Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 września 2015 roku oddalił skargę Krzysztofa P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Krzysztof P. wystąpił z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2011. Wniosek ten został wytypowany do kontroli na miejscu, która odbyła się w dniu [...] listopada 2011 r. oraz w dniach [...] i [...] marca 2012 r. Z czynności kontrolnych sporządzono protokoły nr [...], [...] i [...].
Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu, na podstawie przepisów § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2009 r., nr 40, poz. 326), art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) oraz art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, odmówił Krzysztofowi P. przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2011.
W wyniku kontroli stwierdzono bowiem, że łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 51,40 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej - 39,95 ha. W konsekwencji powyższych ustaleń nie przyznano również uzupełniającej płatności podstawowej.
Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że kontrole działek zostały przeprowadzone podczas nieobecności strony, ponieważ nie jest ona wymagana w przypadku dokonywania pomiarów działek. Kontroli dokonywały osoby upoważnione do jej przeprowadzenia, a numery ich upoważnień znajdują się na str. 1 raportów z czynności kontrolnych. Do strony wystosowano zawiadomienie w trybie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: "k.p.a.", w dniu [...] maja 2012 r. Przestrzegano nadto zasad wynikających z art. 8 i art. 9 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony w raportach pokontrolnych znajduje się informacja, że zapoznał się z nimi pełnomocnik strony w dniu [...] sierpnia 2012 r. i zostały one przekazane drogą pocztową wnioskodawcy (co wykazują zwrotne potwierdzenia odbioru). Organ stwierdził, że zastosowane w sprawie ortofotomapy są dostępne w systemie ZSZiK i stanowią opracowanie geodezyjne sporządzone zgodnie z przepisami prawa.
Są to środki dowodowe używane powszechnie w sprawach o dopłaty we wszystkich państwach UE. Organ II instancji opisał ponadto szczegółowo nieprawidłowości stwierdzone przy kontrolowaniu poszczególnych działek rolnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając organom przeprowadzenie kontroli na miejscu przez osoby nie posiadające imiennego upoważnienia do tych czynności, oparcie się na zapisach, które nie mogą stanowić protokołu z czynności kontrolnych oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków zgłoszonych przez stronę w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie załączając uwierzytelnione kopie upoważnień inspektorów terenowych, którzy przeprowadzili kontrole w gospodarstwie skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt III SA/Po 837/13, oddalił skargę. Wyrok ten został następnie uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 420/14. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wyjaśnia wątpliwości co do istnienia upoważnienia do kontroli gospodarstwa skarżącego przez osoby, które jej dokonały w dniach [...] i [...] marca 2012 r. W świetle art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wymóg przeprowadzenia czynności kontrolnych przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji zmierza natomiast do nadania czynności tych osób waloru dokumentu urzędowego, w rozumieniu przepisów art. 76 k.p.a.
Przy piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu przekazał uwierzytelnioną kopię upoważnienia nr [...] do wykonywania czynności kontrolnych przez Dariusza P. oraz upoważnienia nr [...] do wykonywania czynności kontrolnych przez Dariusza A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ponownie rozpoznając sprawę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji wyjaśnił, że na obecnym etapie postępowania istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy inspektorzy terenowi Dariusz A. oraz Dariusz P., którzy w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przeprowadzili w części gospodarstwa rolnego skarżącego kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, posiadali imienne upoważnienie, o którym stanowi art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to jest czy byli uprawnieni do wykonania czynności kontrolnych stwierdzonych raportem nr [...]. Prawidłowość kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2011 r. w tym zakresie nie budzi natomiast wątpliwości.
Powyższe wątpliwości, zdaniem Sądu I instancji wynikały z faktu, że w aktach sprawy na stronie 1 raportu z kontroli w dniach [...] i [...] marca 2012 r. w polach "identyfikator" w odniesieniu do Dariusza A. wskazany jest identyfikator [...], zaś w stosunku do Dariusza P. – [...]. Natomiast, ze znajdujących się w aktach sprawy upoważnień dla tych osób wynika, że ich upoważnienia mają inne numery identyfikatorów, a mianowicie Dariusz A. [...] i Dariusz P. [...]. Co więcej, oba te upoważnienia ważne są od dnia [...] czerwca 2012 r., podczas gdy wspomniana kontrola została przeprowadzona w dniach [...] i [...] marca 2012 r.
Sąd I instancji, mając na względzie uzupełniający charakter dowodu z dokumentów przedłożonych przez organ przy piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r., w stosunku do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niezbędność jego przeprowadzenia w celu wyjaśnienia wskazanych powyżej istotnych wątpliwości, jak również fakt, iż jego przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, postanowił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzić z nich dowód.
Z przedłożonych przez organ dokumentów wynika, że Dariusz A. legitymował się upoważnieniem ważnym od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. o numerze [...], a Dariusz P. upoważnieniem ważnym od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. o numerze [...]. Oba upoważnienia zostały wydane do wykonywania czynności kontrolnych - kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie przestrzegania wymogów i norm wzajemnej zgodności, na terenie województwa lubuskiego.
Z uwagi na powyższe Sąd I instancji uznał, że kontroli na miejscu dokonały osoby upoważnione do jej przeprowadzenia. Numery przywołanych upoważnień zgodne są z numerami wskazanymi na stronie 1 raportu z czynności kontrolnych, a okres ich ważności pokrywa się z datą jej przeprowadzenia. Tym samym raportowi kontroli z dni [...] i [...] marca 2012 r. nie można odmówić waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu przepisów art. 76 k.p.a., zaś na jego podstawie zdaniem Sądu I instancji, organy prawidłowo odmówiły przyznania wnioskowanej płatności biorąc pod uwagę, że względem działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatność literą "A", że zadeklarowana powierzchnia tej działki jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod DR 13+).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Krzysztof P., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." zarzucono obrazę:
- 1. przepisów prawa materialnego art. 31 ust 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż prowadzenie czynności kontrolnych w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, nie wymaga posiadania - w dniu kontroli - przez kontrolującego pisemnego imiennego upoważnienia wydanego przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, które tym samym nie zawiera wskazania osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsca i jej zakresu oraz podstawy prawnej do ich wykonywania;
- 2. przepisów o postępowaniu mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 151 w zw. z art. 1 § 2 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, w szczególności poprzez zaakceptowanie, iż rozstrzygnięcie zapadło na podstawie zapisu, który nie jest protokołem, a nadto oparcie się o upoważnienia dosłane do akt przez organ z pominięciem skarżącego (nie otrzymał pisma z załącznikiem) - które w dniu kontroli nie zostały przedłożone skarżącemu tj. kontrolowanemu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, co oznacza, iż wniesiona przez Krzysztofa P. skarga kasacyjna - oparta na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. - podlega rozpoznaniu w granicach zarzutów kasacyjnych oraz w granicach zakreślonych podjętym w tej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 419/14.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.
Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności rozważyć należy spełnienie wymogów formalnych przez skargę kasacyjną.
Oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie dokonania przez Sąd I instancji wadliwej wykładni prawa materialnego zobowiązywało wnoszącego skargę kasacyjną do wyjaśnienia, na czym polegało dokonanie przez sąd administracyjny I instancji wadliwej wykładni przepisu prawa. Przez błędną wykładnię w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie rozumie się nieprawidłowe odczytanie normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylne zrozumienie jej treści lub znaczenia prawnego bądź też niezrozumienie intencji ustawodawcy. Postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię wymagało zatem wskazania jak Sąd I instancji zrozumiał (zinterpretował) przepis prawa materialnego oraz jaka powinna być zdaniem skarżącego kasacyjnie prawidłowa jego wykładnia. Ze sformułowania zarzutu kasacyjnego i uzasadnienia wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej wynika, że skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji przyjęcie, że przeprowadzenie czynności kontrolnych w ramach kontroli na miejscu nie wymagało posiadania przez kontrolerów w dniu kontroli pisemnego imiennego upoważnienia wydanego przez Prezesa ARMiR.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku nie pozwala jednakże na stwierdzenie, że Sąd I instancji zajął zarzucane mu skargą kasacyjną stanowisko. Z żadnego fragmentu tego uzasadnienia nie sposób wywieść, że Sąd ten uznał, że osoby przeprowadzające kontrolę na miejscu w gospodarstwie skarżącego kasacyjnie w dniach [...] i [...] marca 2012 r. nie były obowiązane w tych dniach do legitymowania się pisemnym upoważnieniem do jej przeprowadzenia a wydanym przez Prezesa ARMiR. Oznacza to, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisu prawa materialnego w sposób, jaki zarzuca mu skarga kasacyjna.
Z akt sprawy wynika, że Sąd ten rozpoznawał ponownie sprawę w warunkach związania wiążącą wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 419/14, tj. w warunkach determinowanych przepisem art. 190 p.p.s.a. To zaś oznacza, że granice i kierunek ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji zostały zawężone, a skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu administracyjnego I instancji nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1448/13; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 905/14; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2483/14). W podjętym w sprawie o sygn. akt II GSK 419/14 wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny - formułując wskazania co do dalszego postępowania przed Sądem I instancji - podniósł konieczność wyjaśnienia nieścisłości w zakresie numerów identyfikacyjnych i okresu ważności upoważnień wystawionych dla kontrolerów D. A. i D. P., którzy w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przeprowadzali kontrolę na miejscu w gospodarstwie skarżącego kasacyjnie. W tych zatem granicach stosownie do art. 190 p.p.s.a., Sąd I instancji obowiązany był ponownie rozpoznać sprawę.
Z tych względów, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut kasacyjny naruszenia art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał w ramach wadliwego jego zastosowania. Ta postać naruszenia przepisu prawa oznacza zaś błąd w subsumcji, wyrażający się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej, lub też błędne przyjęcie czy zaprzeczenie związku zachodzącego między faktem ustalonym w procesie a normą prawną. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny - operując w ramach zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie - nie stwierdził jednakże naruszenia przepisu art. 31 ust. 1 i ust. 2 przywołanej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji - stosownie do zaleceń wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 419/14 - przeprowadził w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowód z uwierzytelnionych kopii upoważnień nr [...] oraz nr [...] załączonych do pisma Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] lipca 2015 r., a następnie w oparciu o treść tych upoważnień uznał, że czynności kontrolne na miejscu w dniach [...] i [...] marca 2012 r. zostały przeprowadzone przez upoważnione osoby, które w dacie przeprowadzania kontroli legitymowały się ważnymi upoważnieniami.
Wobec tego, że ustaleń tych skarżący kasacyjnie nie podważył, bowiem nie sformułował zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. - stanowisko Sądu I instancji uznać należy za niewadliwe. Zasadnie też Sąd I instancji przyjął, że numery identyfikacyjne kontrolerów są zgodne z numerami identyfikacyjnymi wskazanymi na stronie 1 raportu z kontroli z dnia [...] i [...] marca 2012 r., a zakres kontroli wskazany zarówno w upoważnieniach, jak i w raporcie z kontroli obejmował m.in. kryterium kwalifikowalności powierzchni. Dokonując oceny tychże upoważnień, Sąd I instancji zasadnie również odwołał się do argumentu z oceny analogicznych upoważnień udzielonych kontrolerom, którzy dokonali czynności kontrolnych na miejscu w gospodarstwie skarżącego kasacyjnie w listopadzie 2011 r. Skoro upoważnienia te zostały ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny jako prawidłowe, to również w ten sam sposób - jak wywodził Sąd I instancji - należało ocenić upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w dniach [...] i [...] marca 2012 r. W konsekwencji przyjąć należało, że poczynione w toku tej kontroli ustalenia, których wynik znajdował swoje odzwierciedlenie w treści raportu z tej kontroli, mogły stanowić podstawę faktyczną kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż kontrola na miejscu w dniach [...] i [...] marca 2012 r. - co wynika wprost z raportu - była kontrolą niezapowiedzianą a skarżący kasacyjnie nie uczestniczył w czynnościach kontrolnych, co tym bardziej czyni niezrozumiałym zarzut kasacyjny nie posiadania przez kontrolerów w dniu kontroli upoważnień do ich dokonania.
Również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 w zw. z art. 1 § 2 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. uznać należało za nieusprawiedliwione.
W istocie zmierzają one do zarzucenia Sądowi I instancji dokonania wadliwej kontroli decyzji poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa we wskazanym w skardze zakresie i bezzasadne oddalenie skargi. Podnieść jednakże trzeba, że przepisy art. 1 § 2 i 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. określają zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie mogą one zatem zostać naruszone przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Mogłyby one zostać naruszone, gdyby Sąd I instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem.
Natomiast to, czy dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności decyzji była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 § 2 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1389/12; wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I GSK 868/10). Wbrew temu zarzutowi, sprawy z zakresu kontroli decyzji w sprawach rolnictwa należą do kompetencji sądów administracyjnych, zastosowany przez Sąd I instancji środek w postaci oddalenia skargi na decyzję administracyjną mieści się też w zakresie kompetencji tych sądów.
Z kolei przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, co oznacza, że ich naruszenie jest zawsze następstwem naruszenia przez sąd administracyjny I instancji innych przepisów, co ma tę konsekwencję, że nie mogą one stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2387/12). Aby zarzuty naruszenia tychże przepisów mogły wywołać zamierzony przez skarżącego skutek w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej konieczne było wskazanie konkretnych przepisów ustawy procesowej obowiązującej w postępowaniu przez organem administracji, które stanowiąc podstawę jego działania stanowiłyby równocześnie dla sądu administracyjnego I instancji normatywny wzorzec kontroli zgodności z prawem działania organu, zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do oceny prawidłowości dokonanych przez ten organ ustaleń faktycznych.
Odniesienia się do tego rodzaju związków i powiązań skarga kasacyjna nie zawiera, ani w petiutum, ani też w jej uzasadnieniu, co uwzględniając wskazany już zakres kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego uniemożliwia poszukiwania takich naruszeń z urzędu.
Podnieść należy również, że skarga kasacyjna - poza zawartym w jej petitum stwierdzeniem, że naruszenie wskazanych przepisów procesowych miało istotny wpływ na wynik sprawy - nie zawiera wyjaśnienia odnośnie do wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. W tej mierze, obowiązkiem strony skarżącej kasacyjnie jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sprawy byłby inny, albowiem stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga zatem wykazania istnienia związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia. Wobec tego stwierdzić należy, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku nie został skutecznie zakwestionowany.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł., jak w sentencji wyroku.