Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2746/15 odrzucił skargę Z. O. na uchwałę Z. A. P. – P. Z. S. L. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji sportowej w sporcie szybowcowym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Z. O. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na uchwałę Z. A. P. – P. Z. S. L. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania licencji sportowej w sporcie szybowcowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę.
Sąd wyjaśnił, że P. Z. S. L. jest polskim związkiem sportowym utworzonym i działającym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2014 roku, poz. 715 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy polski związek sportowy może być utworzony w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie. Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej (art. 7 ust. 2). W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do polskiego związku sportowego stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.). Zgodnie ze wskazanymi przepisami polski związek sportowy nie mieści się w katalogu organów administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., przez które rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 k.p.a., tj. inne organy administracji państwowej lub podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych.
Zatem akty podejmowane przez organy polskiego związku sportowego mogłyby podlegać kognicji sądów administracyjnych jedynie w takim przypadku, w którym ustawa regulująca zasady i warunki ich funkcjonowania przewidywałaby taką możliwość. Tymczasem ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie nie wprowadza kontroli sądów administracyjnych nad rozstrzygnięciami organów związków sportowych. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że kwestia przyznawania licencji zawodniczych przez organy polskich związków sportowych (w tym Polskiego Związku Sportu Lotniczego) mają charakter decyzji administracyjnych w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bądź aktów lub czynności dotyczących praw (obowiązków) wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Z. O. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez uznanie, że polski związek sportowy nie mieści się w katalogów organów administracji publicznej, podczas gdy podmioty takie należy kwalifikować jak podmioty powołane do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych;
- 2. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej w sytuacji, w której kwestia przyznania licencji zawodniczych przez organy polskich związków sportowych ma charakter decyzji administracyjnych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Istota zagadnienia prawnego określonego w skardze kasacyjnej obejmuje udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy uchwała Z. A. P. – P. Z. L. z dnia [...] czerwca 2015 r. podlega zaskarżeniu i jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a wobec tego czy podlega kognicji sądu administracyjnego.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 1 p.p.s.a.: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne)". Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje administracyjne i postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Aby akt lub czynność podlegały kontroli sądu administracyjnego, muszą one spełniać następujące warunki: 1) nie mogą mieć formy decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, 2) muszą mieć charakter publicznoprawny, 3) muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu, 4) muszą dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zaskarżona do Sądu I instancji uchwała nie posiada cech niezbędnych do uznania tego dokumentu za akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Jak trafnie przyjął Sąd I instancji, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2014 roku, poz. 715 ze zm.), związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to m.in., że sprawy związane z przyznawaniem i pozbawianiem licencji zawodnika są uregulowane w przepisach o charakterze wewnątrzorganizacyjnym właściwych polskich związków sportowych lub – z ich upoważnienia – związków sportowych działających w danej dziedzinie sportu.
Wbrew stanowisku prezentowanym w skardze kasacyjnej przepisy powołanej ustawy potwierdzają, iż polski związek sportowy nie mieści się w katalogu organów administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., przez które rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 k.p.a., tj. inne organy administracji państwowej lub podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych.
W świetle powołanych okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała pomimo, iż swym zakresem reguluje sferę uprawnień skarżącego i skierowana jest do indywidualnego podmiotu, nie można jej jednak uznać za akt administracyjny. Powyższa argumentacja wskazuje, że akt, o którym mowa nie może zostać zaliczony do aktów lub czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego, bowiem poza warunkami związanymi ze skierowaniem go do indywidualnego podmiotu i regulowaniem jego sfery praw indywidualnych, musi posiadać charakter publicznoprawny, a tej cechy nie posiadała uchwała Z. A.P. – P. Z. S. L.. Charakter zaskarżonego aktu jest oceniany za pomocą przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. A zatem akt o charakterze publicznoprawnym, to akt wywodzący się od organu administracji publicznej, sprawującego władztwo państwowe w zakresie regulowania uprawnień lub obowiązków jednostki, wynikających z prawa powszechnie obowiązującego.
Nie można więc uznać za taki akt zaskarżonej uchwały, która po pierwsze nie została wydana przez organ administracji publicznej, a nadto jej przedmiot - czyli przyznawanie i odbieranie licencji zawodniczej – uregulowany został przepisami o charakterze wewnątrzorganizacyjnym związków sportowych.
W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżony dokument nazwany wprawdzie uchwałą nie jest decyzją administracyjną, ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, ponieważ stanowi regulację wewnętrzną związku sportowego, niebędącego organem administracji publicznej. Tym samym za prawidłowe należy uznać postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na zaskarżenie w niniejszej sprawie aktu niepodlegającego kognicji sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wobec bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.