Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2472/11

Uzasadnienie

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 517/11, wydanym w sprawie ze skargi C. U. S. C. S. R. G. "C.-R." w B. na decyzję Urzędu Patentowego RP w przedmiocie sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek, uchylono zaskarżoną decyzję w punkcie 2.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Urząd Patentowy RP udzielił patent nr [...] na wynalazek pt. Sposób oraz urządzenie do zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach, zgłoszony do ochrony w dniu [...] lipca 2002 r. przez A. T., M. Ł., F. N., A. J., J. C., J. Z., M. L., J. S. i A. P. W świetle zastrzeżeń patentowych:

1. 1. Sposób zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych, znamienny tym, że przeprowadza się znanymi metodami bieżącą kontrolę składu gazów w wyrobiskach ścianowych, a w przypadku wzrostu zawartości w powietrzu tlenku węgla pobiera się próbki węgla z danego rejonu ściany, przeprowadza się znaną metodą precyzyjną analizę chromatograficzną, z której ustala się skład gazów wydzielających się podczas różnych etapów utleniania węgla, po czym pobiera się próbki powietrza z zagrożonego rejonu, przeprowadza się ponowną analizę chromatograficzną i na tej podstawie ocenia się znaną metodą masę oraz temperaturę zagrzanego węgla, po czym w przypadku przekroczenia wartości krytycznych dokonuje się najpierw ukształtowania potencjału aerodynamicznego wokół rejonu ściany, a następnie podaje się do zrobów ściany znanymi metodami dwutlenek węgla.
2. 2. Urządzenie do zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych, znamienne tym, że zawiera napowierzchniowy zbiornik ciekłego CO2 (1), urządzenie do jego zgazowania (2), reduktor ze stałym dawkowaniem (3), ciąg rurociągów z powierzchni (4), poprzez wyrobiska dołowe (5), do zrobów ścian (6).

C. U. S. C. S. R. G. "C.-R." Sp. z o.o. w B., zwane dalej "wnioskodawczynią", działając na podstawie art. 246 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwanej "p.w.p.", wniosło wobec wspomnianej decyzji sprzeciw do Urzędu Patentowego RP.

Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r. [...] unieważniono patent w części dotyczącej urządzenia do zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych. W pozostałej części sprzeciw oddalono.

Jak wskazał organ zarzuty wnioskodawczyni podważają zarówno nowość, jak i poziom wynalazczy rozwiązań objętych wspomnianym patentem.

Na okoliczność braku przymiotu wynalazku w zakresie sposobu zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych, stosownie do zastrzeżenia nr 1, wnioskodawczyni przedłożyła:

1. 1. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych (Dz. U. Nr 139, poz. 1169);
2. 2. zasady prowadzenia akcji ratowniczych i prac profilaktycznych z wykorzystaniem gazów inertnych, Bytom, lipiec 2002 r. oraz Praca Badawczo-Rozwojowa, Realizacja Zadania Nr 12 pt. "Propozycja nowelizacji przepisów dotyczących stosowania azotu w górnictwie", Maj, 2002 r.;
3. 3. patent nr [...] pt. "Sposób wykrywania i oceny stanu źródeł pożarów endogenicznych w kopalniach głębinowych węgla kamiennego";
4. 4. patent nr [...] pt. "Sposób i układ do inertyzacji zrobów górniczych";
5. 5. patent nr [...] pt. "Sposób wczesnego wykrywania możliwości samozapłonu węgla w pokładzie";
6. 6. J. Czechowicz: Zwalczanie pożarów w kopalniach silnie metanowych, Wyd. Śląsk, 1972 r.;
7. 7. Norbert Schmidt, Rudiger von Yelsen-Zerweck: Inertyzacja w kopalni dwutlenkiem węgla, Gluckauf 126(1990) Nr 11/12;
8. 8. Wł. Krotkiewski, A. Mizerski, J. Ofiok: Wybrane zagadnienia nowoczesnego ratownictwa górniczego, Biuletyn Informacyjny z Zakresu Ratownictwa Górniczego, Zeszyt 5, Katowice 1966 r.

W kwestii braku przymiotów wynalazku w zakresie urządzenia do zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych, stosownie do zastrzeżenia nr 2, wnioskodawczyni przedłożyła:

1. 1. Norbert Schmidt, Rudiger von Yelsen-Zerweck: Inertyzacja w kopalni dwutlenkiem węgla, Gluckauf 126(1990) Nr 11/12;
2. 2. J. Czechowicz: Zwalczanie pożarów w kopalniach silnie metanowych, Wyd. Śląsk, 1972 r.;
3. 3. Wł. Krotkiewski, A. Mizerski, J. Ofiok: Wybrane zagadnienia nowoczesnego ratownictwa górniczego, Biuletyn Informacyjny z Zakresu Ratownictwa Górniczego, Zeszyt 5, Katowice 1966 r.;
4. 4. dokumentacja I. A. P. PPW i U. T.-H. Sp. z o.o., K., dotycząca adaptacji projektu powtarzalnego stacji zgazowania CO2 z marca 1994 r.;
5. 5. Dowody Nr 3, 3a, 3b (akta nr [..]) - artykuły dotyczące m.in. instalacji przetwarzania azotu ze stanu płynnego w gazowy i przesyłania rurociągami w podziemia kopalń.

W ocenie Urzędu Patentowego, dokonującego analizy spornego wynalazku w zakresie objętym zastrzeżeniem nr 1, charakteryzuje się on następującymi cechami technicznymi:

1. a) przeprowadza się znanymi metodami bieżącą kontrolę składu gazów w wyrobiskach ścianowych,
2. b) w przypadku wzrostu zawartości w powietrzu tlenku węgla pobiera się próbki węgla z danego rejonu ściany, przeprowadza się znaną metodą precyzyjną analizę chromatograficzną, z której ustala się skład gazów wydzielających się podczas różnych etapów utleniania węgla,
3. c) po czym pobiera się próbki powietrza z zagrożonego rejonu, przeprowadza się ponowną analizę chromatograficzną i na tej podstawie ocenia się znaną metodą masę oraz temperaturę zagrzanego węgla,
4. d) po czym w przypadku przekroczenia wartości krytycznych dokonuje się najpierw ukształtowania potencjału aerodynamicznego wokół rejonu ściany, a następnie podaje do zrobów ściany znanymi metodami dwutlenek węgla.

Odnosząc się do przedłożonych przez wnioskodawczynię dowodów podważających walor wynalazku w zakresie objętym zastrzeżeniem nr 1, jak ustalił Urząd Patentowy, dowody te nie spełniają wymogu art. 25 ust. 2 p.w.p., ponieważ nie zostały udostępnione do wiadomości powszechnej przed datą zgłoszenia spornego wynalazku do ochrony. W myśl art. 25 ust. 2 p.w.p., przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób.

Urząd Patentowy nie uwzględnił zgłoszonego w pierwszej kolejności przez wnioskodawczynię, jako szkodzącego nowości wynalazku, wspomnianego opracowania, jakimi są "Zasady prowadzenia akcji ratowniczych i prac profilaktycznych z wykorzystaniem gazów inertnych, Bytom, lipiec 2002 r.", które zostały wykorzystane w powołanym rozporządzeniu Ministra Gospodarki, opublikowanym w dniu 2 września 2002 r. Powodem nie uwzględnienia przez organ zarzutu braku nowości spornego wynalazku, opartego na omawianych "zasadach", był brak wskazania przez wnioskodawczynię, mimo wezwania Urzędu Patentowego, daty ich opublikowania.

W ocenie organu fragmentaryczne informacje, jakie można byłoby uzyskać z tych zasad, w tym także w trakcie procesu legislacyjnego omawianego rozporządzenia, nie mogły stanowić wiarygodnego ujawnienia istoty rozwiązania sposobu według spornego patentu, na dzień zgłoszenia wynalazku do ochrony, tj. 17 lipca 2002 r.

W ocenie Urzędu Patentowego, analizującego pozostałe dowody powołane przez wnioskodawczynię dla podważenia przymiotu nowości i nieoczywistości spornego wynalazku, żaden z nich nie przedstawia rozwiązania o cechach technicznych identycznych, jak sposób według spornego patentu. Zatem, omawiany wynalazek nie stanowi części stanu techniki, spełniając tym samym wymóg nowości według art. 25 ust.1 p.w.p.

Jak ustalił Urząd Patentowy, nawet w sytuacji łącznego rozpatrywania przedłożonych przez wnioskodawczynię dowodów, nie wynikają z nich w sposób oczywisty dla znawcy istotne cechy wynalazku zgłoszonego do opatentowania. W szczególności, na co wskazał organ, przeciwstawione przez wnioskodawczynię dowody nie ujawniają takich istotnych cech sposobu i ich kolejności jak wymienione w punktach b, c i d wyżej przedstawionej przez Urząd Patentowy charakterystyki spornego wynalazku. I tak, publikacje 3c i 3d dotyczą właściwości dwutlenku węgla, jako gazu inertnego i urządzeń do jego podawania w rejony zagrożeń pożarowych, a nie sposobu.

Natomiast wymienione w powołanych patentach polskich rozwiązania sposobu nie dotyczą metody opartej na pomiarze wzrostu zawartości tlenku węgla i pobieraniu próbek węgla. Znane z tych materiałów dowodowych cechy to cecha wymieniona w pkt a oraz ostatnia czynność sposobu w pkt d, tj. podanie do zrobów ściany znanymi metodami dwutlenku węgla. Jednakże cechy te, w połączeniu z cechami b, c i d dotyczącymi sposobu, tworzą rozwiązanie nieoczywiste dla znawcy, a zatem posiadające poziom wynalazczy.

Ponieważ żaden z powołanych przez wnioskodawczynię dowodów nie ujawnia jego cech b, c, d, w ocenie organu, znawca nie doszedłby na podstawie powołanego stanu techniki do rozwiązania sposobu według patentu nr [...] w oparciu wyłącznie o zwykłą, rutynową wiedzę zawodową. Z tych względów Urząd Patentowy uznał sposób zapobiegania zagrożeniom pożarowym według zastrzeżenie 1 patentu nr [...] za rozwiązanie nowe i posiadające poziom wynalazczy, a postawione zarzuty za bezzasadne.

Natomiast w ocenie Urzędu Patentowego nie ma charakteru wynalazku zastrzeżenie nr 2 spornego patentu, dotyczące urządzenia do zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych. Z tych względów w tej części patent unieważniono. W pozostałym zaś zakresie, stosownie do punktu 2 decyzji, sprzeciw został oddalony.

W następstwie skargi złożonej przez wnioskodawczynię Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., o czym była mowa na wstępie, uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 2.

Według Sądu pierwszej instancji decyzja Urzędu Patentowego w zaskarżonej części narusza przepisy prawa procesowego, a w szczególności art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uzasadnia wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Sąd pierwszej instancji zarzucił organowi, że nie odniósł się dostatecznie do zarzutów wnioskodawczyni, kwestionującej nowość wynalazku z uwagi na wspomniane rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r., a w szczególności nie wyjaśnił, co wnioskodawczyni miała na myśli, stawiając taki zarzut, a mianowicie, czy zarzut ten strona wiąże wyłącznie z faktem opublikowania tego rozporządzenia, co miało miejsce w dniu 2 września 2002 r., czy też z ujawnieniem w toku prac legislacyjnych szkodzących nowości wynalazku treści tego rozporządzenia.

Sąd pierwszej instancji przywiązał istotne znaczenie do przedstawionych przez wnioskodawczynię patentów [...], [...], [...] oraz towarzyszących im dwóch publikacji. Chociaż, jak podnosi, organ objął przedmiotem badania wspomniane patenty i złożył porównawcze zestawienie, tym niemniej, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie odniósł się do tych dowodów w sposób wymagany art. 107 § 3 k.p.a. Niewystarczające było w szczególności stwierdzenie Urzędu Patentowego, że stosowanie dwutlenku węgla, jako gazu inertnego do zapobiegania pożarom w kopalniach węgla kamiennego, nie było w dacie zgłoszenia oczywiste dla specjalistów, ponieważ stosowany był głównie azot.

Według Sąd pierwszej instancji, skoro wnioskodawczyni powołała się na ww. patenty, twierdząc iż stanowiły przeszkodę w świetle art. 25 i 26 p.w.p. do udzielania patentu na sporne rozwiązanie, to obowiązkiem organu było przedstawienie analizy porównawczej istoty objętych tymi patentami i spornych rozwiązań, a następnie dokonanie oceny z punktu widzenia powołanych przepisów. Uchybienia wymogom art. 107 § 3 k.p.a. w tym zakresie uniemożliwiają w istocie kontrolę sądową zaskarżonego aktu.

Ponadto, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, uzasadnienie decyzji zawiera w istocie jedynie końcowe stanowisko organu co do niezasadności zarzutów sprzeciwu w powyższym zakresie bez koniecznego w świetle art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. odniesienia się do wszystkich zgłoszonych w sprawie dowodów i dokonania ich wszechstronnej oceny i ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

Skarga kasacyjna wniesiona przez uprawnionych z patentu zarzuca naruszenie:

1. 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu błędnego założenia, iż w niniejszej sprawie organ administracyjny dopuścił się naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania, a także, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pomimo faktycznego niewystąpienia w przedmiotowej sprawie żadnej z w/w przesłanek umożliwiających uwzględnienie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji;
2. 2) art. 255 ust. 1 pkt 9 i ust. 4 p.w.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy istoty postępowania spornego i nieuwzględnieniu okoliczności, iż postępowanie to cechuje kontradyktoryjność, a zatem, iż to strona wnosząca sprzeciw na decyzję Urzędu Patentowego, a nie organ administracyjny, winna była przedstawić dowody na poparcie swojego stanowiska w celu wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, czego nie uczyniła, pomimo zakreślanych jej przez organ administracyjny terminów do ich przedłożenia;
3. 3) art. 256 ust. 1 w związku z art. 255 ust. 4 p.w.p. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące niczym nieuzasadnionym przyjęciem, iż po pierwsze przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organ administracyjny naruszył w/w zasady, a w szczególności dotyczącego wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy istoty postępowania spornego, a w szczególności okoliczności, iż ww. postępowaniu spornym ww. przepisy procedury administracyjnej nie mają w ogóle zastosowania wobec pełnej regulacji w tym zakresie zawartej w Prawie własności przemysłowej, wyłączającej stosowanie przepisów, na które powołał się Sąd;
4. 4) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, całkowite pominięcie i niezastosowanie, pomimo iż brak było podstaw zarówno faktycznych, jak i prawnych do uwzględnienia skargi, która winna była zostać oddalona w całości, a także naruszenie art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące powzięciem przez Sąd niczym nieuzasadnionych wątpliwości odnośnie możliwości ewentualnego uznania za moment "publicznego udostępnienia" wynalazku ewentualnych zdarzeń mających miejsce jeszcze w fazie prac legislacyjnych nad powołanym rozporządzeniem, pomimo, iż w świetle przepisów Prawa własności przemysłowej z "udostępnieniem do wiadomości powszechnej" wynalazku mamy do czynienia dopiero w momencie udostępnienia go dla bliżej nieokreślonego kręgu osób, co jest istotą przesłanki "nowości" wynalazku, a co nie może nastąpić już w fazie opracowywania i przygotowywania danego aktu w zamkniętym gronie osób uczestniczących w w/w procesie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych w tym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionej podstawie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § k.p.a. W szczególności przesłanki, z których Sąd pierwszej instancji wywiódł zarzut braku wszechstronnego rozpatrzenia przez Urząd Patentowy materiału dowodowego sprawy, a co było powodem uchylenia zaskarżonej decyzji w jej punkcie 2, nie znajdują potwierdzenia w treści tej decyzji.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej co do nietrafności stanowiska Sądu pierwszej instancji, który stawia Urzędowi Patentowemu zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Przepis ten, z uwagi na zasadę kontradyktoryjności na jakich oparte jest postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym, przynajmniej zasadniczo nie ma w tym postępowaniu zastosowania. To strony, a nie organ, zbierają dowody na ustalenie istotnych w sprawie okoliczności.

Jak już wskazano, Sąd pierwszej instancji zarzucił organowi brak dostatecznego odniesienia się do zarzutów wnioskodawczyni, kwestionującej nowość wynalazku z uwagi na wspomniane rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r., a w szczególności poprzez brak wyjaśnienia, co wnioskodawczyni miała na myśli, stawiając taki zarzut, a mianowicie, czy zarzut ten strona wiąże wyłącznie z faktem opublikowania tego rozporządzenia, co miało miejsce w dniu 2 września 2002 r., czy też z ujawnieniem w toku prac legislacyjnych szkodzących nowości wynalazku treści tego rozporządzenia.

Powyższy zarzut względem zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego jest niezasadny. Z dowodów przedstawionych przez wnioskodawczynię, co wymaga podkreślenia, nie wynika przebieg konferencji uzgadniającej treść wspomnianego rozporządzenia, tym bardziej pod kątem ujawnienie istoty zgłoszonego do ochrony wynalazku. Toteż, w swej istocie, wskazania Sądu pierwszej instancji co do dalszego postępowania w sprawie stawiają Urząd Patentowy przed koniecznością podjęcia w tej kwestii bliżej nieokreślonych dociekań. Takie wskazania Sądu pierwszej instancji nie znajdują uzasadnienia, zarówno z uwagi na zasadę kontradyktoryjności postępowania spornego i związaną z tym powinność strony wywodzenia istotnych okoliczności wynikających z przedłożonych przez nią dowodów (por. art. 2551 ust. 3 pkt 5 p.w.p.), a także na graniczącą z pewnością nieracjonalność takiego zalecenia, a to z uwagi na upływ ponad 10-lat od wydania omawianego rozporządzenia.

Ponadto, o czym była już mowa, istotne znaczenie Sąd pierwszej instancji przywiązał do przedstawionych przez wnioskodawczynię patentów [...], [...], [...] oraz towarzyszących im dwóch publikacji. W świetle stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, organ objął przedmiotem badania wspomniane patenty i złożył porównawcze zestawienie, tym niemniej, nie odniósł się do tych dowodów w sposób wymagany art. 107 § 3 k.p.a. Niewystarczające było w szczególności stwierdzenie Urzędu Patentowego, że stosowanie dwutlenku węgla, jako gazu inertnego do zapobiegania pożarom w kopalniach węgla kamiennego, nie było w dacie zgłoszenia oczywiste dla specjalistów, ponieważ stosowany był głównie azot.

Powyższy zarzut Sądu pierwszej instancji, jakoby Urząd Patentowy nie odniósł się do wspomnianych dowodów w sposób wymagany art. 107 § 3 k.p.a., został postawiony bez przeanalizowania wszystkiego co na ten temat wypowiedział organ, co z kolei jest mankamentem postępowania Sądu pierwszej instancji, trafnie zarzuconym w skardze kasacyjnej, jako naruszającym art. 256 ust. 1 w związku z art. 255 ust. 4 p.w.p. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności, jak ustalił Urząd Patentowy, a czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, wspomniane patenty i towarzyszące dwie publikacje nie są skutecznie przeciwstawionym dowodem na brak przymiotu wynalazku. Dowody te nie ujawniają bowiem takich istotnych cech sposobu i ich kolejności, jak wymienione w pkt b, c, d wskazanej przez organ charakterystyki wynalazku.

Natomiast wspomniane dwie publikacje (3c i 3d) dotyczą właściwości dwutlenku węgla jako gazu inertnego i urządzeń do jego podawania w rejony zagrożeń pożarowych, a nie sposobu, co stanowi przedmiot wynalazku w świetle zastrzeżenia nr 1. Również, czego nie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle ustaleń Urzędu Patentowego przeciwstawione spornemu wynalazkowi polskie patenty, dotyczące sposobu, nie odnoszą się do metody opartej na pomiarze wzrostu zawartości tlenku węgla i pobierania próbek węgla. Znane z tych materiałów dowodowych cechy, to cecha wymieniona w pkt a oraz ostatnia czynność sposobu w pkt. d. Jednakże cechy te w połączeniu z cechami b, c i d sposobu tworzą rozwiązanie nieoczywiste dla znawcy, a zatem posiadają poziom wynalazczy, o czym była już mowa.

Ponadto, jak podniósł Sąd pierwszej instancji, skoro skarżący powołał się na ww. patenty, twierdząc iż stanowiły przeszkodę w świetle art. 25 i 26 p.w.p. do udzielania patentu na sporne rozwiązanie, to obowiązkiem organu było przedstawienie analizy porównawczej istoty objętych tymi patentami i spornych rozwiązań, a następnie dokonanie oceny z punktu widzenia powołanych przepisów, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia wymogom art. 107 § 3 k.p.a. w tym zakresie uniemożliwiają w istocie kontrolę sądową zaskarżonego aktu.

Również i to stanowisko Sądu pierwszej instancji nie znajduje pokrycia w treści uzasadnienia Urzędu Patentowego, który na potrzeby badania zdolności patentowej spornego wynalazku w dostatecznie wnikliwy sposób odniósł się do przeciwstawionych rozwiązań, dochodząc do konkluzji, że nie szkodzą one, zarówno nowości omawianego wynalazku, jak i jego poziomowi wynalazczemu, o czym była już mowa.

Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji w końcowej części uzasadnienia wyroku, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w istocie jedynie końcowe stanowisko organu co do niezasadności zarzutów sprzeciwu, bez koniecznego w świetle art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. odniesienia się do wszystkich zgłoszonych w sprawie dowodów i dokonania ich wszechstronnej oceny i ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Ten zarzut Sądu pierwszej instancji jest także nietrafny. Na stronach 6-8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy dostatecznie wnikliwie odniósł się do dowodów przedstawionych przez wnioskodawczynię, które w ocenie organu nie podważają nowości i nieoczywistości wynalazku w zakresie sposobu, objętego zastrzeżeniem nr 1. Toteż, nietrafny jest pogląd Sądu pierwszej instancji, jakoby organ ograniczył się jedynie do przedstawienia w końcowej części uzasadnienia stanowiska co do niezasadności zarzutów wnioskodawczyni.

Wobec trafnych zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 185 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który w zakresie wyżej wskazanym dokona kontroli zaskarżonej decyzji.