Uzasadnienie
Wyrokiem dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1538/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
W dniu [...] lipca 2014 r. w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki Volvo o nr rej. [...], którym kierował J. K. Kontrolowany wykonywał transport drogowy materiału niebezpiecznego UN 1202 paliwo do silników diesla w cysternie, w ilości 7966 litrów, na podstawie licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Kierowca na polecenie kontrolującego okazał trzy gaśnice: jedna o pojemności 2 kg dla grupy pożarów A, B i C oraz dwie gaśnice o pojemności 6 kg dla grup pożarów A, B i C. Oględziny gaśnicy o pojemności 6 kg wykazały, iż posiada ona ważność do 2015 r. (naklejka nieczytelna), z gaśnicy została zerwana plomba, natomiast pozostałe gaśnice o pojemności 2 kg i 6 kg spełniały wszystkie warunki zgodnie z przepisami ADR. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., do którego dołączone zostały zdjęcia.
Pismem z dnia [...] lipca 2014 r., Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.
W wyjaśnieniach z dnia [...] lipca 2014 r., strona wskazała, iż zatrudnieni przez nią kierowcy zostali przeszkoleni i posiadają wiedzę dotyczącą przepisów umowy ADR. Strona podkreśliła także, iż wszystkie okazane przez kierowcę gaśnice były sprawne i nie były one wcześniej używane. Skarżąca wyjaśniła ponadto, iż jedna z gaśnic miała uszkodzoną tylko opaskę z tworzywa sztucznego, a do jej uszkodzenia doszło w wyniku przyczyn niezależnych od kierowcy. Wniosła także o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy na okoliczność przypadkowego uszkodzenia opaski z tworzywa sztucznego na gaśnicy o pojemności 6 kg.
Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy wskazując, iż dowód ten nie zmieni ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego.
Decyzją z [...] września 2014 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 złotych za niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w umowie ADR lub ADN.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca spółka wnosząc o jej uchylenie w całości.
Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Zdaniem organu brak takiej plomby powoduje, że nie odpowiadają one warunkom określonym w przepisie 8.1.4.4 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 815; dalej umowa ADR). Bez znaczenia pozostaje okoliczność czy gaśnice były sprawne, czy też nie, bowiem podstawą do stwierdzenia naruszenia określonego w lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 ze zm.; dalej u.p.t.n.) jest sam fakt niespełniania przez gaśnice warunków określonych w ADR.
W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje również zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n.
GITD wskazał, że strona nie wyjaśniła w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, co według niej było powodem uszkodzenia plomby. Jedynie w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., podniosła, iż do uszkodzenia opaski gaśnicy doszło w wyniku "przypadkowego uszkodzenia". Organ odwoławczy wskazał, iż przed rozpoczęciem zadania przewozowego, przewoźnik powinien nie tylko sprawdzić, czy gaśnica posiada plombę, ale również upewnić się, że jest ona zamocowana w taki sposób, że nie ulegnie przypadkowemu zerwaniu. Zdaniem organu odwoławczego – organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu na okoliczność wskazaną we wniosku o przesłuchanie kierowcy.
Skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, wskazał, iż w sprawie miały zastosowanie przepisy: art. 107 u.p.t.n., przepisów: 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 lit c, 8.1.4.1, 8.1.4.4. załącznika A i B do Umowy ADR oraz przepis lp. 3.2 pkt 1 załącznika do u.p.t.n.
Sąd I instancji wskazał, iż należy zgodzić się z organem administracji, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy gaśnica pozbawiona plomby była sprawna, czy też nie, bowiem sam fakt niespełnienia przez gaśnice warunków określonych w ADR stanowił podstawę do stwierdzenia naruszenia określonego w lp. 3.2 pkt 1 załącznika do u.p.t.n.
Jednocześnie WSA wskazał, że słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n., zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec.
W ocenie Sądu I instancji jeżeli nawet do zerwania plomby doszło z przyczyn niezależnych od kierowcy i przewoźnika, to należało zaopatrzyć pojazd w nową gaśnicę spełniającą wymagania przepisów prawa. Prowadzenie przewozu, bez zaopatrzenia pojazdu w odpowiednią liczbę gaśnic spełniających wymagania zawarte w przepisach musiało skutkować nałożeniem kary, której wysokość została określona w załączniku do u.p.t.n.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [A.] Sp z o.o. w N., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1538/15, w całości i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania za I i II instancję, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Zarzucono naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), tj.:
art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania zarzutu drugiego zawartego w skardze (tzn. "naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 i 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie zawartego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy J. K. - na okoliczność m.in., iż do uszkodzenia plomby w gaśnicy doszło przypadkowo, a także, iż gaśnica była sprawna i nie była wcześniej używana, a zatem niewątpliwie celem wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy z punktu widzenia zasadności zastosowania przepisu art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n., art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), polegające na braku uwzględnienia skargi pomimo, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z dn. [...] marca 2015 r. dopuścił się naruszeń wymienionych przepisów postępowania administracyjnego poprzez dokonanie przez organ II instancji oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, nie wszechstronny, wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez pominięcie dowodu z pisemnych wyjaśnień strony z dn. 15 lipca 2014 r. oraz protokołów z badań gaśnic o pojemności 6 kg, a także zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka J. K., a w konsekwencji błędne przyjęcie, że okoliczności i dowody nie wskazują, aby strona jako uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, którym strona nie mogła zapobiec.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a.
Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w ramach powołanej wyżej podstawy kasacyjnej należy podkreślić, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w tym przepisie prawa strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art.174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, które wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji art.134 p.p.s.a. w związku z art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu naruszenia przez organy administracji publicznej art.78 § 1 i 2 k.p.a.
Zgodnie z treścią art.134 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego.
Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe (vide wyrok NSA z 27.10. 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z 18.05. 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 28.09. 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8.12. 2010 r., sygn. akt I GSK 618/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżenie konkretnej decyzji administracyjnej (aktu) oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została tą decyzją (aktem) rozstrzygnięta.
Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny powraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Ze wskazanych wyżej obowiązków Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy, nie dający podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art.134 § 1 p.p.s.a.
W ocenie NSA nie jest także zasadny zarzut wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art.141 § 4 p.p.s.a.
W związku z powyższym zauważyć należy, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie podnoszono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany).
Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi.
W ocenie NSA brak jest także podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art.151 p.p.s.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.7 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a., art.80 k.p.a. poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której organ administracji publicznej nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego pomijając dowód z protokołu badania gaśnic i przesłuchania kierowcy kontrolowanego pojazdu.
W tym miejscu przypomnieć że stosownie do treści art.11 u.p.t.n. obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy tej ustawy. W myśl art.59 u.p.t.n., środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych.
Zgodnie z treścią przepisu 8.1.4.1 załącznika do umowy ADR, jednostka transportowa o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 tony (jak w rozpatrywanej sprawie) powinna być wyposażona w co najmniej 2 gaśnice przenośne dla grupy pożarów A, B, C o minimalnej pojemności proszku gaśniczego w ilości 12 kilogramów. Natomiast z treści przepisu 8.1.4.4 załącznika do umowy ADR wynika, że gaśnice przenośne, zgodnie z przepisami podanymi pod 8.1.4.1 lub 8.1.4.2 powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane. Z kolei z treści przepisu 8.1.4.5 wynika, że gaśnice powinny być zamontowane na jednostkach transportowych w taki sposób, aby były łatwo dostępne dla załogi pojazdu, a sposób ich zamontowania powinien zapewniać ochronę przed działaniem czynników atmosferycznych gwarantujący ich bezpieczną eksploatację.
Podkreślić należy, że z treści art.107 ust.1 u.p.t.n. wynika, że uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 10.000 złotych, z zastrzeżeniem art.113 ustawy. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których wyżej mowa oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Stosownie do p.3.2. pkt 1 załącznika do ustawy niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR lub ADN skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 500 złotych.
Z akt sprawy wynika, iż podczas kontroli zostały ustalone okoliczności faktyczne, które określiły stan faktyczny stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organów administracji publicznej.
W szczególności ustalono, że kontrolowanym pojazdem był wykonywany transport drogowy materiału niebezpiecznego (paliwo do silników diesla). W kontrolowanym pojeździe znajdowały się trzy gaśnice: jedna gaśnica o pojemności 2 kg dla grupy pożarów A, B, C oraz dwie gaśnice o pojemności 6 kg każda, dla grupy pożarów A, B, C. Poza sporem pozostaje okoliczność, że jedna gaśnica o pojemności 6 kg nie posiadała wymaganej przepisami plomby. Pozostałe gaśnice spełniały wszystkie warunki określone przepisami ADR.
W związku z powyższym zauważyć należy, że kierowca kontrolowanego pojazdu był obecny przy dokonywaniu kontroli pojazdu przez funkcjonariuszy organu i bez żadnych zastrzeżeń podpisał protokół kontroli, nie wskazując na przyczyny braku plomby na jednej z gaśnic zamontowanych w tym pojeździe. Wobec powyższego podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że protokół z kontroli sporządzony przez inspektorów transportu drogowego ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art.76 § 1 k.p.a. (vide wyrok NSA z dnia 8.12.2016 r, sygn. akt II GSK 1252/15 niepublikowany).
Dokument w postaci protokołu z kontroli, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ w zakresie jego kompetencji, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skoro z treści przywołanego wyżej przepisu 8.1.4.4 załącznika do umowy ADR wynika, że gaśnice przenośne, zgodnie z przepisami podanymi pod 8.1.4.1 lub 8.1.4.2 powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane, to okolicznością faktyczną, która podlega ustaleniu dla zastosowanie tej regulacji prawnej jest ustalenie, czy kontrolowana gaśnica w chwili kontroli posiada stosowną plombę. Wskazana okoliczność faktyczna została ustalona w protokole z kontroli, który podpisał bez zastrzeżeń kierowca kontrolowanego pojazdu, a tym samym kierowca kontrolowanego pojazdu potwierdził fakt, że opisana gaśnica nie posiadała plomby.
W tym stanie rzeczy zarzuty skargi kasacyjnej nakierowane na wykazanie, iż Sąd I instancji bezzasadnie zaakceptowała stanowisko organu o odmowie dopuszczenia dowodu z zeznań kierowcy kontrolowanego pojazdu są niezasadne.
Również w zakresie odnoszącym się do protokołu z przeglądu sprzętu gaśniczego zasadne jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na to, że z jego treści nie wynika aby kontroli poddana była gaśnica znajdująca się w dniu kontroli w kontrolowanym pojeździe.
Ponadto należy podnieść, że z treści art.109 ust.1 pkt 1 u.p.t.n. wynika, że nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art.107, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Ocena zaistnienia przesłanek wyłączających możliwość nałożenia kary pieniężnej za opisane wyżej naruszenia może być dokonana w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowody. Okoliczności, o których mowa w w/w przepisie prawa, w zasadzie odnoszą się do sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych, nadzwyczajnych, których nie można przewidzieć, którym nie można zapobiec. Z akt sprawy nie wynika, aby kasator przedstawił dowody, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek których mowa w art.109 ust.1 pkt 1 u.p.t.n. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji zaakceptował sytuacje, w której organy dokonały dowolnej i niewszechstronnej oceny materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.