Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2578/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1595/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w całości skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu kosztów upomnienia.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] grudnia 2011 r. Prezes UKE wydał decyzję rezerwacyjną nr [...], w której m.in.:

1. - w pkt 1.1. dokonał na rzecz B. S.A., C. sp. z o.o., A. sp. z o.o. oraz D. S.A. rezerwacji częstotliwości wykorzystywanych w służbie radiodyfuzyjnej na zasadzie współużytkowania wraz z E. S.A. w zakresie kanałów TV szerokości 8 MHz z zakresu 470 - 862 MHz, wymienionych w załączniku do tej decyzji, w celu rozpowszechniania programów telewizyjnych zgodnie z decyzją Przewodniczącego KRRiT nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r.;
2. - w punkcie 1.2 orzekł, że wskazane częstotliwości, będą wykorzystywane w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny na obszarze całego kraju;
3. - w punkcie 1.3 orzekł, że B. S.A., C. sp. z o.o., A. sp. z o.o. oraz D. S.A., przysługuje prawo do wykorzystywania (w uśrednieniu) nie więcej niż 1/8 przepływności całkowitego strumienia danych powstałego z kodowania wszystkich treści, który po procesie modulacji tworzył będzie multipleks;
4. - w punkcie II tiret trzecie decyzji orzekł, że częstotliwości objęte rezerwacją mogą być wykorzystywane przez A. sp. z o.o. w celu rozpowszechniania programu telewizyjnego w okresie do dnia 23 lutego 2021 r.;
5. - w punkcie IX określone zostały warunki wykorzystywania częstotliwości zarezerwowanych tą decyzją.

W dniu [...] listopada 2013 r. skarżąca, wpłaciła na rachunek UKE 70.000 zł - tytułem: "opłata za częstotliwość MUX1 za 2014 rok".

Prezes UKE w dniu [...] czerwca 2014 r. wystawił upomnienie nr [...], w którym wezwał skarżącą do zapłaty:

1. - 300 zł za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego z dnia [...] października 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę, liczonymi od dnia 24 października 2013 r.,
2. - 183,33 zł za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę, liczonymi od dnia 1 listopada 2013 r.,
3. - 75 zł za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę, liczonymi od dnia 4 stycznia 2014 r.,
4. - 176.940 zł za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę, liczonymi od dnia 1 lutego 2014 r.,
5. - 246.940 zł za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę, liczonymi od dnia 1 maja 2014 r.;
6. - kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł.

W dniu 24 lipca 2014 r. spółka wpłaciła na rachunek UKE 438.675,93 zł, przy czym przelew tej kwoty został opisany jako "kod 10570 upomnienie [...] należność 424.438-33 odsetki 14.226-00 koszty upomnienia 11-60".

W dniu 30 lipca 2014 r. spółka wpłaciła na rachunek UKE 246.940 zł, tytułem: "kod 10570 opłata MUX 1 za 3kw2014".

W dniu 30 października 2014 r. spółka wpłaciła na rachunek UKE 246.940 zł, a przelew tej kwoty został opisany jako "opłata za prawo do dysponowania częstotliwością [...]".

Pismem z [...] grudnia 2014 r., zatytułowanym "wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w opłacie za prawo do dysponowania częstotliwością", skarżąca spółka zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty z tytułu "opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością, o której mowa w art. 185 § 1 P.t. za rok 2014, nienależnie zapłaconej przez spółkę w łącznej kwocie 931.997,60 zł" oraz o zwrot tej nadpłaty. W uzasadnieniu wniosku zwróciła się również o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z tytułu kosztów upomnienia z dnia [...] czerwca 2014 r.

Prezes UKE wszczął w dniu [...] grudnia 2014 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłat z tytułu: 1) rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2011 r., 2) kosztów upomnienia z dnia [...] czerwca 2014 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. organ odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami oraz stwierdzenia nadpłaty z tytułu kosztów upomnienia. Odwołując się do obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością wynikających z art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.; dalej: P.t.), a w zakresie wysokości, terminów i sposób ich uiszczania według zasad z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. z 2013 r., poz. 1586 ze zm.; dalej: rozporządzenie o opłatach z 2013 r.) w zw. z art. 185 ust. 11 P.t. wskazał, że zobowiązanie z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji rezerwacyjnej z dnia [...] grudnia 2011 r., powstało z dniem 1 stycznia 2014 r., tj. z dniem rozpoczęcia się roku kalendarzowego 2014. W dacie dokonania na poczet rocznej opłaty za 2014 r. pierwszej wpłaty, tj. w dniu 27 listopada 2013 r., zobowiązanie za 2014 r. jeszcze nie istniało.

Kwota 70.000 zł uiszczona przez spółkę w dniu 27 listopada 2013 r. mogła zostać zaliczona na poczet tej opłaty ww. zobowiązania najwcześniej z dniem 1 stycznia 2014 r., tj. z dniem, w którym zobowiązanie to powstało. Wówczas zobowiązanie to wygasło do wysokości kwoty 70.000 zł, ale pozostała do zapłaty kwota 917.760,00 zł. Została ona uiszczona poprzez: 2) wpłatę 423.880 zł w dniu 24 lipca 2014 r., 3) wpłatę 246.940 zł w dniu 30 lipca 2014 r. oraz 4) wpłatę 246.940 zł w dniu 30 października 2014 r.

Odnosząc się do żądania stwierdzenia nadpłaty z tytułu kosztów upomnienia Prezes UKE wskazał, że w dniu jego wystawienia w dniu [...] czerwca 2014 r., strona posiadała nie tylko zaległość z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., ale również zaległości wymienione pod pozycjami 1 - 3 ww. upomnienia. Wystawienie przez Prezesa UKE upomnienia było zatem uzasadnione, a jego koszty - należne.

Rozpoznając ponownie sprawę Prezes UKE decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r.

Zdaniem organu, z uwagi na treść przepisu § 2 rozporządzenia o opłatach z 2013 r. oraz treść decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., wysokość rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami należało obliczyć na podstawie Załącznika nr 3 do ww. rozporządzenia, zatytułowanego: "Wysokość opłat rocznych w służbie radiodyfuzji naziemnej", punktu 3 ww. Załącznika nr 3 ("Wysokość opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz wykorzystywanymi przez system cyfrowy na obszarze jednej gminy lub mniejszym w zakresie powyżej 174 MHz do 862 MHz"), Tablicy 3, zakres częstotliwości powyżej 470 do 862 MHz. Konsekwencją ustalenia, że zobowiązanie z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. powstało z dniem 1 stycznia 2014 r., było stwierdzenie, że dokonana przez spółkę w dniu 27 listopada 2013 r. wpłata 70.000 zł na poczet ww. zobowiązania nie spowodowała jego umorzenia (choćby w części), bowiem nie można umorzyć przez zapłatę zobowiązania, które w dacie tej zapłaty jeszcze nie istniało.

Prezes UKE powołał § 5 ust. 1 rozporządzenia o opłatach z 2013 r., który określa, że podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością może uiścić tę opłatę na trzy różne sposoby i ustalił, że skarżąca wybrała sposób uiszczenia opłaty rocznej za 2014 r. – z góry - w terminie do końca lutego 2014 r. i dlatego dokonała na rachunek UKE w dniu 27 listopada 2013 r. pierwszej wpłaty 70.000 zł na poczet opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., a przelew tej kwoty został opisany jako opłata roczna za 2014 r. z góry. Zdaniem Prezesa, skoro zobowiązanie z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami powstało z dniem 1 stycznia 2014 r., to kwota 70.000 zł, uiszczona w dniu 27 listopada 2013 r., mogła zostać zaliczona na to zobowiązanie najwcześniej z dniem 1 stycznia 2014 r., tj. z dniem, w którym zobowiązanie to powstało. Na skutek zaliczenia wpłaty zobowiązanie wygasło w części, tj. do wysokości 70.000 zł, a pozostała zaległość główna w kwocie 917.760 zł.

Dalej, organ wskazał, że z uwagi na treść przelewu kwoty 438.675,93 zł z 24 lipca 2014 r. oraz treść upomnienia z [...] czerwca 2014 r., wskazana wpłata skarżącej została zaliczona w następujący sposób:

1. 1) 11,60 zł zostało zaliczone na koszty upomnienia z dnia [...] czerwca 2014 r.,
2. 2) 323 zł zostało zaliczone na zaległość z tytułu opłaty za IV kwartał 2013 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] października 2013 r., przy czym 300 zł zostało zaliczone na zaległość główną w kwocie 300 zł, natomiast 23 zł zostało zaliczone na odsetki podatkowe w kwocie 23 zł, naliczone za okres od dnia 24 października 2013 r. do dnia 24 lipca 2014 r. od zaległości głównej,
3. 3) 196,33 zł zostało zaliczone na zaległość z tytułu opłaty za IV kwartał 2013 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., przy czym 183,33 zł zostało zaliczone na zaległość główną w kwocie 183,33 zł, natomiast 13 zł zostało zaliczone na odsetki podatkowe w kwocie 13 zł naliczone za okres od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 24 lipca 2014 r. od zaległości głównej,
4. 4) 75 zł zostało zaliczone na zaległość główną w kwocie 75 zł z tytułu opłaty za IV kwartał 2013 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. (odsetki podatkowe od ww. zaległości głównej nie zostały naliczone z uwagi na przepis art. 54 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej),
5. 5) 438.070 zł zostało zaliczone na zaległość z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., przy czym 421.221 zł zostało zaliczone na zaległość główną w kwocie 917.760 zł, natomiast 16.849 zł zostało zaliczone na odsetki podatkowe w kwocie 36.710 zł, naliczone za okres od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 24 lipca 2014 r. od zaległości głównej.

Po dokonanym zaliczeniu do uregulowania pozostała zaległość główna w kwocie 496.539 zł z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r.

Dokonana w dniu 30 lipca 2014 r. przez skarżącą wpłata 246.940 zł tytułem "kod 10570 opłata MUX1 za 3kw2014" nie pokryła w całości zaległości, wpłatę tę zaliczono na jej poczet przy zastosowaniu przepisu art. 55 § 2 O.p. w następujący sposób: część, tj. 246.535 zł, zostało zaliczone na zaległość główną, która wynosiła 496.539 zł, natomiast pozostała część wpłaty, tj. 405 zł, zostało zaliczone na poczet odsetek podatkowych za zwłokę, które wynosiły (w zaokrągleniu) 816 zł.

Po dokonanym zaliczeniu, do uregulowania pozostała zaległość główna w wysokości 250.004 zł z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r.

W dniu 30 października 2014 r. skarżąca wpłaciła na rachunek UKE 246.940 zł, przy czym przelew tej kwoty został opisany jako: "opłata za prawo do dysponowania częstotliwością [...]". Odsetki podatkowe naliczone za okres od dnia 31 lipca 2014 r. do dnia 30 października 2014 r. od zaległości głównej w wysokości 250.004 zł z tytułu rocznej opłaty wynosiły 6.000 zł, a zatem należność główna wraz z odsetkami podatkowymi za zwłokę z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. wynosiła 256.004 zł. Dokonana przez spółkę wpłata w kwocie 246.940 zł nie pokryła w całości zaległości, wpłatę tę zaliczono na poczet ww. zaległości przy zastosowaniu przepisu art. 55 § 2 O.p. w następujący sposób: część tej wpłaty, tj. 241.152 zł, została zaliczona na zaległość główną, natomiast pozostała część tej wpłaty, tj. 5.788 zł, została zaliczona na poczet odsetek podatkowych za zwłokę, które wynosiły (w zaokrągleniu) 6.000 zł. Po dokonanym zaliczeniu, o którym mowa powyżej, do uregulowania pozostała zaległość główna w wysokości 8.852 zł z tytułu rocznej opłaty za 2014 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r.

W ocenie Prezesa UKE, sam fakt rozpoczęcia przez przedsiębiorcę pewnego przedsięwzięcia gospodarczego i skalkulowania związanych z nim kosztów, nie stanowi - wobec rocznego charakteru opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością - argumentu przemawiającego przeciwko możliwości zmiany przez ustawodawcę wysokości tej opłaty na wyższą w trakcie okresu czasu, na jaki zostało przyznane przedsiębiorcy uprawnienie do dysponowania częstotliwością.

W skardze do WSA w Warszawie, A. sp. z o.o. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE, zasądzenie kosztów postępowania, a także o wystąpienie przez WSA z następującym pytaniem prawnym do TK: Czy art. 1 pkt 131 lit. f) w zw. z art. 28 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy o Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1445 ze zm.) w zakresie, w jakim zmienia zasady obliczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością w stosunku do podmiotów, które przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. uzyskały koncesję na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych na 10-letni okres określony w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz którym zostało na ten sam okres przyznane prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie decyzji administracyjnej określonej w art. 37 ust. 3a ww. ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, nie przewidując regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów nadawców programów telewizyjnych i radiowych, którzy rozpoczęli realizację 10-letnich przedsięwzięć polegających na dysponowaniu częstotliwościami, jest zgodny z zasadą zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji?

Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącej o przedstawienie pytania prawnego TK według treści sprecyzowanej w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przede wszystkim nie uznał za uzasadnione przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, z uwagi na fakt, że podobne zagadnienie było już przedmiotem rozważań Trybunału w wyroku z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt P 6/07, jak i w argumentacji zawartej w uzasadnieniu postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt SK 30/07. Z orzeczeń tych WSA wywiódł, że sam fakt rozpoczęcia przez przedsiębiorcę pewnego przedsięwzięcia gospodarczego i skalkulowania związanych z nim kosztów, nie stanowi - wobec daninowego charakteru rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością - argumentu przemawiającego przeciwko możliwości zmiany przez ustawodawcę jej wysokości na wyższą w trakcie okresu czasu, na jaki zostało przyznane przedsiębiorcy uprawnienie do dysponowania częstotliwością.

Przyjęcie innej konstrukcji oznaczałoby, że dokonywanie zmian podatkowych w odniesieniu do wielu sytuacji nie jest możliwe, bowiem dokonywane są zawsze w sytuacji, gdy jakieś podmioty są w trakcie realizacji długookresowych przedsięwzięć. Ustalone wraz z koncesją stawki nie były zaś zagwarantowane. Ich zmiana była uzasadniona chociażby zmianami na rynku, w zakresie zarówno nowych możliwości technicznych, technologicznego postępu. Zdaniem Sądu nie sposób zatem uznać racji skarżącej w zakresie naruszenia konstytucyjnego prawa podmiotowego wywodzonego z zasady ochrony interesów w toku.

Dalej WSA wskazał, że istotą sporu w sprawie była kwestia, czy opłata za wykorzystanie częstotliwości wynikająca z prawa do dysponowania częstotliwością na mocy decyzji o rezerwacji częstotliwości z dnia [...] grudnia 2011 r. może być uiszczona z góry za cały rok przed rozpoczęciem roku, którego opłata ta dotyczy i według stawki obowiązującej przed 1 stycznia 2014 r.

WSA zaznaczył, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Przedstawiając stan prawny wskazał zaś, że obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością wynika wprost z art. 185 ust. 1 P.t., który jasno określa, w jaki sposób uiszcza się taką opłatę, a mianowicie, że "podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością". Odnośnie zaś sposobu naliczania oraz terminu zapłaty, to te kwestie – w dacie wydania decyzji koncesyjnej regulowało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196 ze zm.), wydane w oparciu o delegację zawartą w art. 185 ust. 11 P.t.

Sąd podzielił argumentację organu, że zobowiązanie z tytułu opłaty rocznej za 2014 r. powstało z dniem 1 stycznia 2014 r. i jego wysokość powinna być obliczona na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie powstania zobowiązania, tj. na podstawie rozporządzenia o opłatach z 2013 r. Z tego względu - uzasadniając wysokość naliczonych odsetek za nieterminową zapłatę opłaty rocznej za 2014 r. - organ wyczerpująco według WSA wyjaśnił, że ze względu na treść przelewu kwoty 70.000 zł, dokonanego w dniu 27 listopada 2013 r., przyjął, że spółka wybrała możliwość uiszczenia opłaty rocznej za cały rok (z góry) jednorazowo, co uzasadniało liczenie odsetek za nieterminową wpłatę od upływu terminu wskazanego w § 5 ust. 1 rozporządzenia o opłatach z 2013 r., tj. od dnia 1 marca 2014 r.

W ocenie Sądu, organ rozpoznając żądanie strony o stwierdzenie nadpłaty podatku z tytułu opłaty rocznej za rok 2014 wyczerpująco dla istoty zagadnienia odniósł się do argumentacji strony wskazując motywy, które w jego ocenie stanowią o bezzasadności stanowiska w przedmiocie zakwalifikowania wpłaty z dnia 27 listopada 2013 r. jako płatnej z góry zapłaty za zobowiązanie za rok 2014. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ wyczerpująco uzasadnił swoje działanie w tym zakresie powołując się na zasady wnoszenia opłat wynikające z art. 185 ust. 1 P.t. oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2005 r. i wskazał, że opłata za prawo do dysponowania częstotliwością jest opłatą roczną. Może być ona uiszczona w ratach kwartalnych, półrocznych albo jednorazowo za okres jednego roku z góry, do końca lutego danego roku.

Nie można jednak opłacić jej z góry za kilka lat bądź za cały okres obowiązywania rezerwacji częstotliwości. Dlatego też wpłata spółki z 27 listopada 2013 r. nie mogła doprowadzić do wygaśnięcia należności za cały okres obowiązywania uprawnienia.

Z przepisu art. 62 § 1 O.p. WSA wywiódł, że w momencie zaliczania wpłaty, konieczne jest istnienie ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego. Inaczej mówiąc, warunkiem dokonania zaliczenia wpłaty na poczet bieżących i zaległych zobowiązań podatkowych jest ich istnienie. W dacie zaś wpłaty z dnia 27 listopada 2013r. - w stanie faktycznym sprawy - nie istniała podstawa do naliczenia opłat za 2014r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzuciła:

1. I. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:
2. a) art. 185 ust. 1 P.t. oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2005 r. w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że roczna opłata za prawo do dysponowania częstotliwością za 2014 r. nie mogła być uiszczona z góry za cały rok przed rozpoczęciem roku, którego ta opłata dotyczy, podczas gdy wykładnia uwzględniająca w szczególności zasadę ochrony interesów w toku wynikającą z art. 2 Konstytucji dopuszcza taką możliwość w sytuacji wejścia w życie od 1 stycznia 2014 r. przepisów przewidujących istotną podwyżkę tych opłat, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające w istocie na ich niezastosowaniu w odniesieniu do opłaty rocznej za 2014 rok;
3. b) art. 185 ust. 1 oraz ust. 5 pkt 6 lit. b) P.t. w brzmieniu obowiązującym do 21 stycznia 2013 r. oraz punktu II ust. 2 Załącznika nr 4 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z 2005 r. w zw. z art. 2 Konstytucji - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające w istocie na ich niezastosowaniu do rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością uiszczonych przez spółkę po 1 stycznia 2014 r. w sytuacji, gdy konieczność ich dalszego stosowania do tych opłat uzasadniona jest koniecznością realizacji zasady ochrony interesów w toku wynikającej z art. 2 Konstytucji;
4. c) art. 185 ust. 1, ust. 5 pkt 13 lit. f) oraz ust. 11 P.t. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz § 5 ust. 1 i punktu 3 Załącznika nr 3 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia o opłatach z 2013 r. w zw. z art. 2, art. 22 i art. 31 ust. 1 Konstytucji - poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie do uiszczonej przez spółkę rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością za 2014 r. w sytuacji, gdy przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne naruszają:
5. - wynikające z art. 2 Konstytucji zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadę ochrony interesów w toku - przez to, że nie zawierają przepisów przejściowych regulujących sytuację podmiotów, które uzyskały rezerwację częstotliwości przed wejściem w życie ustawy z 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne wprowadzającej drastyczne podwyżki opłat rocznych, oraz - wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności oraz wynikającą z art. 22 Konstytucji zasadę swobody działalności gospodarczej - przez to że wprowadzają drastyczną podwyżkę opłat rocznych bez możliwości zrezygnowania przez przedsiębiorcę z działalności z przyczyn ekonomicznych bez ponoszenia nowych opłat lub innego sposobu dochodzenia do uiszczania opłat rocznych w nowej wysokości;
6. d) § 5 ust. 1 rozporządzenia o opłatach z 2013 r. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spółka wybrała uiszczenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością za rok 2014 jednorazowo za cały rok i naliczenie odsetek od nieterminowej wpłaty w sytuacji, gdy z treści wpłat (przelewów) dokonanych przez spółkę w dniach 30 lipca 2014 r. i 30 października 2014 r., a także z treści upomnienia z [...] czerwca 2014 r. wystawionego przez Prezesa UKE wynika, że w związku z drastyczną podwyżką opłat wolą spółki było uiszczanie rocznej opłaty za 2014 r. w ratach kwartalnych.
7. II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:
8. a) art. 193 Konstytucji - poprzez odmowę przedstawienia TK pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją art. 1 pkt 131 lit. c) i f) w zw. z art. 17 i art. 28 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne, mimo podnoszonych przez stronę argumentów wskazujących na istotne wątpliwości co do zgodności tych przepisów z Konstytucją, tj. z zasadami zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz ochrony interesów w toku (art. 2 Konstytucji), zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji) i zasadą swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji); uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem stwierdzenie przez TK, na skutek rozpoznania pytania prawnego, niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę uiszczenia przez stronę rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji;
9. b) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej odmowy skierowania pytania prawnego do TK z pominięciem podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, w szczególności zaś z pominięciem argumentów podnoszonych przez skarżącą na poparcie wniosku o skierowanie przez WSA takiego pytania prawnego, a ponadto poprzez zawarcie w tej części uzasadnienia argumentów niemających przedmiotowego czy funkcjonalnego związku z rozpoznawaną sprawą, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty żądania strony w tym zakresie, co skutkuje uniemożliwieniem kontroli instancyjnej tego rozstrzygnięcia - które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi zgodnie z wnioskami w niej zawartymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto, na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w zw. z art. 193 Konstytucji spółka wniosła o wystąpienie przez NSA do TK z następującym pytaniem prawnym:

Czy art. 1 pkt 131 lit. j) w zw. z art. 17 i art. 28 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1445 ze zm.) w zakresie, w jakim zmienia zasady obliczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością w stosunku do podmiotów, które przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. uzyskały koncesję na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych na 10 - letni okres określony w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn. Dz. U. Nr 43, poz. 226 ze zm.) oraz którym zostało na ten sam okres przyznane prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie decyzji administracyjnej określonej w art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji, nie przewidując regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów nadawców programów telewizyjnych i radiowych, którzy - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów — rozpoczęli realizację 10-letnich przedsięwzięć polegających na dysponowaniu częstotliwościami, jest zgodny z wyrażonymi w art. 2 Konstytucji zasadami zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa i zasadą ochrony interesów w toku, z wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadą proporcjonalności oraz z wynikającą z art. 22 Konstytucji zasadą swobody działalności gospodarczej ?

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w dniu 28 sierpnia 2018 r., pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpatrywanym przypadku - z uwagi na brak okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania, przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Podstawy, na których ją oprato, nie są bowiem usprawiedliwione, tym samym nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Stawiane Sądowi I instancji zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazują zarówno na błędną (w ocenie strony) wykładnię wymienionych w podstawach kasacyjnych przepisów - z uwagi na dokonanie interpretacji tych przepisów z pominięciem wykładni prokonstytucyjnej (pkt I lit. a i c petitum skargi kasacyjnej) jak i - w konsekwencji błędnej wykładni - także na wadliwe zastosowanie, przez niezastosowanie regulacji w brzmieniu sprzed nowelizacji skutkującej zmianą wysokości (znacznym podwyższeniem) obowiązujących opłat, mimo wynikającej z art. 2 Konstytucji RP konieczności realizacji zasady ochrony interesów w toku (pkt I lit. b petitum skargi kasacyjnej).

Rozważania nad oceną tak postawionych zarzutów wymaga na wstępie przypomnienia, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt I CKN 102/99).

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - w całej rozciągłości podziela wyrażany w orzecznictwie i doktrynie pogląd o celowości równoległego dokonywania trzech rodzajów wykładni - językowej, systemowej i funkcjonalnej. W pełni zasadna jest bowiem teza, że dopiero zastosowanie reguł wykładni językowej, osadzenie normy w kontekście systemowym oraz uwzględnienie zasadniczego celu, dla którego prawodawca wprowadził normę do systemu prawa, pozwala na uzyskanie pełnego obrazu obowiązującego prawa i wynikających z niego wzorów postępowania, a zasada omnia sunt interpretanda (wszystko, każdy przepis, podlega interpretacji) stanowi wsparcie dla wielokonstektowej wykładni prawa.

Trafne jest stanowisko, co do konieczności uwzględnienia przy dokonywaniu wykładni stosowanych przepisów ustawowych wartości i zasad wynikających z przepisów Konstytucji RP - jako podstawowego aktu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 2482/17 oraz powołane tam orzecznictwo i poglądy doktryny). Ustalenie sensu normy prawnej w zgodzie z Konstytucją jest bowiem konsekwencją nadrzędności Konstytucji w polskim systemie prawnym, co wynika z art. 8 ustawy zasadniczej. Rodzi to obowiązek interpretowania aktów prawnych hierarchicznie niższych - drogą wykładni systemowej zewnętrznej - w sposób zgodny z treścią przepisów wyższego rzędu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut odkodowania treści normy zawartej w art. 185 ust. 1 P.t. z pominięciem wykładni prokonstytucyjnej czy w sprzeczności z wyprowadzaną z art. 2 Konstytucji RP zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady ochrony interesów w toku. Zgodnie bowiem z art. 185 ust. 1 P.t., podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Przepis w sposób wystarczająco jednoznaczny wskazuje zatem jedynie na obowiązek uiszczania przez określone podmioty rocznych opłat. Co do istnienia ustawowego obowiązku uiszczania rocznych opłat zarzutu sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami nie ma.

W świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej nie ulega natomiast wątpliwości, że kwestionując przyjętą w sprawie interpretację przytoczonego unormowania strona wnosząca skargę kasacyjną nie tyle zarzuca jego niekonstytucyjne rozumienie, co zmierza do wykazania, że uiszczając opłatę w listopadzie 2013 r. według stawek w tym dniu obowiązujących skutecznie uiściła roczną opłatę na rok 2014 r.

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podziela jednak stanowiska strony skarżącej kasacyjnie. Z treści art. 185 ust. 1 P.t. należy bowiem wywieść, że skoro wolą ustawodawcy jest wprowadzenie obowiązku uiszczania za prawo do dysponowania częstotliwością opłat rocznych - nie zaś jednej opłaty za czas dysponowania częstotliwością a wyłącznie płatnej rocznie - to znaczy, że opłata ta jest związana z tak właśnie oznaczonym czasem korzystania z częstotliwości (1 rok). Opłata roczna - zatem należna za okres od 1 stycznia do 31 grudnia danego roku – to tym samym opłata uiszczana w ciągu tego roku, a nie z góry za kilka lat. Opłacie, o której mowa w art. 185 ust. 1 P.t., nie można bowiem przypisać charakteru opłaty wieloletniej - mimo prawa do dysponowania częstotliwością przez kilka lat (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1952/16 i powołane tam wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt II GSK 1012/15, z 8 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 727/16).

Brak w Prawie telekomunikacyjnym regulacji, które dopuszczałyby możliwości uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 1 tej ustawy przed nadejściem roku, którego opłata dotyczy. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że wysokość rocznej opłaty ustalana jest na podstawie przepisów obowiązujących w danym roku. W tym stanie rzeczy uiszczenie rocznej opłaty pod koniec roku ubiegłego według stawek w tym dniu obowiązujących nie może być uznane za skuteczne spełnienie obowiązku z art. 185 ust. 1 P.t. Trafnie podkreśla się przy tym, że kwoty zapłacone niejako "na poczet" opłaty rocznej przed początkiem danego roku oczywiście mogą być zaliczane na przyszłą należność. Nie zmienia to jednak faktu, że wysokość rocznej opłaty za rok 2014 musi być ustalana na podstawie przepisów obowiązujących w 2014 r.

W świetle zarzutów skargi kasacyjnej kwestią odrębną od oceny możliwości uiszczania rocznych opłat przed nadejściem roku, którego opłata dotyczy, jest problematyka dotycząca zgodności z Konstytucją RP podwyższania wysokości rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością w stosunku do podmiotu, który dysponuje uzyskanym wcześniej prawem do dysponowania częstotliwością i jest w toku realizacji tego prawa.

Poza sporem w myśl art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

Jak jednak wskazał Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 27 lutego 2008 r. P 12/08 "Pytanie prawne jest niedopuszczalne w wypadku gdy wątpliwości sądu co do zgodności danego aktu normatywnego z Konstytucją mogą być usunięte w drodze wykładni albo gdy w danej sprawie można zastosować inne, niebudzące wątpliwości przepisy lub inny akt". Powyższe stanowisko znajduje oparcie w treści art. 8 Konstytucji RP, zgodnie z którym Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (ust.1) a jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej (ust. 2).

Formą bezpośredniego niesamoistnego stosowania Konstytucji – w odróżnieniu od bezpośredniego zastosowania wprost przepisów ustawy zasadniczej, gdy charakteryzują się dostatecznym stopniem konkretności i precyzji - jest zaś prokonstytucyjna wykładnia (wykładnia systemowa zewnętrzna) przepisów ustawowych (J. Trzciński - Bezpośrednie stosowanie zasad naczelnych konstytucji przez sądy administracyjne; ZNSA 20111, nr 3, s. 35). Najwyższa moc prawna w hierarchicznie zbudowanym systemie prawa oznacza bowiem, że żadna norma prawna niższej rangi nie może być sprzeczna z normami konstytucyjnymi (30 czerwca 2009 r. K 14/07). Rodzi to nakaz interpretacji tekstów prawniczych w sposób eliminujący pozorną sprzeczność z Konstytucją (14 maja 2009 r. K 21/08). Uzasadnia to wniosek, że sąd rozstrzygając konkretną sprawę - w przypadku pojawienia się wątpliwości co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją - powinien podjąć samodzielną próbę usunięcia ewentualnych sprzeczności w drodze wykładni i dopiero brak możliwości interpretacji przepisu w zgodzie z Konstytucją otwiera drogę do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji RP, o ile oczywiście od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego na tle oceny zgodności przepisów z zasadą ochrony interesów w toku - Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić, że nie powziął wątpliwości co do zgodności z Konstytucją regulacji skutkujących podwyższenie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Istotnie bowiem - jak wywiedziono także w przywołanym wyżej wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 1952/16 - Trybunał Konstytucyjny (w tym w wyroku z dnia 8 stycznia 2009 r. sygn. akt P 6/07 i powołanym tam orzecznictwie) konsekwentnie podkreśla, że konstytucyjna interpretacja zasady ochrony interesów w toku - wywodzona z treści art. 2 Konstytucji RP - nie może polegać tylko na powoływaniu się na potrzebę ochrony rozpoczętych przedsięwzięć gospodarczych i wynikające z tego ryzyko gospodarcze. Wśród koniecznych przesłanek konstytucyjnej ochrony interesów w toku występować musi także zobowiązanie normodawcy, a w konsekwencji także organu stosującego te normy, do respektowania pewnej granicy czasowej (horyzontu czasowego), wyznaczającej zobowiązania władzy państwowej dotyczące określania podatków.

Ten horyzont czasowy musi jednak wynikać wyraźnie z przepisu prawnego, a nie tylko być konsekwencją zamiarów podatnika. Zasada lojalności państwa wobec obywatela wiąże wówczas, gdy spełnione zostaną równocześnie następujące przesłanki: (1) przepisy prawa muszą wyznaczać pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć; (2) przedsięwzięcie to - ze swej natury - musi mieć charakter rozłożony w czasie i nie może się zrealizować w wyniku jednorazowego zdarzenia gospodarczego; (3) obywatel musi faktycznie rozpocząć określone przedsięwzięcie w okresie obowiązywania owych przepisów.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zgodzić należy się z tym, że prawo skarżącej kasacyjnie spółki do dysponowania częstotliwością korzysta z ochrony interesów w toku, nie ma w tym zakresie naruszeń prawa strony, prawo to zostało przez skarżącą opłacone jednorazową opłatą, która była niezmienna. Z ustawowego ukształtowania opłaty rocznej, o której mowa w art. 185 P.t., wynikało zaś jednoznacznie, że nie ma ona charakteru trwałego w dłuższym niż rok horyzoncie czasowym. Od początku podmiot uzyskujący rezerwacje częstotliwości mógł i powinien się zatem liczyć ze zmianą wysokości opłaty rocznej.

Brak też podstaw by twierdzić, że w sprawie dokonano błędnej interpretacji powołanych w skardze przepisów prawa materialnego z uwagi na pominięcie prokonstytucyjnej ich wykładni z naruszeniem - poza zasadą ochrony interesów w toku wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP - także z zasad wyrażonych w art. 7, 22 i 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Poza sporem przepis art. 22 Konstytucji stanowi, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Jednakże sam fakt nakładania danin publicznych - w tym wypadku za korzystanie z częstotliwości - na podmioty wykorzystujące te częstotliwości z natury rzeczy do celów komercyjnych nie stanowi ograniczenia wolności działalności gospodarczej. Opłaty te mają z jednej strony zbliżone do podatków cechy powszechności i równości, są zrównane wobec wszystkich podmiotów korzystających w taki sam sposób z częstotliwości radiowych. Z drugiej strony wobec ograniczenia zasobów częstotliwości możliwych do komercyjnego wykorzystania, opłaty za korzystanie stanowią o swego rodzaju dopuszczalnej selekcji podmiotów, które te częstotliwości będą w stanie wykorzystać najbardziej efektywnie. Tak więc Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 22 Konstytucji RP - przez niezastosowanie tego przepisu przy interpretacji przepisów zwiększających opłaty roczne za korzystanie z częstotliwości.

Opłaty roczne za korzystanie z częstotliwości jak i ich podwyższenie, nawet znaczne, nie świadczą o naruszeniu zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem i ogólnie pojętych wolności, o jakich mowa w art. 31 ust. 1 Konstytucji. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust 3 Konstytucji RP.

Wobec przesłanek wskazanych w delegacji ustawowej do określenia wysokości opłat (art. 185 ust. 11 P.t.) brak podstaw by twierdzić, że określono je z naruszeniem zasady proporcjonalności. Nie przedstawiono w tym zakresie żadnych argumentów.

W świetle dotychczasowych uwag za zasadny nie mógł być też uznany zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 193 Konstytucji. Z treści przytoczonego przepisu zasadnie wywodzi się bowiem, że wyłącznie wątpliwości sądu mogą uzasadniać przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego dotyczącego konstytucyjności aktu normatywnego.

Skład orzekający NSA podziela też stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r., że skoro nieuwzględnienie wniosku o skierowanie pytania prawnego do TK w toku rozprawy nie podlega obowiązkowi uzasadnienia (art. 163 § 1 p.p.s.a), to tym samym ewentualna wadliwość uzasadnienia wyroku w tym zakresie, nie może stanowić skutecznego zarzutu kasacyjnego.

Wniosku o uchylenia zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia w końcu zarzut naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia o opłatach z 2013 r. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca spółka wybrała uiszczenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością za rok 2014 jednorazowo za cały rok, co - w ocenie strony - miało wpływ naliczenie odsetek.

Przepis ten stanowi, że opłatę roczną uiszcza się jednorazowo za cały rok do końca lutego danego roku albo w ratach: 1) kwartalnych w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej do końca stycznia, kwietnia, lipca i października danego roku albo 2) półrocznych w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej do końca lutego i sierpnia danego roku.

Ustalenie w rozpoznawanej sprawie – w oparciu o oświadczenie zawarte w dowodzie uiszczenia rocznej opłaty za rok 2014 - że skarżąca spółka wybrała uiszczenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością za rok 2014 jednorazowo za cały rok, jest kwestią faktu, oceny materiału dowodowego sprawy.

Wobec braku w tym zakresie stosownych zarzutów naruszenia przepisów procesowych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) kwestia ta pozostaje poza kontrolą kasacyjną. Powołana na wstępie zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.