Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 444/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Syndyka Masy Upadłości S. Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 843/11, decyzją z [...] lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Łomży cofnął rejestrację automatu do gier o niskich wygranych o nazwie H., nr fabryczny [...], eksploatowanego przez "S." Sp. z o.o. w W..
Po rozpoznaniu odwołania Syndyka masy upadłości S. Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej w W., decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Organ stwierdził, że w wyniku badania sprawdzającego przeprowadzonego przez jednostkę badającą - Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Białymstoku, upoważnioną przez Ministra Finansów do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier (upoważnienie nr AG 10/0650/46/UP/2012/3116 z 27 listopada 2012 r.) [...] maja 2014 r. sporządzono opinię, w której stwierdzono między innymi, iż automat nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.; dalej u.g.h.) w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Powyższe uzasadnia cofnięcie rejestracji automatu.
W ocenie organu decyzja została oparta o prawidłową (dokonaną w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214, i C-217/11) wykładnię art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 4 i 11 w związku z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE.L z 1998, nr 204, str. 37 ze zm.; dalej dyrektywa 98/34), wskazującą, że przepis ten nie ma charakteru normy technicznej w rozumieniu dyrektywy i nie podlegał notyfikacji.
W trakcie prowadzonego postępowania nie naruszono również art. 23a i 23b u.g.h.
WSA w Białymstoku oddalił skargę Syndyka na powyższą decyzję.
Sąd I instancji stwierdził, że organ słusznie zastosował przepisy u.g.h., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779), która została poddana procedurze notyfikacji.
WSA, odwołując się do stanu faktycznego ustalonego przez organy, uznał, że organy miały podstawę do wydania zaskarżonych decyzji z uwagi na niespełnienie przez automat wymogów ustawowych. Powyższe potwierdza treść opinii z badania sprawdzającego, a tego typu dowód w sprawie bezsprzecznie daje podstawę do cofnięcia rejestracji automatu.
Sąd podzielił stanowisko organów, że art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. nie podlegały obowiązkowi notyfikacji, gdyż nie mogły być uznane za przepisy techniczne z uwagi na to, że nie ustanawiały warunków uniemożliwiających lub ograniczających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogących wpływać na sprzedaż takich automatów. Ponadto, organ słusznie stwierdził, że art. 129 ust. 3 u.g.h. jest tożsamy z art. 2 ust. 2b poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
WSA uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, a także były uprawnione do wydania decyzji na podstawie art. 23a ust. 7 u.g.h. i art. 129 ust. 3 u.g.h.
Zdaniem Sądu organy w sprawie dały wyraz w decyzjach swojemu stanowisku, odnoszącemu się do technicznego charakteru art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h., zatem nie można skutecznie zarzucać naruszenia art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej o.p.). W toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób zupełny, a podstawą do wydania decyzji była opinia uprawnionej do jej wydania jednostki badającej. Organy celne nie naruszyły zatem również art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 235 o.p.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zarzucił naruszenie:
- I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r.; poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. przez zaaprobowanie braku wszechstronnego zebrania i rozpoznania przez organ celny materiału dowodowego w sprawie przejawiającego się w niedokonaniu oceny wpływu art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. na sprzedaż lub właściwość automatów o niskich wygranych w świetle art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz wytycznych zawartych w wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, co skutkowało błędnym uznaniem, że art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. nie mają charakteru technicznego i określają skuteczne względem osób prywatnych warunki ustawowe, którym powinny odpowiadać automaty o niskich wygranych, a w rezultacie doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji cofającej rejestrację automatu H. nr fabr. [...];
- II. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ww. przepisy ustawy hazardowej nie mają charakteru technicznego, podczas gdy stanowią one "inne wymagania" w rozumieniu ww. dyrektywy i – wobec braku ich notyfikacji – nie mogą być stosowane wobec podmiotów prywatnych, a tym samym nie określają one skutecznie warunków dla automatów o niskich wygranych;
art. 23a ust. 7 u.g.h. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaaprobowaniu cofnięcia rejestracji automatu H. nr fabr. [...], pomimo braku ustalenia przez organy celne, że nie spełnia on warunków określonych w prawnie skutecznych wobec podmiotów prywatnych przepisach ustawy.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z [...] września 2015 r. organ wyraził stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.
NSA stwierdza, że wszystkie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty (zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i postępowania) sprowadzają się kwestionowania możliwości stosowania art. 23a ust. 7 oraz art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. z uwagi na ich techniczny charakter, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy.
NSA podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. nie ma charakteru technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy, więc nie było konieczności notyfikowania go Komisji Europejskiej. W konsekwencji powyższy przepis może być stosowany w stosunku do jednostek. Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w treści wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. C-213/11, który uznał przepisy przejściowe u.g.h. za przepisy o charakterze potencjalnie technicznym, jak również w orzecznictwie NSA (np. wyroki NSA z dnia: 21 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1629/15; 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2250/15; 4 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 58/14; 17 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2036/15; 4 grudnia 2015 r. sygn. akt II GSK 2692/15).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że technicznego charakteru, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie ma również art. 23a ust. 7 u.g.h. Przepis ten jest konsekwencją art. 129 u.g.h. i stanowi podstawę cofnięcia rejestracji automatu, w przypadku gdy automat ten nie spełnia ustawowych przesłanek (tożsamych na gruncie u.g.h. i na gruncie wcześniej obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Tym samym, zdaniem NSA, przepis ten nie wprowadza żadnych warunków wpływających na skład lub rodzaj produktów lub wpływających na ich obrót.
Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej okazały się być nieuzasadnione. Zarówno bowiem organy administracyjne, jak i WSA, oceniły art. 129 ust. 1 i 3 i art. 23a ust. 7 u.g.h. pod kątem ich ewentualnego charakteru technicznego i stwierdziły, że powyższe przepisy takich cech nie mają.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.