Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 724/12, oddalił skargę kasacyjną G. S. sp. z o.o. w O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 166/12 w sprawie ze skargi G. S. sp. z o.o. w O. na oddalenie protestu dokonane uchwałą Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny Sąd pierwszej instancji trafnie pozostawił bez rozpatrzenia skargę skarżącej na oddalenie protestu dokonane uchwałą Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] grudnia 2010 r. z uwagi na niedopełnienie przez skarżącą obowiązku złożenia wraz ze skargą kompletnej dokumentacji w sprawie, stosownie do przepisu art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.). Brak kompletności skargi wyrażał się niezałączeniem obligatoryjnego załącznika do wniosku o dofinansowanie projektu w postaci promesy kredytu, tj. oświadczenia wnioskodawcy o zabezpieczeniu środków niezbędnych do realizowania projektu wraz z kopią dokumentów poświadczających zabezpieczenie finansowe realizacji projektu.
W ocenie NSA nie zasługiwały na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 30c ust. 5, art. 30c ust. 2, art. 30c ust. 3 pkt 1 i art. 30e u.z.p.p.r., gdyż to na wnoszącym skargę ciążył obowiązek wniesienia wraz ze skargą całej, kompletnej dokumentacji sprawy w celu umożliwienia wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu kontrolę oceny projektu, a dokumentacja ta zastępuje akta sprawy. Sąd pierwszej instancji nie mógł odnieść się do zarzutów podniesionych w skardze, gdyż załączniki wniosku również były przedmiotem oceny.
Zdaniem NSA redakcja art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. nie nasuwa wątpliwości co do rozumienia pojęcia "wniosek", w kontekście określonego tym przepisem obowiązku złożenia kompletnej dokumentacji w sprawie. Tym samym integralną częścią wniosku – jako dokumentu w oparciu o który dokonywana jest ocena projektu – są jego załączniki, także składane w toku postępowania.
Skargą o wznowienie postępowania G. S. sp. z o.o. w O. domagała się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 724/12 z uwagi na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12 (Dz. U. z 12 listopada 2012 r., poz. 1237), iż art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. stanowiący podstawę rozstrzygnięcia sądów obu instancji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji. Skarżąca wniosła również o zmianę postanowienia NSA z dnia 17 maja 2012 r. poprzez uchylenie postanowienia WSA w Ł. z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 166/12 i przekazanie sprawy do WSA w Ł. do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji, utracił moc z datą publikacji wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Jak podniosła, w świetle stanowiska Trybunału Konstytucyjnego możliwość wznowienia postępowania jest ograniczona względami praktycznymi związanymi z etapem postępowania o dofinansowanie. Zdaniem skarżącej środki finansowe nie zostały jeszcze w całości rozdzielone pomiędzy beneficjentów, a zatem istnieje możliwość powtórzenia konkursu. Według informacji pozyskanych w Urzędzie Marszałkowskim w Ł., Departament Polityki Regionalnej, konkurs nie został jeszcze zakończony. W uzasadnieniach do uchwał jest mowa o realokacji środków i zwiększeniu puli środków ze względu na kurs EURO.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Ł. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Jak podniósł, procedura w ramach przedmiotowego konkursu została zakończona (w tym m. in. zostały zakończone prace i rozwiązane komisje konkursowe oceniające poszczególne projekty), a środki przeznaczone na dofinansowanie zostały rozdzielone pomiędzy beneficjentów. Komisja konkursowa pracowała zgodnie z Regulaminem pracy oraz harmonogramem przyjętym Zarządzeniem Marszałka WŁ Nr [...] z [...] września 2010 r. Zgodnie z tym harmonogramem Komisja Konkursowa zaplanowane miała posiedzenia w dniach od [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. Ostatnie posiedzenie Komisji Konkursowej odbyło się w dniu [...] października 2010 r. Pozytywną ocenę formalną i merytoryczną uzyskało 20 projektów, które umieszczono na liście rankingowej. W dniu [...] października 2010 r. Zarząd WŁ Uchwałą Nr [...] postanowił rozdysponować całość alokacji przewidzianej w ramach niniejszego Działania, tj. kwotę 100 931.154,91 zł. Po odjęciu 10% rezerwy finansowej, (zgodnie z pkt 5 Zasad procedury odwoławczej w ramach RPO WŁ na lata 2007 – 2013), kwota środków przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach ww. konkursu wyniosła 90 838 535,59 zł. Na liście rankingowej znalazło się 20 wniosków o dofinansowanie projektów na łączna kwotę dofinansowania 96 028 195,23 zł. Zarząd WŁ zakwalifikował do dofinansowania 17 projektów na łączna kwotę dofinansowania 89 822 535,59 zł, a pozostałe wnioski o dofinansowanie projektów umieścił na liście rezerwowej, zgodnie z kolejnością wynikającą z listy rankingowej.
Wobec powyższego procedura konkursowa dla naboru 1 w ramach Działania II.9 Odnawialne źródła energii została zakończona, a dostępna alokacja rozdysponowana. Toteż, Komisja Konkursowa oceniająca poszczególne projekty w ramach przedmiotowego konkursu zakończyła prace i została rozwiązana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wznowienie postępowania, umożliwiając podważenie prawomocnych orzeczeń, jest instytucją wyjątkową i jako takie może zostać skutecznie uruchomione wyłącznie na zasadach ściśle określonych prawem.
Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W sytuacji, gdy wymogi powyższe są spełnione Sąd wyznacza rozprawę, na której także przede wszystkim rozstrzyga o dopuszczalności wznowienia (art. 281 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie ww. wymogi zostały spełnione. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżąca wskazała omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Wyrokiem tym, o czym była już mowa, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego wspomnianym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2012 r., II GSK 724/12, została wniesiona w dniu 8 stycznia 2013 r.
Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Stosownie do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi podstawę prawną wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu na zasadach określonych w przepisach o wznowieniu postępowania zawartych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Trybunał Konstytucyjny omawianym wyrokiem zakwestionował sankcję przewidzianą w art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., polegającą na pozostawieniu bez rozpatrzenia niekompletnej skargi, bez wezwania do usunięcia braków w zakresie kompletności dokumentacji. Skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest taki, że po ogłoszeniu sentencji w Dzienniku Ustaw utraciła moc norma nakazująca pozostawienie bez rozpatrzenia niekompletnej skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej bez uprzedniego wezwania przez sąd do uzupełnienia braków w zakresie dokumentacji dołączonej do skargi.
Oceniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego został sformułowany, jako tzw. wyrok zakresowy częściowy. Tego rodzaju wyroki charakteryzują się tym, że kwestionuje się w nich zgodność z Konstytucją określonego przepisu nie w całości, ale tylko w określonej części, co w pozostałej części pozwala utrzymać ich moc obowiązującą.
W przypadku wyroków zakresowych, które przybierają postać tzw. wyroków interpretacyjnych albo procesotwórczych w orzecznictwie, jak i w nauce prawa, prezentowane są poglądy, co do skutków tego typu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, w myśl których kwestionuje się wiążący ich charakter (por. uchwała SN (7) z 17 grudnia 2009 r., I PZP 2/00; post. SN z 29 kwietnia 2010 r., IV CO 37/09, OSNC 2010, nr 12, poz. 166; P. Radziewicz, Glosa do postanowienia SN z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV CO 37/09, "Przegląd Sejmowy" 2011, nr 2, s. 183-184).
Prezentowane są jednakże poglądy odmienne, w myśl których orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją ustaw w zakresie wskazanym w art. 190 ust. 4 Konstytucji wywiera skutki retroaktywne. Oznacza to konieczność ponownego rozpoznania sprawy z pominięciem już niekonstytucyjnego przepisu, jeżeli stanowił on podstawę wydania kwestionowanego orzeczenia sądowego. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 listopada 2008 r. (sygn. V CO 43/08, Lex nr 564856), dzieje się tak także wtedy, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma tzw. zakresowy (interpretacyjny) charakter.
Także w piśmiennictwie zwraca się uwagę, że skoro art. 190 Konstytucji RP udziela prawa do wznowienia, w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności "aktu normatywnego", to tym bardziej prawo takie przysługuje w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności fragmentu aktu normatywnego, jakim jest norma prawna (por. M. Wiącek, Glosa do uchwały SN z dnia 17 grudnia 2009 r., III PZP 2/09, "Przegląd Sejmowy" 2010, nr 3, s. 153-166). Jak się podkreśla, zastosowanie językowych i funkcjonalnych reguł wykładni do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP prowadzi do wniosku, że na poziomie konstytucyjnym została przesądzona wzruszalność aktów władzy publicznej, wydanych na poziomie norm uznanych za niekonstytucyjne. W tym sensie podstawę prawną oddziaływania wyroku Trybunału Konstytucyjnego na oznaczone postępowanie tworzy art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i współstosowany na zasadzie art. 8 ust. 2 Konstytucji RP.
Ewentualne przedmiotowe ograniczenie wypadków wznowienia może wynikać z normy konstytucyjnej lub konieczności ochrony istoty oznaczonej instytucji prawnej (por. M. Ziółkowski, Glosa do uchwały SN z dnia 17 grudnia 2009 r., III PZP 2/09, "Przegląd Sejmowy" 2011, nr 5, s. 185-191).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę przychyla się do tych ostatnio powołanych poglądów. Na tle regulacji zawartej w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP brak podstaw a priori do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania w przypadku tzw. wyroków zakresowych. Natomiast organy właściwe dla danego postępowania do rozstrzygania o wznowienie postępowania mogą odmówić jego wznowienia, gdy zakwestionowanie rozstrzygnięć ukształtowanych na podstawie niekonstytucyjnych przepisów koliduje z wartościami wyrażonymi w Konstytucji (por. wyrok TK z dnia 20 listopada 2007 r., SK 43/06, OTK ZU-A 2007, nr 10, poz. 130). Stosując bezpośrednio Konstytucję są one obowiązane do wyważenia w odniesieniu do konkretnej sprawy skutków realizacji prawa podmiotowego wypływającego z art. 190 ust. 4 Konstytucji i skutków ewentualnego naruszenia innych zasad konstytucyjnych. W literaturze zwraca się uwagę, że wzruszenie prawomocnego rozstrzygnięcia, nawet opartego na niekonstytucyjnej regulacji, może w konkretnym przypadku doprowadzić do skutków wątpliwych z punktu widzenia wartości konstytucyjnych (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyd.
LexisNexis, Warszawa 2008, s. 92). Podkreśla się przy tym wprost, że "w sprawach cywilnych lub administracyjnych wznowienie – zaskarżonej niekonstytucyjnością aktu normatywnego – praworządności materialnej (sprawiedliwości), nie zawsze prowadzi do »uzdrowienia« postępowania opartego na tym akcie. W tych sprawach pojawia się bowiem problem także ochrony praw osób trzecich i praw nabytych" (por. Z. Czeszejko-Sochacki, Wznowienie postępowania jako skutek pośredni orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, PiP 2000, z. 2, s. 28).
W rozpoznawanej sprawie wymaga więc rozważenia, czy występują przedmiotowe ograniczenia do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Według stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zajętego w wyroku z 30 października 2012 r., SK 8/12, odnosząc się do kwestii możliwości wznowień postępowań na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji w sytuacjach, gdy skargi na informacje o negatywnych wynikach procedury odwoławczej nie zawierały kompletnej dokumentacji i były w związku z tym pozostawione bez rozpoznania, możliwość ta podlega ograniczeniom faktycznym wynikającym ze specyfiki postępowania, którego te skargi dotyczą. Otwierane na nowo skonsumowanych procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały. Tego typu rozwiązanie stanowiłoby drastyczne naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa (por. art. 2 Konstytucji), którego nie można zaakceptować jako skutku ubocznego realizacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Jednocześnie, jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie o sygn. SK 8/12, w sytuacji gdy procedura konkursowa została zakończona (w tym m.in. zakończyły prace i zostały rozwiązane komisje konkursowe oceniające poszczególne projekty) i środki przeznaczone na dofinansowanie zostały rozdzielone pomiędzy beneficjentów, a częściowo już wydane, nie istnieje możliwość jej powtórzenia. Wznowienie w takiej sytuacji jest zatem niemożliwe z uwagi na nieodwracalność skutków zastosowania zakwestionowanej regulacji (por. wyroki z: 31 stycznia 2001 r., P 4/00, OTK ZU 2001, nr 1, poz. 5, 24 kwietnia 2007 r., SK 49/05, OTK ZU-A 2007, nr 4, poz. 39, 24 października 2007 r. SK 7/06)".
Co istotne dla wyniku rozpoznawanej sprawy, Trybunał Konstytucyjny wprost stwierdził, że "powyższe rozważania odnoszą się także do sytuacji skarżącej". Zauważyć należy, że to wskutek wzniesionej przez skarżącą skargi konstytucyjnej został wydany omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, jednakże w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny nie zastosował w stosunku do skarżącej tzw. "przywileju korzyści", czyli możliwości wznowienia postępowania w jej sprawie, jako kontroli konstytucyjnej art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.
W tej sytuacji zauważyć należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola sądowoadministracyjna rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniach konkursowych prowadzonych w oparciu o ustawę o zasadach prowadzania polityki rozwoju znajduje umocowanie w art. 3 § 3 p.p.s.a. Taka regulacja wynika z tego, że art. 37 u.z.p.p.r. wyłącza stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 30c ust. 3 pkt 1-3 u.z.p.p.r., odmiennie niż wynika to z art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a., reguluje kwestie rozstrzygnięć, które uprawniony jest wydać sąd administracyjny rozpoznający skargę wniesioną w oparciu o art. 30c ust. 7 tej ustawy. Także w art. 30c ust. 5 pkt 1-3 u.z.p.p.r. określono sytuacje, w których Sąd pozostawia skargę bez rozpatrzenia.
Z kolei z art. 30e tej ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i 152 tej ustawy.
W świetle powyższych regulacji, zarówno w zakresie tzw. rozstrzygnięć proceduralnych, jak i rozpoznając skargę złożoną na podstawie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., nie ma możliwości stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany, np. z naruszeniem prawa bądź też nie ma możliwości stwierdzić jego bezskuteczność. Jednocześnie, jak zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. SK 8/12, sąd administracyjny nie może w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. rozstrzygnąć w sytuacji, gdy postępowania konkursowe zostały zamknięte.
Naczelny Sąd Administracyjny z przyczyn wyżej wskazanych zobowiązany jest więc rozstrzygnąć, czy w sprawie wystąpiły ograniczenia faktyczne uniemożliwiające weryfikację postanowienia z 17 maja 2012 r., II GSK 724/12.
Zdaniem skarżącej, w myśl otrzymanej przez nią informacji w Urzędzie Marszałkowskim w Ł., Departament Polityki Regionalnej, przedmiotowy konkurs nie został jeszcze zakończony, ponadto w uzasadnieniach do uchwał jest mowa o realokacji środków i zwiększeniu puli środków ze względu na EURO, co uzasadnia uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższego stanowiska nie sposób podzielić.
Jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarządu Województwa Ł. pozytywną ocenę formalną i merytoryczną uzyskało 20 projektów, które umieszczono na liście rankingowej Urzędu Marszałkowskiego w Ł. uchwałą Zarządu Województwa Ł. nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie zakwalifikowania projektów do dofinansowania oraz utworzenia listy rezerwowej projektów do dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach konkursu dla naboru Nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi priorytetowej II Ochrona środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działanie II.9 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007 – 2013. Doszło zatem do zatwierdzenia podziału środków przewidzianych w ramach tegoż Konkursu.
W świetle uchwały zakwalifikowano projekty do dofinansowania o łącznej kwocie dofinansowania zgodnie z listą stanowiącą załącznik Nr 1. Z załącznika do uchwały wynika, że do dofinansowania zakwalifikowano 17 wniosków na łączną kwotę 89 822 535,59 zł, natomiast 3 wnioski umieszczono na liście rezerwowej. Wnioski umieszczone na liście podstawowej wyczerpały niemal całą dotację. Pozostała kwota 1 015 503,83 zł nie wystarczyła na dofinansowanie kolejnego projektu. Tym samym pozostałe wnioski zostały wpisane na listę rezerwową.
W myśl zasad procedury odwoławczej, 10% z kwoty przeznaczonej na dofinansowanie stanowiło rezerwę finansową na procedurę odwoławczą. Jak wyjaśniono w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. uchwałą Zarządu Województwa Ł. nr [...] zmieniające uchwałę podstawową z [...] października 2010 r. w zatwierdzeniu listy rankingowej związane były ze zmianami kursu Euro, w wyniku czego zmianie ulegała kwota dofinansowania oraz ze zmianami sposobu konstruowania list projektów. W efekcie tych zmian uchwałą Zarządu Województwa Ł. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zmieniono załącznik do Uchwały Nr [...] z dnia [...] października 2010 w sprawie zakwalifikowania projektów do dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach konkursu dla naboru Nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach konkursu. Podjęto decyzję o podniesieniu poziomu dofinansowania dla projektu PN. "Zespół elektrowni wiatrowych po 0,8 MW każda w W. J., Ł. i P. (J.)" złożonego przez "E-W.
E. Sp. z o.o." Spółka komandytowa, który uprzednio został zakwalifikowany na obniżonym poziomie dofinansowania. Dofinansowanie zostało podniesione z kwoty 11 295 343,52 zł do kwoty pierwotnie wnioskowanej, tj. 11 436 002,76 zł.
Powyższy stan rzeczy potwierdza zatem, że procedura konkursowa, w której brała udział skarżąca, ostatecznie zakończyła się. Ukształtowanie ww. uchwałami Zarządu Województwa Ł. listy projektów wybranych do dofinansowania, w tym wspólnej listy rezerwowej przy uwzględnieniu wyników zakończonej procedury odwoławczej oznacza, że sytuacja podmiotów uczestniczących w tym konkursie, które zostały umieszczone na załączonej do uchwały liście, została w sposób ostateczny ukształtowana. Chodzi tu nie tylko o samo umieszczenie na danej liście, ale także na ściśle określonej pozycji z listy. Jakakolwiek zmiana w tym zakresie skutkowałaby naruszeniem tak określonych praw tych podmiotów, które bądź już uzyskały dofinansowanie bądź też oczekują na nie z ostatecznie ustalonej pozycji, wynikającej z zatwierdzonej listy. Wznowienie w takiej sytuacji procedur konkursowych stanowiłoby naruszenie praw tych podmiotów, co narusza w sposób oczywisty zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa.
Zatem, w świetle art. 2 Konstytucji, mając na uwadze art. 8 ust. 2 Konstytucji, w okolicznościach faktycznych sprawy wyłączona jest możliwość uwzględnienia stanowiska skarżącej prezentowanego w sprawie o wznowienie postępowania.
Ponadto, jak przyznał na rozprawie pełnomocnik organu, w sprawie została zakończona procedura odwoławcza i tym samym brak jest wolnych środków finansowych, które mogłyby być wykorzystane na potrzeby dofinansowania wniosku skarżącej.
Z tych wszystkich względów wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego i zmianę postanowienia NSA poprzez uchylenie postanowienia Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie mógł został uwzględniony.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.