Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej "GITD") decyzją z [...] października 2013 r., nr [...] na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) oraz załącznika nr 1 pkt 3 lit. c) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 z późn. zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Pana S. P. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję GITD z 22 maja 2013 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W wyniku zatrzymania do kontroli 21 lutego 2012 r. na autostradzie A4 na odcinku węzeł K. - węzeł M. kierowanego przez Stronę zespołu pojazdów składającego się z samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy o numerze rejestracyjnym [...], ustalono, że w pojeździe nie znajduje się urządzenie viaBox służące do uiszczania opłaty elektronicznej, zaś sam pojazd nie został zarejestrowany w systemie elektronicznego poboru opłat. Na podstawie okazanych dowodów rejestracyjnych ustalono, że dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 3940 kg (odpowiednio 2340 kg oraz 1600 kg).
Następnie pismem z 22 lutego 2012 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając w imieniu GITD, zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na niego kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej, zawiadamiając stronę o treści art. 10 § 1 KPA. Strona w piśmie z 28 lutego 2013 r. wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego podnosząc, że jadąc z zachodniej części miasta G. do M., "naturalnym połączeniem" jest około 2-kilometrowy odcinek autostrady, w związku z powyższym nie można karać za racjonalne zachowanie polegające na poruszaniu się odcinkiem autostrady, który mieszkańcom aglomeracji nie służy jako trasa przelotowa, lecz "droga wewnętrzna".
Organ zakończył postępowanie decyzją z 22 maja 2013 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
GITD, rozpatrując ponownie sprawę, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie wskazał, że kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy, czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych, czy też ponoszenia opłat elektronicznych nie może niewątpliwie być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie jest istotny fakt, że Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie transportu i sporadycznie porusza się po drogach krajowych pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu ani od motywacji. Dla ustalenia odpowiedzialności strony bez znaczenia pozostaje faktyczna (rzeczywista) masa zespołu pojazdów, jeżeli dopuszczalna masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony.
W niniejszej sprawie Skarżący poruszał się zespołem pojazdów (samochodem osobowym o DMC równej 2340 kg wraz z przyczepą ciężarową o DMC równej 1600 kg) o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 3940 kg., co zostało ustalone na podstawie okazanych do kontroli przez kierowcę dowodów rejestracyjnych. Aby wymagana opłata elektroniczna za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej została pobrana w prawidłowy sposób, każdy kierujący jest zobowiązany posiadać w pojeździe wymagane urządzenie stosownie do treści art. 13i ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Na gruncie przepisów ustawy o drogach publicznych nie została wprowadzona przez ustawodawcę inna forma uiszczenia opłat bez konieczności instalacji urządzenia viaBox. Wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. W stanie faktycznym sprawy przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków.
Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział także możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej. W związku z powyższym, GITD nie zgodził się z argumentacją Strony i utrzymał w mocy decyzję I instancji.
Obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o drogach publicznych (art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych) Według art. 13ha ust. 1 ustawy o drogach publicznych, "Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6", to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z art. 13ha ust. 3 ustawy o drogach publicznych jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony.
Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych "Za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł". Z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że "Do dróg krajowych zalicza się autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych". Ponadto w załączniku nr 1 pkt 3 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, został wymieniony odcinek autostrady A4 węzeł K. – węzeł M. W niniejszej sprawie na odcinku tym został zatrzymany do kontroli drogowej Skarżący, kierujący zespołem pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 3940 kg.
Skarżący nie posiadał zainstalowanego urządzenia viaBox, umożliwiającego uiszczenie przedmiotowej opłaty elektronicznej, co było równoznaczne z jej niedokonaniem, jako że obowiązujące przepisy nie regulują innej formy ponoszenia opłaty elektronicznej. Powyższe ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie.
Skarżący natomiast uważa, iż nie był obowiązany do poniesienia opłaty elektronicznej, ponieważ przejazd zespołem pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3.5 kg. był jednorazowy, incydentalny, miał miejsce na krótkim odcinku autostrady A4, nie na całym odcinku węzeł K. – węzeł M., stanowiącym przy tym integralny element "wewnętrznego" układu drogowego w obrębie miast regionu, a przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej powyżej 3.5 kg. było nieznaczne.
Sąd zauważa, iż granicznym kryterium wagowym, od którego uzależniony jest obowiązek podlegania opłacie elektronicznej, jest przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej 3,5 kg. Kryterium to nie dotyczy jedynie autobusów. Dlatego nieuzasadniona jest argumentacja wprowadzająca dodatkowe pozaprawne i niedookreślone kryteria w postaci nieznacznego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej. Ustawodawca nie wprowadził kryterium w postaci ilości przejazdów płatnym odcinkiem drogi krajowej, od którego uzależniony byłby obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej. Z obowiązującej regulacji prawnej wynika, iż opłacie elektronicznej podlega każdorazowy przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej, w związku z czym bezpodstawne jest twierdzenie, że jednorazowy, incydentalny przejazd płatną drogą krajową nie podlega opłacie elektronicznej. Opłata elektroniczna pobierana jest za każdy przejechanych kilometr po płatnym odcinku drogi krajowej, nie ma więc znaczenia, z punktu widzenia podlegania obowiązkowi ponoszenia opłaty elektronicznej ilość przejechanych kilometrów.
W przywołanym już rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., zostały określone stawki opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogi krajowej lub jej odcinka. Wysokość stawek uzależniona jest od dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, z wyłączeniem autobusów i od klasy pojazdu w EURO, zależnej od limitów emisji spalin. Sąd nie znajduje natomiast, szczególnej regulacji prawnej w zakresie opłaty elektronicznej dotyczącej mieszkańców miejscowości znajdujących się w pobliżu płatnych odcinków dróg krajowych. W związku z tym, Skarżący wyjeżdżając na płatny odcinek autostrady A4, zobligowany był do posiadania zainstalowanego urządzenia viaBox umożliwiającego uiszczenie opłaty elektronicznej w momencie przejazdu pod tzw. bramownicą. Nie mając technicznej możliwości posiadania urządzenia viaBOX i jego instalacji w pojeździe, Skarżący powinien wybrać inną drogę przejazdu, ponieważ jak sam wskazał w chwili zdarzenia ustawodawca nie przewidywał innej możliwości wniesienia opłaty, aniżeli przy użyciu w/w urządzenia.
Podkreślenia wymaga, że karę pieniężną w wysokości 3.000 zł., wymierza się za przejazd po płatnej drodze krajowej, bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Brak zainstalowanego w pojeździe Skarżącego urządzenia viaBox podczas przejazdu płatnym odcinkiem drogi krajowej, był równoznaczny z przejazdem tym odcinkiem bez uiszczenia tej opłaty. Organ Inspekcji Transportu Drogowego nie był zatem zobligowany do ustalenia dokładnego przebiegu trasy przejazdu Skarżącego. Na marginesie można dodać, że Skarżący sam określił dokładną trasę przejazdu w trakcie postępowania przed organem I instancji w piśmie z 28 lutego 2013 r.
Odnosząc się do podniesionych przez Skarżącego wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP regulacji prawnej art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych i wynikającej z niej kary pieniężnej za przejazd po płatnej drodze krajowej, bez uiszczenia opłaty elektronicznej, należy wskazać, że pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z 17 maja 2013 r., sygn. akt: VI SA/Wa 201/13, nie dotyczy sytuacji, w której kierującym pojazdem jest jego właściciel dokonujący prywatnego przejazdu płatnym odcinkiem drogi krajowej. Pytanie prawne odnosi się do odpowiedzialności kierującego pojazdem będącym pracownikiem przedsiębiorcy. Związane jest zatem z wątpliwością sądu czy odpowiedzialności tej nie powinien ponosić przedsiębiorca, który przy obowiązującej regulacji prawnej jest od niej całkowicie uwolniony.
Ponadto Sąd występujący z pytaniem prawnym nie poddał w wątpliwość samej wysokości kary wynikającej z art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych lecz ewentualną kumulację kar za przejazd pod kilkoma bramownicami z czym związany jest pobór opłaty elektronicznej za przejazd przez kolejne odcinki drogi krajowej.
W niniejszej sprawie Skarżący dokonał prywatnego przejazdu płatnym odcinkiem autostrady A4, bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej, za co została wobec niego wymierzona kara pieniężna w wysokości 3000 zł. W związku z powyższym kwestie podniesione w ww. pytaniu prawnym nie mają odniesienia do przedmiotowego stany faktycznego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku S. P., zaskarżył ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uwzględnienie jej w całości oraz zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną, nie uwzględniającą zawartych w art. 2 Konstytucji RP wymogów państwa prawnego i ciążących na organach państwa obowiązków, wykładnię art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13ha ust. 1 oraz art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, w efekcie czego nastąpiło błędne uznanie, że zaszły okoliczności wyczerpujące i realizujące normy przewidziane ustawą oraz bezpodstawne przyjęcie, że na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej i w efekcie niewłaściwe zastosowanie art. 13k ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy drogach publicznych.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która w przedmiotowej sprawie nie zachodzi.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta została wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., co oznacza, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący nie podważa ustaleń stanu faktycznego, co skutkować musi uznaniem, że zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny został ustalony przez organy w sposób prawidłowy.
Skargi kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13ha ust. 1 oraz art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, w efekcie czego nastąpiło błędne uznanie, że zaszły okoliczności wyczerpujące i realizujące normy przewidziane ustawą oraz bezpodstawne przyjęcie, że na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej i w efekcie niewłaściwe zastosowanie art. 13k ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy drogach publicznych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie są zasadne.
Na wstępie należy przypomnieć unormowanie prawne dotyczące obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.
Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej (opłaty elektronicznej). Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p. jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej. Wysokość wskazanej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu, według art. 13ha ust. 2 u.d.p.
Należy podkreślić, że przepisy u.d.p. przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest, że pobranie opłaty następuje jedynie poprzez urządzenie na potrzeby pobierania tych opłat instalowane w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takowego urządzenia spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.
Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p., jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).
Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz.U. Nr 91, poz. 524; dalej jako: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r.). Według § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia: przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik: 1) zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną w formie pisemnej;
- 2) odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie;
- 3) instaluje urządzenie w pojeździe;
- 4) wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, czyli w formie przedpłaty;
- 5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2, czyli płatności okresowej za zabezpieczeniem.
Wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości, w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. Przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy, na który wnoszona ma być opłata elektroniczna, określony w umowie między użytkownikiem a pobierającym opłatę, zgodnie z § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.
Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną - bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 (art. 13k ust. 4 u.d.p.). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p. - do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.
W tym miejscu należy zauwazyć, że rozporządzenie RM z dnia 22 marca 2011 r. zakłada pobór opłat na drogach krajowych, które nie znajdują się w sieci transeuropejskiej. Nadto zaakcentowania przy tym wymaga, że na podstawie art. 7a ust. 4 dyrektywy 2006/38/WE państwa członkowskie są obowiązane informować Komisję Europejską o nowych systemach opłat za przejazd co najmniej cztery miesiące przed ich wprowadzeniem. Polska notyfikowała elektroniczny system poboru opłat w dniu 25 lutego 2011 r. Natomiast w dniu 30 czerwca 2011 r. Komisja Europejska wyraziła pozytywną opinię o tym systemie, stwierdzając, że zastosowanie nowego systemu poboru opłat stanowi rozwiązanie "przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne do kosztów infrastruktury, eksploatacji, zarządzania i poboru opłat oraz że najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnych skutków dla konkurencji na rynku wewnętrznym oraz dla swobodnego przepływu towarów" (opinia Komisji dostępna na stronie www. transport.gov.pl.).
Za możliwością wprowadzenia przez Państwa Członkowskie pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury wyłącznie z wykorzystaniem systemu, który wymaga użycia urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe - przemawia również treść art. 7 ust. 6 dyrektywy nr 1999/62/WE. Zgodnie z tym przepisem rozwiązania dotyczące pobierania opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury nie mogą powodować nieuzasadnionych niekorzystnych skutków finansowych lub innych utrudnień dla osób nieregularnie korzystających z sieci drogowej. W szczególności, jeżeli Państwo Członkowskie pobiera opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury wyłącznie z wykorzystaniem systemu, który wymaga użycia urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, zapewnia ono dostęp do takich urządzeń poprzez odpowiednie rozwiązania administracyjne i gospodarcze.
Skoro zatem obowiązujący w Polsce system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, to brak zainstalowania w pojeździe tego urządzenia, w toku wykonywania przejazdu po drogach wskazanych w załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. - uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej.
Z niekwestionowanych w rozpoznawanej sprawie ustaleń faktycznych wynika, że skarżący w momencie zatrzymania do kontroli poruszał się zespołem pojazdów na autostradzie A4, na odcinku węzeł K. - węzeł M., którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 t. Masa całkowita (DMC) kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 3940 kg (odpowiednio 2340 kg oraz 1600 kg). Odcinek ten został wymieniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną. Niesporne jest również, że przejazd ten odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej, a skarżący nie posiadał w pojeździe zainstalowanego urządzenia służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd odcinkiem płatnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. uznając że organy zgodnie z prawem nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej, bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.