Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3213/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oddalił skargę S. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nałożył na S. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu, co skutkowało wykonywaniem przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Powyższą karę nałożono na skarżącą w związku z dokonaną w dniu [...] maja 2013 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...] kontrolą pojazdu członowego składającego się z ciągnika marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Coder o nr rej. [...], którym kierował J. M., wykonujący w imieniu skarżącej przewóz drogowy kaszy gryczanej w opakowaniach na paletach.
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 64, art. 140aa ust. 1, art. ust. 4, art. 2 ust.35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.) oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej: u.d.p.) i wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk 10,4 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 0,4 t, kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.
Organ odwoławczy zaznaczył, że ze względu na stwierdzenie podczas kontroli przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojazdu, kierowca w trakcie kontroli powinien był legitymować się zezwoleniem kategorii IV.
Stosownie zaś do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., za brak zezwolenia kategorii III-VI, karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, ustala się w wysokości 5.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając oddalenie skargi S. na powyższą decyzję, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych jest zasadą. Odstępstwem od tej zasady jest natomiast możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach zezwoleniem tym określonych (art. 64 ust. 1 p.r.d.). Sąd wskazał, że droga, na której przeprowadzono kontrolę, jest drogą krajową nr [...] o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś napędową 10 t. W wyniku pomiaru nacisków osi pojazdu stwierdzono, że nacisk osi napędowej przekraczał dopuszczalną wartość o 0,4 t. WSA zaznaczył, że kierowca nie posiadał i nie okazał stosownego zezwolenia odpowiedniej kategorii na przejazd pojazdu nienormatywnego, a także nie kwestionował wyników pomiarów uzyskanych w wyniku ważenia pojazdu przy pomocy legalizowanych wag.
Na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził ponadto, że miejsce ważenia legitymuje się niwelacją miejsca kontrolnego pojazdów ciężarowych z dnia [...] sierpnia 2012 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP600 o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do [...] lutego 2015 r. dla wagi o nr [...] i do dnia [...] czerwca 2014 r. dla wagi o nr [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca skorzystał z tego prawa zgłaszając potrzebę ponownego zważenia. Pojazd zważono dwukrotnie, a za podstawę do stwierdzenia naruszeń przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego.
Zawarte w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia, że spornych wag można było użyć do pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisków osi wielokrotnych zespołu pojazdów poddanego kontroli Sąd uznał za wystarczające.
Dalej, Sąd zaznaczył, że ustawodawca nie wprowadził legalnej definicji "ładunku sypkiego" i tym samym organ wydający decyzję był zobowiązany do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwiał zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 p.r.d. W ocenie WSA skoro w rozpoznawanej sprawie dokonywano przewozu kaszy gryczanej w opakowaniach to ze względu na sposób przewozu nie sposób zaliczyć takiego ładunku do ładunku sypkiego. Zasadniczą cechą ładunku sypkiego jest bowiem jego zdolność do przesypywania się. Przewóz luzem oznacza przewóz w pojazdach lub w kontenerach nieopakowanych materiałów stałych lub przedmiotów, lecz określenie to nie dotyczy towarów opakowanych oraz materiałów przewożonych w cysternach.
Tym samym nie sposób według Sądu I instancji przyjąć, że dyspozycja art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. może być odnoszona do przewozu ładunków sypkich w inny sposób niż przewóz luzem. W ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że załadowana kasza gryczana w opakowaniach na paletach dawała możliwość prawidłowego rozmieszczenia na pojeździe.
WSA wskazał również, że z akt sprawy wynika, że kontrola drogowa wykazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, w związku z czym nie znajduje zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Skoro kontrola drogowa wykazała przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu i dopuszczalnej masy całkowitej, to nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń, były w ocenie Sądu okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
W ocenie Sądu brak możliwości zważenia osi załadowanego pojazdu na miejscu załadunku jak również nadzorowania czynności ładunkowych przez skarżącą oraz ułożenia ładunku na pojeździe nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W., nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów wskazujących, że dochowała w dniu kontroli należytej staranności w realizacji czynności związanych ze spornym przejazdem, a także, że nie miała wpływu na powstanie stwierdzonych przez Inspekcję Transportu Drogowego naruszeń.
Według Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentu WZ, protokołu kontroli, a także wyjaśnień strony wynika, iż załadowaniem towaru zajmował się nadawca. Z akt administracyjnych nie wynika ponadto, żeby pojazd po załadunku został ważony. Tego typu metoda załadunku nie daje pewności co do masy faktycznie załadowanego towaru. W ocenie Sądu wszelkie szacunkowe i teoretyczne obliczanie masy, powoduje duży margines błędu, o czym świadczą wyniki kontroli. W tej sytuacji Sąd uznał, że GITD zasadnie stwierdził, że skarżąca, przyjmując szacunkową metodę obliczania masy ładunku, miała ewidentny wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń.
Sąd nie dopatrzył się także zarzuconych uchybień przepisów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S., wnosząc o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 2, art. 140aa ust. 4 p.r.d. polegającym na niezasadnym i wadliwym ustaleniu kary pieniężnej;
- 2. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy w celu stwierdzenia czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy;
- 3. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię przepisu art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321), w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie miał miejsca przewóz ładunku sypkiego;
- 4. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niezasadnym i wadliwym ustaleniu kary pieniężnej oraz nieprzeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w odniesieniu do świadectw legalizacji przenośnych wag do pomiarów statycznych;
- 5. prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji oraz w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym przyjęciu sposobu interpretacji wyników pomiaru nacisku osi.
Ponadto w uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej S. stwierdziła, że WSA powinien był wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w przedmiocie zgodności art. 140ab ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 140aa ust. 1 p.r.d. oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. z art. 2 Konstytucji i wynikającą z tego przepisu zasadą proporcjonalności.
Uzasadniając zarzuty skarżąca stwierdziła, że osoby umocowane do działania w jej imieniu nie miały możliwości zapoznania się z dokumentacją obejmującą świadectwa legalizacji przewoźnych wag do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...], zaś Sąd I instancji nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego w przedmiocie wezwania organu do okazania rzeczonej dokumentacji, czym dopuścił się naruszenia art. 134 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd uznał również za bezsporną okoliczność, że nacisk osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o 0,4 t, co wynikało z następującego przeliczenia: nacisk zmierzony: 10,7t, po odjęciu 2% i w zaokrągleniu do 0,1 t w górę: 10,4 t. Taki sposób interpretacji wyników pomiarów zdaniem skarżącej nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach, co godzi w art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji i art. 134 § 1 p.p.s.a. Organ celem udowodnienia prawidłowości przeliczenia przekroczenia nacisku na oś powinien przedłożyć Sądowi producencką instrukcję obsługi wraz z zasadami interpretacji wyników ważenia przenośnych wag do pomiarów statycznych, których użyto w sprawie lub też zobowiązać organ do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w tym zakresie.
Poza tym zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (...) w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie miał miejsca przewóz ładunku sypkiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Konsekwencją zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 p.p.s.a.) jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutów kasacyjnych z naruszeniem wymogów prawnych wynikających z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. ogranicza bądź uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do nich.
Zdaniem składu orzekającego podstawy rozpoznawanej skargi kasacyjnej w znacznej mierze nie zostały prawidłowo skonstruowane.
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt.
1. petitum skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zarzucając Sądowi I instancji zarówno błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie wskazano szereg przepisów (art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 2, art. 140aa ust. 4 p.r.d.) naruszenie których polega łącznie na niezasadnym i wadliwym ustaleniu kary pieniężnej. Nie wskazano zatem w czym przejawia się uchybienie każdej z tych norm.
Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego zachodzą jednak podstawy by przyjąć, że sformułowany w omawianym zarzut błędnej wykładni w istocie dotyczy art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., w szczególności prawidłowego zrozumienia użytego w nim zwrotu "ładunek sypki".
Ocena zarzutu wymaga przypomnienia, że według art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Jednak w myśl ust. 4 pkt. 2 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Niewątpliwie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia ładunek sypki. Wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że ładunek sypki cechuje się zdolnością do przesypywania.
Za powyższym przemawia zarówno znaczenie słowa "sypki" (złożony z drobnych, suchych, niespojonych ze sobą cząstek lub łatwo rozpadający się na drobne cząstki), jego synonimy (niespoisty, niespójny) jak i wykładnia systemowa oraz celowościowa przepisu. Trzeba mianowicie mieć na względzie, że ustawodawca w art. 61 ust. 5 p.r.d. postanowił, że ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczona regulacja wyraźnie wskazuje, że ustawodawca "sypkość" ładunku z możliwością jego wysypywania/przesypywania się.
Ponadto wyjątek od zasady nakładania kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez stosownego zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami nie może być interpretowany rozszerzająco. Skoro zatem wyjątek ten dotyczy przewozów z przekroczeniem nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich to uzasadniona jest teza, że celem regulacji jest wprowadzenie zwolnienie od odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnych w sytuacji, gdy z uwagi na zdolność przesypywania się, a w konsekwencji przemieszczania się ładunku przekroczenie nacisków na osie może być niezależna od podmiotów, które co do zasady karze podlegają (art. 140aa ust. 3 p.r.d.).
O ile zatem kasza jest towarem sypkim, o tyle w sytuacji gdy jest przewożona w opakowaniu na paletach nie jest ładunkiem sypkim w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Potwierdza to stanowisko WSA, że ładunek sypki – o którym mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. - to ładunek który obiektywnie charakteryzuje się możliwością przesypywania. Trafnie zatem Sąd I instancji wywiódł, że dyspozycja tego przepisu nie może być odnoszona do przewozu ładunków sypkich w inny sposób niż przewóz luzem. Tak więc dla oceny czy ładunek jest ładunkiem sypkim, w rozumieniu analizowanej regulacji, znaczenie ma zatem sposób przewozu towaru sypkiego. Tylko towar sypki przewożony luzem jest ładunkiem sypkim w rozumieniu powołanego przepisu, wprowadzającego wyłom od zasady podlegania karze za przejazd pojazdem nienormatywnym.
Z podanych względów zarzut błędnej wykładni art.140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. jest więc nietrafny.
Zupełnie chybione jest podważanie interpretacji zwrotu "ładunek sypki" także zarzutem błędnej wykładni art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Pomijając fakt, że art. 5 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy zawiera regulacje analogiczną do wprowadzonej w art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. dodać trzeba, że generalnie art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej znajdował zastosowanie do postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęte w wyniku kontroli przeprowadzonej 14 maja 2013 r. toczyło się tymczasem na podstawie znowelizowanej ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Ocena zasadności zastosowanie w sprawie art. 140 aa ust. 1 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. przez nałożenie kary pieniężnej - wymagała kontroli prawidłowości ustalenia, że doszło do przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1.
Ustalenia stanu faktycznego, przyjętego przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu, podważane są przede wszystkim zarzutem naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
Tak sformułowana podstawa kasacyjna nie ma usprawiedliwienia.
Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na gruncie tego przepisu trafnie podnosi się, że postępowanie dowodowe prowadzone na jego podstawie ma charakter wyjątku, jego zastosowanie musi przeto być rozumiane zawężająco. Nadto dyspozycja przepisu nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. np. wyroki NSA: z dnia 11 czerwca 2015 r. I FSK 869/14 oraz z dnia 28 kwietnia 2015 r. I OSK 2331/13).
Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi o obowiązku rozstrzygania przez sąd w granicach danej sprawy bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotnie, sąd ma zatem obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego – mimo braku zarzutów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądowi I instancji nie można jednak postawić zarzutu wadliwego niedopatrzenia się uchybienia art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Naruszenie tych przepisów k.p.a. z zakresu postępowania dowodowego i oceny dowodów w skardze kasacyjnej powiązano z brakiem – zdaniem strony – dowodów świadectw legalizacji przenośnych wag do pomiarów statycznych. Tymczasem świadectwa legalizacji zostały okazane podczas kontroli drogowej - co potwierdza protokół z kontroli, mający walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. Strona miała możliwość wypowiedzenia się w kwestii istnienia świadectw legalizacji wag (art. 81 k.p.a.). Okoliczność legalizacji wag użytych do pomiarów nie była jednak sporna i jako taka dowodu nie wymagała.
Z przedstawionych względów stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony. Tym samym zarzut niewłaściwego zastosowania art. 140 aa ust. 1 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. przez nałożenie kary pieniężnej nie ma uzasadnienia. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP nie ma zatem podstaw by twierdzić, że organy administracji publicznej a następnie Sąd pierwszej instancji nie działały w tej sprawie na podstawie i w granicach prawa.
Wobec powyższego skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).