Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2576/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na rozstrzygnięcie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2010r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd pierwszej instancji uwzględnił następujący stan sprawy.
Skarżąca – "S. D." Spółka z o.o. w O. w dniu [...] grudnia 2009r. złożyła do Regionalnej Instytucji Finansowej (M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. – dalej: RIF) wniosek o dofinansowanie realizacji projektu o nazwie "Opracowanie i wdrożenie do produkcji S. D. sp. z o.o. gamy nowych, innowacyjnych dyspersji" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007 – 2013, Działanie 1.4 (wsparcie projektów celowych) -4.1 (Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R)". Wniosek ten na skutek informacji o stwierdzonych uchybieniach formalnych został skorygowany pismem z [...] stycznia 2010 r.
Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) pismem z [...] maja 2010 r. poinformowała skarżącą, że finansowanie nie zostało przyznane, gdyż projekt nie spełnił wszystkich obligatoryjnych kryteriów z następujących przyczyn:
W zakresie kryterium: "Projekt obejmuje badania przemysłowe i/lub prace rozwojowe oraz zakłada wdrożenie wyników tych badań lub prac w działalności gospodarczej wnioskodawcy" – skarżąca nie dokonała szczegółowego opisu wraz z uzasadnieniem planowanych prac rozwojowych, nie podała w części wdrożeniowej opisu i planu wdrożenia wyników prac badawczych prowadzonych w ramach działania. Skarżąca przedstawiając planowane wydatki, nie podała uzasadnienia i argumentacji konieczności ich ponoszenia w związku z realizacją projektu.
W zakresie kryterium: "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu" – skarżąca nie opisała i nie uzasadniła planowanych wydatków inwestycyjnych.
W punktach C.1.5 i C.1.7 biznesplanu wydatki zostały tylko wymienione. Wskazano na potrzebę wybudowania nowego zakładu, nie określono wielkości zakładu, powierzchni hal technologicznych i budynków, co uniemożliwia ocenę racjonalności planowanych wydatków. Nie zostały uwiarygodnione koszty zleceń zewnętrznych, brakuje rozbicia kosztów na konkretnych zleceniodawców. Nie przedstawiono kwalifikacji konsultantów wybranych do realizacji zadań. Nie przedstawiono szczegółów powierzonych zadań, które uzasadniałyby ich wynagrodzenie.
Pismem z [...] czerwca 2010 r. skarżąca wniosła do P. Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. protest od wyników oceny, rozwijając szczegółowo uzasadnienie poszczególnych części projektu.
PARP w wyniku rozpoznania protestu zgodził się co do niesłuszności oceny w zakresie kryterium: "Projekt obejmuje badania przemysłowe i/lub prace rozwojowe oraz zakłada wdrożenie wyników tych badań lub prac w działalności gospodarczej wnioskodawcy". Nie uznał jednak argumentacji skarżącej co do drugiego z zakwestionowanych w ocenie kryteriów: "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu".
PARP wskazał, że skarżąca w biznes planie w pkt. C1.5-7 nie opisała i nie uzasadniła planowanych wydatków inwestycyjnych, konieczności ich poniesienia w kontekście realizacji projektu. Nie zostały szczegółowo opisane pozycje dotyczące zakupów, nie uzasadniono szczegółowo konieczności ich poniesienia. Wskazując ogólnie potrzebę wybudowania zakładu, nie podano informacji na temat jego podstawowych wielkości, co uniemożliwia ocenę racjonalności wydatków. Nie zostały również opisane szczegółowo przewidywane zadania, zlecania dla wykonawców zewnętrznym.
Organ wskazał na niezgodność wypełnienia wniosku z instrukcją wypełnienia biznes planu, wskazując odpowiednie zapisy tej instrukcji, które nie zostały wypełnione.
W odwołaniu do Departamentu Wdrożeń i Innowacji Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej: organ) skarżąca zarzuciła oceniającym popełnienie następujących błędów w trakcie oceny wniosku:
- • błędne zinterpretowanie zapisów w "Przewodniku po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka";
- • błędną ocenę kryterium, wskazując że w uzasadnieniu odwołania przedstawiono zakres informacji, który potwierdza racjonalność wydatków;
- • niezastosowanie zapisów "Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach PO IG" – uchybienie procedury w § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu;
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego negatywnie rozpatrzył odwołanie. Podniósł, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnego uzasadnienia planowanych wydatków, nie zamieścił wielkości planowanej inwestycji (wielkości budynków, hal technologicznych), a bez tych danych trudno ocenić racjonalność planowanych wydatków opiewających na znaczne kwoty. Dodał również, że nie zostały uwiarygodnione koszty zleceń zewnętrznych, brak jest też wydatków na badania przemysłowe oraz brak wskazania stawek uposażenia i wielkości zaangażowania konsultantów, własnych pracowników, a także rozbicia kosztów usług badawczych i projektowych świadczonych przez instytucje zewnętrzne. Organ zwrócił uwagę, że inwestycje oszacowano z duża dokładnością, choć nie wiadomo na jakiej podstawie.
Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę zarzucając, że ocena wniosku została dokonana w sposób naruszający prawo poprzez:
- a) naruszenie przepisów załącznika 4.4. Procedury odwoławczej w ramach POP IG do szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów skarżącej w odpowiedzi na protest i odpowiedzi na odwołanie,
- b) naruszenie zapisów § 7 ust. 2 pkt 8 "Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach PO IG" – nie zwróceniu się do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień stanowiących integralna część wniosku,
- c) naruszenie zapisów "Przewodnika po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr [...], jak i zapisów we wniosku, biznes planie i jego załącznikach przez subiektywną ocenę, bez dogłębnego przeanalizowania złożonych dokumentów.
Skarżąca zarzuciła popełnienie następujących błędów w ocenie:
- • Bezpodstawnie zarzucono, ze skarżąca nie zawarła wszystkich informacji potrzebnych do oceny wniosku;
- • Niesłuszny jest zarzut nie przedstawienia wiarygodnego uzasadnienia planowanych wydatków i nie podanie wielkości planowanych inwestycji, gdyż we wniosku skarżąca przedstawiła wiarygodne uzasadnienie planowanych wydatków;
- • Brak w budżecie wydatków na badania przemysłowe, gdyż projekt dotyczy prac rozwojowych, co zostało wskazane w harmonogramie rzeczowo-finansowym;
- • Bezzasadny jest zarzut braku kryteriów doboru i kwalifikacji konsultantów zatrudnionych w projekcie, stawek uposażenia i wielkości zaangażowania własnych pracowników a także rozbicia kosztów usług badawczych i projektowych, gdyż dane zostały w Harmonogramie oraz w pkt. od C.1.3., C.1.4, C.1.5., C.1.7. wniosku;
Skarżąca wyjaśnia rozbieżności pomiędzy wskazywanymi wielkościami wydatków wskazując, że kwota [...] mln to wydatki ogółem obejmujące koszty kwalifikowane i niekwalifikowane dla obu etapów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. analizując sprawę przede wszystkim przypomniał, iż sposób przeprowadzenia konkursu jest unormowany w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dla Działań 1.4 - 4.1), stanowiącym opracowanie zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie, przygotowane na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. Dodatkowo jako załączniki do ogłoszenia o konkursie zostały umieszczone "Kryteria wyboru projektów", "Wzór wniosku o dofinansowanie projektu" i "Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie". Wszyscy zgłaszający wnioski do konkursu mieli więc jednakową możliwość zapoznania się z zasadami przeprowadzania konkursu, co prowadzi do zachowania zasad: równego dostępu do pomocy wszystkich wnioskodawców oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów.
W zakresie przygotowania wniosku, a następnie analizy jego treści istotna jest "Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie", która zawiera zarówno ogólne zasady, jak i szczegółowe wskazówki dotyczące wypełniania poszczególnych części i rubryk wniosku. Po złożeniu wniosku o dofinansowanie na żadnym etapie nie ma możliwości uzupełnienia lub modyfikowania informacji merytorycznych (w tym danych liczbowych) dotyczących projektu (§ 7 ust 2 pkt 8 Regulamin Konkursu).
W zakresie zasad ogólnych należy Sąd wskazał na następujące istotne zapisy:
Regulując wymogi formalne dotyczące przygotowania wniosku o dofinansowanie "Instrukcja wypełniania wniosku" podkreśla, iż wniosek powinien być wypełniony zgodnie z jej zaleceniami, powinien być przygotowany starannie, zawierać zakres informacji umożliwiający dokonanie pełnej oceny pozwalającej na decyzję w sprawie udzielenia wsparcia. Powinien być wypełniony w ścisłym powiązaniu z Biznes Planem stanowiącym jego obowiązkowy załącznik. Informacje zawarte we wniosku i Biznes Planie muszą być zgodne ze sobą.
Zgodnie z treścią kryterium [...] Przewodnika po kryteriach wyboru finansowych operacji wnioskodawca wskazując planowane wydatki musi każdą pozycję zawartą w harmonogramie rzeczowo-finansowym odpowiednio opisać i uzasadnić we właściwym punkcie Biznes planu. Przewodnik zawiera definicje wydatków "uzasadnionych", wydatków "racjonalnych" i wydatków "adekwatnych". Znaczna część projektowanych we wniosku wydatków nie ma nie tylko szczegółowego uzasadnienia co do ich celowości, ale nawet nie podaje podstawowych parametrów (np. wielkości budynków) pozwalających na ocenę racjonalności i adekwatności tych wydatków. Próby uzasadnień i wyjaśnień ogólnikowości tych danych zawarte w środkach odwoławczych skarżących nie mogą zastąpić niekompletności i wadliwości samego wniosku w tym zakresie.
Również procedura wyjaśnień treści wniosku po pierwsze nie jest obligatoryjna, o ile o to nie wnioskują oceniający, a po drugie nie może zmierzać do naprawienia wad wniosku istniejących w chwili jego złożenia, a mających zasadnicze znaczenie dla jego oceny.
Kwestionowane wydatki nie mają wymaganego uzasadnienia, co w ocenie Sądu widać nawet bez potrzeby uciekania się do wiedzy fachowej w tym zakresie, zatem zasadne było dostrzeżenie tej okoliczności przez oceniających i uznanie jej za podstawę negatywnej oceny wniosku.
Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut skarżącej, iż organ i oceniający dokonali nierzetelnej oceny projektu poprzez brak należytego uzasadnienia swojego stanowiska oraz poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich podnoszonych przez Spółkę zarzutów w środkach odwoławczych, tj. proteście i odwołaniu.
Sąd stwierdził, że zarówno pierwsza ocena z [...] maja 2010r., jak i rozstrzygnięcie protestu z [...] lipca 2010r. oraz zaskarżane rozstrzygnięcie odwołania zawierają "uzasadnienie wyników oceny projektu" w stopniu wymaganym przez art. 30 b ust 1 w zw. z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach POIG 2007-2013. Jest to uzasadnienie wystarczające do dokonania oceny przez Sąd w stopniu wskazanym art. 30c ust. 3 ustawy.
Celem rozpatrzenia środka odwoławczego jest sprawdzenie czy zakwestionowana ocena oparta jest na wszystkich danych zawartych we wniosku oraz czy dane są wyczerpujące, właściwe dla ustalenia wskazanego celu oraz czy zastosowany tok rozumowania w przedstawionej ocenie oparty jest na logice i nie odbiega od wiedzy powszechnej z zastrzeżeniem wyraźnego uzasadnienia wynikającego z wiedzy szczególnej, eksperckiej. Czynności powyższe w przedmiotowej sprawie zaistniały. Stwierdzenia oceniających, że projekt zawiera braki danych są uzasadnione treścią wniosku i jego załączników. Nie było szczególnej potrzeby ustosunkowywania się do wszystkich cząstkowych argumentów, na które powołuje się w skardze Spółka, gdyż nie zmieniały one ustaleń o brakach uniemożliwiających pozytywną ocenę.
Nie znajdują uzasadnienia twierdzenia skarżącej, iż oceniający powinni ją wezwać do wyjaśnień. Zgodnie z § 7 ust 2 p 8 Regulaminu wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku. Zatem, gdy braki dotyczą treści merytorycznych, a tak było w przedmiotowej sprawie, wzywanie do wyjaśnień, których nie można będzie uwzględnić, jest bezprzedmiotowe.
Ocena projektu została dokonana w oparciu o obowiązujące kryteria wyboru. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do oceny pozbawionej oparcia w tychże kryteriach. Nie ma tym samym naruszenia art. 26 ust 1 pkt 4 i ust 2 ustawy. Organ i oceniający nie naruszyli przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu. Uzasadnienie oceny jest wystarczające, wskazując na istotę rzeczy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przypisanych.
Spółka zarzuciła: w granicach wskazanych art. 174 pkt 2 naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 106 § 3 ustawy oraz Regulaminu konkursu, Zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie i Podręcznika po kryteriach wyboru finansowych opcji z uwagi na brak pełnej dokumentacji dotyczącej oceny wniosku o dofinansowanie potwierdzającej, że dokonana ocena merytoryczna została przeprowadzona właściwie i zgodnie z prawem, gdyż Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie dołączyło całości akt sprawy, a także art. 111 cyt. ustawy poprzez prowadzenie postępowania na jednym posiedzeniu w dwóch sprawach (sygn. akt V SA/Wa 2576/10 oraz V SA/Wa 2575/10) bez zarządzenia ich do łącznego rozpoznania i uzasadnienia tego połączenia.
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej.
Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju.
Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach:
- 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji, wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną poprzez wskazanie zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, określając tym samym granice skargi kasacyjnej.
Strona wnosząca skargę kasacyjną oparła złożony środek odwoławczy na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako naruszone przepisy postępowania wymieniła art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz ogólnie określonymi przepisami Regulaminu konkursu, Zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie i Podręcznika po kryteriach wyboru finansowych opcji, a ponadto art. 111 p.p.s.a.
Ustawodawca, jak to już wyjaśniono, w art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, określa stosowanie których przepisów jest wyłączone w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach ze skarg wnoszonych na podstawie art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Pozostałe przepisy p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza, że niektóre przepisy stosowane są wprost, inne wymagają modyfikacji, niektóre zaś przepisy stosowanej odpowiednio ustawy w ogóle nie mają zastosowania. Wymieniony jako ostatni przypadek zachodzi w szczególności wtedy, gdy ustawa odnosząca się wprost do materii, do której mają być stosowane odpowiednio przepisy innej ustawy, odmiennie niż przepisy stosowanej odpowiednio ustawy reguluje określoną instytucję. Oznacza to, że niektóre przepisy p.p.s.a., których stosowanie nie jest wyraźnie wyłączone w art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie znajdują zastosowania w sprawach sądowoadministracyjnych z zakresu prowadzenia polityki rozwoju.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja zachodzi w przypadku wymienionego w skardze kasacyjnej jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ustawodawca określa w tym przepisie katalog rozstrzygnięć jakie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi wobec stwierdzenia wymienionych trzech rodzajów naruszenia prawa. W obrębie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju sposób rozstrzygania w przypadku uwzględnienia skargi jest wyczerpująco uregulowany w art. 30 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym w sytuacji gdy sąd stwierdza, ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo (bez rozróżnienia rodzajów naruszeń), orzeka o uwzględnieniu skargi i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Art. 145 § 1 p.p.s.a., którego zastosowania ustawodawca wyraźnie nie wyłączył w art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie może być wobec tego stosowany.
Zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz przepisami Regulaminu konkursu, Zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie i Podręcznika po kryteriach wyboru finansowych opcji nie jest zasadny.
Przepisy Regulaminu konkursu, Zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie i Podręcznika po kryteriach wyboru finansowych opcji zostały w ramach zarzutu określone bez wskazania jednostek redakcyjnych zawierających naruszone zdaniem strony unormowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wymieniono jedynie § 7 ust. 2 pkt 8 "Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach PO IG", który to przepis odnosi się do materii żądania wyjaśnień na wniosek oceniających projekt, a ponadto, niewymieniony w petitum, załącznik 4.4. Procedury odwoławczej w ramach POP IG do szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w zakresie wymogów dotyczących informacji o rozpatrzeniu protestu (bez wymienienia jednostki redakcyjnej).
Niezależnie od wskazanych zastrzeżeń dotyczących sposobu sformułowania zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa we wskazany w zarzucie sposób, mający polegać na braku pełnej dokumentacji dotyczącej oceny wniosku o dofinansowanie potwierdzającej, że dokonana ocena merytoryczna została przeprowadzona właściwie i zgodnie z prawem, gdyż Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie dołączyło całości akt sprawy. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej strona postrzega niedostatki dokumentacji w braku arkuszy ocen wniosku.
Ustawodawca w art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyraźnie wyłączył stosowanie art. 54 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Obowiązek przedłożenia pełnej dokumentacji w sprawie, zgodnie z art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, spoczywa na wnoszącym skargę wnioskodawcy. Wobec tego niedołączenie do odpowiedzi na skargę arkuszy ocen nie stanowiło niedostrzeżonego przez Sąd pierwszej instancji naruszenia prawa przez instytucję zarządzającą. Nie jest wyłączone uzyskanie przez wnioskodawcę od instytucji zarządzającej arkuszy ocen, jeśli uważa te dokumenty za mające istotne znaczenie w sprawie.
Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Strona nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z arkuszy ocen. Ustawodawca wprowadził jako kryterium przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów, niezbędność do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Z dołączonych do skargi dokumentów nie wynikało, by zachodziła niezbędność prowadzenia z urzędu dowodu ze wskazywanych w skardze kasacyjnej dokumentów. Podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument, że nie można wykluczyć naruszenia określonego w art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zakazu udziału w rozpatrywaniu środków odwoławczych osób, które dokonywały czynności związanych z projektem, nie jest przekonywujący.
Strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób, by wskazany zakaz mógł zostać naruszony. Wobec tego nie można skutecznie zarzucić sądowi zaniechania działania z urzędu celem dokonania ustaleń faktycznych w wyjątkowym trybie, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 111 p.p.s.a. jest chybiony. Wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na rozprawie wydał postanowienie o połączeniu, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., spraw celem łącznego ich rozpoznania i odrębnego wyrokowania. Na to postanowienie nie przysługiwało zażalenie, wobec czego nie zachodził obowiązek sporządzenia jego uzasadnienia (art. 163 § 1 p.p.s.a.).
Łączenie spraw na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. ma charakter ściśle techniczny i podyktowane jest względami ekonomii procesowej. Nie narusza odrębności rozpatrywanych łącznie, pozostających w związku, spraw. Strona nie wykazała by zastosowanie art. 111 § 2 p.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna z wymienionych powodów podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).