Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. o sygn. akt III SA/Gl 412/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (zwany dalej WSA, bądź Sądem I instancji) oddalił skargę Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2011r w lokalu "[...]" w Cieszynie, w którym działalność gospodarczą prowadził M. S.,. funkcjonariusze Urzędu Celnego ustalili, że znajduje się tam automat do gier, tj. urządzenie [...] nr [...]. Przeprowadzono eksperyment, w trakcie którego ustalono przebieg gier na ww. urządzeniu, wskazując że mają charakter losowy, komercyjny. W rezultacie stwierdzono, że gry na ww. urządzeniu są grami na automatach i mają charakter losowy, co spełnia definicję art. 2 ust. 5 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r., nr 201, poz. 1540 z późniejszymi zmianami). Za urządzającego gry uznano Spółkę A (zwaną dalej Spółką), wskazując że z aneksu do umowy najmu lokalu zawartej 1 października 2011r. pomiędzy E. B. a M. S. wynika, że wynajmująca wyraża zgodę na wydzierżawienie z lokalu 3 m² dla Spółki A na wstawienie urządzeń potrzebnych do działalności.
Ponadto Spółka nie kwestionowała, że jest właścicielką automatu o wskazanym numerze. Brak przy tym koncesji na prowadzenie kasyna. Powyższe ustalenia w odniesieniu do ujawnionego automatu zostały potwierdzone w opinii powołanego do sprawy karnej skarbowej biegłego sądowego. Jakkolwiek nie było możliwe przeprowadzenie na urządzeniu eksperymentu (nie udało się uruchomić automatu), to zdaniem biegłego z dużym prawdopodobieństwem przyczyną tego mogło być zainstalowanie w automacie urządzenia elektronicznego służącego do zdalnego sterowania pracą automatu za pomocą pilota.
Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w Bielsku-Białej decyzją z dnia [...] maja 2014 r. wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Dyrektor Izby Celnej w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy ww. decyzję – na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O. p. oraz art. 2 ust. 5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2 i art. 91 u.g.h. W uzasadnieniu podkreślono, że urządzającym gry była Spółka – właściciel urządzenia, co potwierdził prezes Spółki przybyły do lokalu w trakcie eksperymentu funkcjonariuszy celnych. W konsekwencji, wobec faktu, że Spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna, zasadnie wymierzono jej kary pieniężnej.
Odnosząc się do zarzutu braku decyzji ministra wydanej w trybie art. 2 ust.6 u.g.h. organ podniósł, że w sprawach prowadzonych na podstawie art. 89 i 90 u.g.h. organy posiadają autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń co do wystąpienia przesłanek do wymierzenia kary za urządzanie gier hazardowych poza kasynami gry i mają prawo samodzielnie dokonać oceny charakteru gier w oparciu o wskazane i opisane w ustawie cechy gier losowych. Jeśli chodzi zaś o przeprowadzenie w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, to przedmiotowe uprawnienie daje funkcjonariuszom celnym art. 32 ust. 1 pkt 32 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej. Dopiero w przypadku pojawienia się wątpliwości co do charakteru gier konieczne jest wystąpienie do ministra finansów o rozstrzygnięcie charakteru przedsięwzięcia. Tymczasem przeprowadzona gra kontrolna i opinia biegłego bezspornie wykazały, że była to gra na automacie, spełniająca przesłanki określone w art. 2 ust. 5 u.g.h.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012r. wydanego w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 nie wynika, aby TSUE kwestionował przedmiotową ustawę o grach hazardowych, jak też nie stwierdził, aby przepisy zawarte w art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. były przepisami technicznymi i wymagały notyfikacji (w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE), więc nadal obowiązują one w polskim systemie prawnym. Wyrok ten nie porusza zatem kwestii przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji, dotyczącej wymierzania kary za urządzanie gier z naruszeniem prawa, lecz zmiany wydawania oraz przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Ponadto art. 6 ust. 1 i art. 89 ustawy o grach hazardowych nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Końcowo powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 dnia marca 2015r. sygn. akt P 4/14 (Dz. U. z 2015r., poz. 369), w którym wskazano, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z: art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego wniosła do WSA Spółka, wskazując na naruszenie:
- 1. prawa materialnego w postaci art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że organizowanie gier na zatrzymanym urządzeniu może naruszać przepisy u.g.h., a nadto naruszenie wskazanego przepisu poprzez zastosowaniu go w sprawie w sytuacji, gdy art. 14 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i w konsekwencji nie może być stosowany przez organy władzy w stosunku do osób prywatnych zarówno fizycznych, jak i prawnych; a przepis ten stanowi normę dopełniającą podstawę wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.;
- 2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z treścią przepisu art. 4 ustawy nowelizującej podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 (...), w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. w dniu 3.09.2015r.) mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do 1 lipca 2016r., a tym samym wymaganie od podmiotu skarżącego koncesji jest obecnie przedwczesne, a zatem działalność spółki nie jest sprzeczna z prawem.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości, zasądzenie kosztów procesu, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, jaki zapadnie w sprawie, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-303/15 pytania prejudycjalnego Sądu Okręgowego w Łodzi odnośnie skutków braku notyfikacji przepisów technicznych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wniósł o jej oddalenie.
Sąd I instancji, oddalając skargę, omówił podniesione przez Spółkę zarzuty, wskazując że decyzja Ministra Finansów rozstrzygająca czy gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy wymagana jest na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia, a postępowanie w sprawie o jej wydanie inicjowane jest na wniosek podmiotu realizującego lub planującego realizację przedsięwzięcia, który powziął wątpliwości co do jego charakteru. Powołując się na art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. podkreślono, że skoro postępowanie organów nie dotyczyło planowanego lub realizowanego działania (automat do gry był już użytkowany bez zezwolenia, a Spółka nie występowała do Ministra Finansów w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia), to art. 2 ust. 6 u.g.h. nie znajdował zastosowania. Przedmiotowa decyzja jest niezbędna zawsze w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do charakteru urządzanej gry.
Przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do uznania, że w każdym przypadku uruchamiania na terenie Polski jakiejkolwiek gry, na jakimkolwiek automacie, wymagane jest uzyskanie decyzji organu centralnego co do charakteru takiej gry. Tymczasem takiego wymogu nie formułują obowiązujące uregulowania, co więcej taka interpretacja normy art. 2 ust. 6 u.g.h. prowadziłaby do paraliżu organu centralnego, który zmuszony byłby orzekać o charakterze gry w niezliczonej liczbie spraw. Zdaniem Sądu przepis art. 2 ust. 6 u.g.h., nie stoi na przeszkodzie, aby ustalenia tego dokonać przy wykorzystaniu innych, dopuszczalnych prawem dowodów. Przepis ten wprowadza jedynie dodatkowy środek dowodowy w sprawach dotyczących gier hazardowych, co jednak nie oznacza, że posiada on wyjątkowo doniosłą wagę lub staje się jedynym środkiem dowodowym, a dowody przewidziane w O.p. i przepisach szczególnych, w tym w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, nie mogą stanowić podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych.
Odnośnie zarzutu braku kompetencji funkcjonariuszy celnych do samodzielnego dokonania oceny charakteru gier zawartego w uzasadnieniu skargi, Sąd I instancji zauważył, że nie można pomijać unormowań zawartych w ustawie o Służbie Celnej. Służbie tej - zgodnie z art. 2 przywołanej ustawy - powierzono bowiem całą grupę zadań wynikających z u.g.h. W realiach rozpoznawanej sprawy nałożenie na stronę kary nie było uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia Ministra Finansów, a funkcjonariusze celni posiadają nadane przepisem rangi ustawowej uprawnienia do przeprowadzania kontroli, a w jej toku koniecznych eksperymentów. W konsekwencji Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że w oparciu o przeprowadzone czynności możliwe było dokonanie ustalenia, że Spółka urządzała gry hazardowe w rozumieniu u.g.h. na automacie poza kasynem gry.
Biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, WSA podzielił stanowisko organów o tym, że skarżąca urządzała gry w kontrolowanej lokalizacji na automacie spełniającym przesłanki art. 2 ust. 5 u.g.h. – co potwierdza m.in. w protokole kontroli, w trakcie której ustalono, że gry dostępne na tym urządzeniu uzależnione są wyłącznie od przypadku, a udział w grach jest odpłatny. Mając zatem na uwadze dokonane w toku postępowania ustalenia i powołane przepisy organy prawidłowo przyjęły, że stan faktyczny sprawy podlegał subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał kompletnej oceny zarzutów odwołania.
Co się zaś tyczy zarzutu co do technicznego charakteru przepisów art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., z którymi związany jest art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., WSA, uznając tę argumentację za niezasadną, powołał się na uchwałę NSA z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, wyrok TK z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie P 4/14, postanowienie SN z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KZP 15/13, wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2014r., sygn. IV KK 183/13.
W ocenie WSA, w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 O.p. Materiał ten w sposób wystarczający potwierdził losowy charakter gier urządzanych na spornym automacie, wykluczając tym samym twierdzenie o jego zręcznościowym charakterze.
Skargę kasacyjną wywiodła Spółka, zarzucając ww. wyrokowi naruszenie:
- 1. prawa materialnego w postaci art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że można go zastosować w sprawie w sytuacji, gdy przepis ten w dacie czynu nie był poddany obowiązkowej notyfikacji, a jest "przepisem technicznym" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i jako taki nie może być stosowany przez organy władzy publicznej w stosunku do osób prywatnych - zarówno fizycznych, jak i prawnych; a przepis ten stanowi normę dopełniającą podstawę wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2, a na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie jako podstawy prawnej wymierzenia kary normy zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., która jest skierowana do podmiotów mających koncesję na prowadzenie kasyna, w sytuacji, gdy sprawa powinna być rozstrzygana w świetle dyspozycji z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 2 pkt. 1 u.g.h. (dot. urządzania gier hazardowych bez koncesji).
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji organów administracyjnych I i II instancji w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów sądowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazać trzeba, że Spółka upatruje wadliwości wyroku Sądu I instancji przede wszystkim w tym, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi normę dopełniającą art. 14 ust. 1 u.g.h., a z kolei ten przepis jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. W ten sposób skarżąca kasacyjnie próbuje podważyć prawidłowość kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, nałożonej nań na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h.
Powyższego poglądu Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Brak podstaw by uznać, że zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. Podstawę materialnoprawną skontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji stanowiły przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W myśl pierwszego z tych przepisów karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie natomiast do punktu 2 ust. 2 art. 89 tej ustawy, wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Tym samym regulacja art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustanawia sankcję publicznoprawną, która w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego posiada cechy sankcji prawnofinansowej. W taki też sposób charakter i istotę sankcji określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h. postrzega Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 32/12 (publ.
OTKA-A z 2015 r. nr 9, poz. 148) stwierdził, że: "kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem kary nie jest więc odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat."
Charakter funkcji realizowanej przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sprawia, że nie sposób podzielić stanowiska Spółki o istnieniu takiego związku pomiędzy art. 14 ust. 1 a art. 89 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, który uprawniałby do formułowania tezy o braku możliwości stosowania tego ostatniego przepisu z uwagi na niesporny fakt braku notyfikacji art. 14 u.g.h.
Problem relacji pomiędzy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.gh. został rozstrzygnięty uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów w dniu 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 (publ. CBOSA). Punkt 1 sentencji tej uchwały stanowi, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy." Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu uchwały, że funkcja realizowana przez art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nadaje temu przepisowi samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia – wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie spółki – pogląd o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął także zagadnienie związane z problemem prawnym podniesionym w zarzucie 2 petitum skargi kasacyjnej, dotyczącym powołanej przez organ podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej. Uchwała w punkcie 2 sentencji stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Należy zatem stwierdzić, że powołana przez organ podstawa prawna nałożenia kary była prawidłowa, a pogląd strony skarżącej, że w opisanym stanie faktycznym powinien mieć zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest błędny.
Powyższą uchwałą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1518/14, dostępne w CBOSA). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela argumentację prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu cyt. uchwały odnoszącą się do oceny charakteru relacji między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Funkcja realizowana przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – o czym była już mowa – nadaje bowiem temu przepisowi samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h. Uzasadnia to – wbrew twierdzeniom Spółki – pogląd o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.g.h.
W konsekwencji za nieusprawiedliwiony należało uznać również zarzut wadliwej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., który skarżąca kasacyjnie wiąże z naruszeniem art. 14 ust. 1 u.g.h., uznanym za niezgodny z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE – stanowiącym, jej zdaniem, normę dopełniającą podstawę wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Jakkolwiek w judykaturze i doktrynie do maja 2016 r. był również przyjmowany prezentowany przez Spółkę pogląd, udokumentowany powołanymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczeniami, odmienny od zajętego w niniejszej sprawie przez organy celne i Sąd I instancji, to w cytowanej uchwale z dnia 16 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie ostatecznie wiążące stanowisko. Podzielając w całości stanowisko prezentowane we wskazanej uchwale – niezależnie od związania jej mocą – wobec argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej tak co do samego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i jego relacji z art. 14 ust. 1 u.g.h., należy powtórzyć za uzasadnieniem tej uchwały, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów "technicznych", o których mowa w dyrektywie 98/34/WE, nie ustanawia on żadnych warunków determinujących skład, właściwości lub sprzedaż produktu; zaś samoistny charakter funkcji realizowanej przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h. Brak jest zatem podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za "urządzanie" gier na automatach poza kasynem gry.
Bezzasadne pozostają zarazem argumenty Spółki zmierzające do wykazania, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów "technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, które jako niepoddane procedurze notyfikacji określonej w tej dyrektywie, nie mogą być stosowane. Zaakcentować przy tym trzeba, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. "Urządzający" gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia – od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry – podlegać będzie zatem karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.