy spółki cywilnej. Ta jednolitość w świetle zasad pewności i zaufania do prawa staje się warunkiem koniecznym realizacji wartości demokratycznego państwa prawa. Ma ona bowiem znaczenie dla stabilizacji i równości stosowania prawa w obszarze całej dziedziny tego samego typu sprawach i przypadkach. Taki jest zresztą bezpośredni sens rozstrzygania wątpliwości prawnych w formie uchwał podejmowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 15 § 1 pkt 2 lub 3 ustawy wyżej cytowanej – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i bezpośrednie albo pośrednie związanie innych składów sądu administracyjnego wynikające z art. 269 § 1 tej ustawy.
Należy zauważyć, co wyżej podkreślono – sąd orzekający w niniejszej sprawie ma do czynienia z pośrednim związaniem, a więc odnoszącym się do rezultatu wykładni przepisu art. 3 pkt 3 ustawy wyżej cytowanej o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Mianowicie zgodnie z treścią uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II GPS 2/12 (publ: ONSAiWSA z 2012 r. nr 4 poz.63), w przypadku grupy osób związanych umową spółki cywilnej, status producenta rolnego w rozumieniu tego przepisu przysługuje spółce cywilnej. To zaś przesądza, że płatność w zakresie, w którym dotyczyła zwierząt posiadanych przez spółkę cywilną i na tę spółkę zarejestrowanych w systemie ewidencyjnym może być przyznana wyłącznie tej spółce, nie zaś jej wspólnikom jako odrębnie identyfikowanym producentom rolnym.
Zatem skarżący osobno zachowuje uprawnienia do przyznania płatności uzupełniających obszarowych jako rolnik indywidualny, jeśli oczywiście spełni wymagane prawem przesłanki. Odrębnie zaś spółka, której jest wspólnikiem. To, że w rozumieniu prawa prywatnego spółka ta nie ma zdolności prawnej, w świetle powyższej uchwały dotyczącej przepisów szczególnych, nie ma znaczenia.
Należy zauważyć, że za innym rozumieniem zdolności prawnej spółki cywilnej na gruncie prawa administracyjnego przemawiają następujące względy. Przepis art. 3 pkt 3 powołanej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, określa producenta rolnego jako osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego lub rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) 1453/2001, (WE) nr 1434/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 lub posiadaczem zwierzęcia.
Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 zostało uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE L z dnia 31 stycznia 2009 r. Nr 30,s. 16). Definicja rolnika zawarta jest w art. 2 lit. a tego rozporządzenia.
Jak wskazano wyżej w przepisach tych występuje definicja legalna terminu "producent rolny". W ten sposób ustawodawca wiążąco ustalił jego rozumienie na gruncie omawianej ustawy. Definicja ta zawiera, jeśli chodzi o producenta rolnego – rolnika, odesłanie do wymienionego art. 2 lit. a rozporządzenia nr 1782/2003 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. Jednak przepis art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów w sposób samoistny nie kształtuje zdolności prawnej spółki cywilnej w sferze płatności. Użyte w tej ustawie określenie producenta rolnego wskazuje jedynie podmiot, który może się ubiegać o płatności a płatności mogą mu być przyznane. O tym kto ma prawo do uzyskania konkretnych płatności rozstrzygają przepisy prawa materialnego, regulujące szczegółowo zasady przyznawania takich płatności.
Należy podkreślić, że w przepisach prawa krajowego w ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i w ustawie o krajowym systemie ewidencji wymienia się trzy kategorie podmiotów uprawnionych do ubiegania się i do uzyskania płatności. Zalicza się do nich osobę fizyczną, osobę prawną i jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej z zastrzeżeniem, że rolnikiem może być osoba fizyczna, osoba prawna lub grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą. W pojęciu jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej mieści się niewątpliwie grupa osób (fizycznych lub prawnych) wspólnie prowadzących gospodarstwo rolne. Tak samo należy potraktować podział rolników wynikający z treści art. 2a rozporządzenia Ne 1782/2003 i 73/2009 co oznacza, że prawo wspólnotowe i krajowe zgodnie uznają również za podmiot uprawniony do dopłat jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.
To zatem, że spółka cywilna nie ma według prawa krajowego osobowości prawnej i że nie została też generalnie, jako odrębny od wspólników podmiot wyposażona w zdolność prawną, nie jest przeszkodą do uzyskania płatności. Tym bardziej że stanowi ona grupę osób w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 1782/2003 zmienionego nr 73/2009. Konsekwencją powyższego jest to, że za producentów rolnych – rolników w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów i zarazem za rolników w rozumieniu przepisów nie można uznać wspólników spółki cywilnej. Nie jest nim również rolnik jako wspólnik spółki cywilnej posiadający odrębny od tej spółki numer ewidencyjny. Istotnym argumentem przemawiającym za taką wykładnią przepisów ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów jest również to, że przypisanie statusu producenta rolnego (rolnika) tylko jednemu z członków grupy – osobie wpisanej do ewidencji producentów i w ślad za tym przyznanie tylko jej prawa do płatności, eliminowałoby z grona uprawnionych pozostałych członków grupy. Adresatem płatności byłaby wyłącznie ta osoba. Pozostałe mogłyby utracić tytuł do tego świadczenia lub nie mieć wpływu na postępowanie dotyczące przyznania i ustalenia jego wysokości.
Z tych też względów w stanie faktycznym, w którym skarżący zadeklarował przyznanie płatności uzupełniającej jako producent rolny będący osobą fizyczną i zarazem wspólnikiem spółki cywilnej, wywodząc swoje roszczenie z faktu posiadania zwierząt objętych działalnością producenta rolnego w formie spółki cywilnej, decyzje organu odmawiające przyznania płatności były zgodne z prawem.
W niniejszej sprawie nie ma jednak wątpliwości, że to nie spółka cywilna "[...]" działająca poprzez jej wspólników domagała się przyznania płatności uzupełniającej. Płatności domagał się bowiem skarżący jako osoba fizyczna "zaliczając" na poczet przesłanek przyznania mu tej płatności uprawnienia przysługujące mu z tytułu członkostwa w spółce cywilnej.
Powyższe względy, wynikające ze związania tezą przedstawionej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2012 r. oraz uznaniem trafności zawartej w jej uzasadnieniu argumentacji jak też zapewnienie jednolitości stosowania prawa powodują, że niniejszy skład w tej sprawie podziela poglądy tam zawarte, które trafnie także zostały już zaprezentowane w prawomocnym wyroku z dnia 25 lipca 2012 r. II SA/Go 469/12 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wyrok ten dotyczy także [...] i tych samych płatności, ale na rok 2011.
Odwołanie się kasatora także do naruszenia przepisów procesowych jako mających istotny wpływ na wynik sprawy w świetle powyższych rozważań, nie miało znaczenia w sprawie.
Powyższe oznacza, że błędnie zaprezentował Sąd I instancji stanowisko w zakresie wykładni pojęcia "posiadania" określonego w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i oceny umowy spółki cywilnej jako podmiotu praw i obowiązków. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze art. 188 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjął, że zachodzą podstawy do wydania orzeczenia reformatoryjnego i uchylił wyrok Sądu I instancji, oddalając złożoną skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 151 w związku z art. 193 tej ustawy.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 203 pkt 2, art. 205 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).