Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. S.A. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoław-czego w W. z [...] czerwca 2011 r., w podmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.
Spółka M. wniosła 28 grudnia 2011 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się uchylenia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i merytorycznego rozpoznania skargi, ewentualnie przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Spółka motywowała ciężką sytuacją finansową, wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, wysokością kary (188 430 zł) i związanymi z jej zapłaceniem konsekwencjami, którymi mogłyby być nieodwracalne lub trudne do odwrócenia następstwa, poważne utrudnienia w działalności finansowej oraz znaczna szkoda. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że jej ciężka sytuacja finansowa spowodowana jest prowadzeniem szeregu inwestycji i działań mających na celu rozwój przedsiębiorstwa i zatrudnienie większej ilości pracowników, co połączone jest z dużą aktywnością finansową i dużymi wydatkami. Podkreśliła także, że jednorazowa płatność kwoty znacznie utrudniłaby planowane czynności i mogłaby spowodować niebezpieczeństwo opóźnienia wypłaty różnych należności, w tym wynagrodzeń pracowniczych, odejść zatrudnionych, a to z kolei spowodowałoby powstanie trudnych do odwrócenia następstw. Na poparcie wyżej przytoczonych okoliczności Spółka nie przedstawiła dokumentów źródłowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny na wniosek skarżącego orzeka o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o ile zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Dla wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo, nie jest jednak wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że takie twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
Podanych we wniosku przez stronę okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji, ze względu na ich ogólnikowość i faktyczną gołosłowność. Z akt sprawy nie wynika bowiem żadna okoliczność, w oparciu o którą możliwe byłoby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skoro udzielenie ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny jest uzależnione od uprawdopodobnienia przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 § 3 ppsa, to ciężar ten spoczywa na stronie. Tymczasem przesłanki te nie tylko nie zostały uprawdopodobnione, ale także nie zostały należycie wskazane. Skarżąca spółka nie wykazała, że niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w przytoczonym przepisie w jej przypadku realnie zachodzi, a także nie poparła swoich twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi (zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej). W związku z powyższym nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje dla Spółki trudne do odwrócenia skutki. (v. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., FZ 65/04)
W postanowieniu NSA z 30 listopada 2004 r. (GZ 120/04) zajęto stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że ogólnikowe wywody strony, nieodniesione do konkretnych faktów, w żadnym razie nie mogą uzasadniać twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 ppsa.
Ponieważ Spółka nie rozwinęła swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenia o ciężkiej sytuacji finansowej, ani swoich argumentów nie poparła żadnymi dokumentami źródłowymi, Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia wnioskodawczyni ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw z art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa do uwzględnienia wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.