Uzasadnienie
I
Pismem z dnia 23 kwietnia 2021 r. M. K. (dalej jako: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W przedmiotowej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 436/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 436/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę strony skarżącej.
Pismem z dnia 5 stycznia 2022 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonuje własną działalność gospodarczą oraz jest rolnikiem prowadzącym wielohektarowe gospodarstwo rolne. Wobec zatrzymania prawa jazdy i jednoczesnego pozbawienia możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych, skarżący nie może osobiście świadczyć pracy zarówno w przedsiębiorstwie przez siebie zarządzanym, a także gospodarstwie rolnym.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a."), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w tej sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności.
W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za taką okoliczność z pewnością nie można uznać twierdzenia skarżącego, że zatrzymanie prawa jazdy skutkuje tym, że nie może osobiście świadczyć pracy zarówno w przedsiębiorstwie przez siebie zarządzanym, a także gospodarstwie rolnym. Przede wszystkim, jest to twierdzenie o charakterze ogólnym, pozbawione konkretnej i przekonującej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji skarżącego. Strona skarżąca nie wykazała bowiem żadnego związku pomiędzy brakiem posiadania prawa jazdy, a niemożliwością pracy w gospodarstwie, czy przedsiębiorstwie w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wyjaśnił, czy we wskazanych podmiotach pracuje sam, czy oprócz niego pracuje ktoś jeszcze i czy osoby te posiadają uprawnienia do kierowania pojazdami. Wobec braku jakiegokolwiek konkretnego uzasadnienia rozpoznawanego wniosku, nie można zatem stwierdzić, że wykonanie decyzji realnie zagrozi sytuacji materialnej skarżącego.
W tym miejscu trzeba też wskazać, że sama utrata uprawnień do kierowania pojazdami nie jest jednoznaczna z koniecznością zaprzestania działalności gospodarczej, czy rolniczej przez skarżącego. Przyjmując nawet, że fakt utraty uprawnień do kierowania pojazdami może mu utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej, czy też rolniczej, to nie oznacza to konieczności jej zaprzestania. Skarżący może bowiem skorzystać z usług innych osób. Gdyby nawet w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów działalność gospodarcza, czy rolna prowadzona przez skarżącego musiałaby zostać ograniczona, to i tak okoliczności tej nie można uznać za dostateczne spełnienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Według bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, oraz z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1078/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie uprawdopodobnił, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody faktycznie zajdzie, co przemawiałoby za uwzględnieniem wniosku. Same twierdzenia strony nie są w tym zakresie wystarczające. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna.
Skarżący ani nie twierdził, ani nie wykazywał też, że wykonanie decyzji mogłoby powodować trudne do odwrócenia skutki. Przy czym, z jej istoty wynika, że jest ona odwracalna, tzn. cofnięte uprawnienia mogą być przyznane na nowo wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Ponadto, nie można tracić z pola widzenia, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest podyktowana także interesem osób trzecich – w tym przypadku bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, dla którego istotne jest, aby po drogach poruszały się osoby o właściwych cechach. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji skarżącego powinno być z tego względu uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Takowe zaś nie zostały w niniejszej sprawie wykazane.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji