Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), (zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki a wobec treści art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W obu przypadkach postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego wniósł na podstawie art. 156 i art. 158 p.p.s.a. o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 283/09, poprzez określenie organu, który wydał decyzję z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], jako Dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, a nie jak to jest obecnie w komparycji wyroku jako Prezesa Agencji Rynku Rolnego oraz o dokonanie wykładni wyroku w zakresie rozstrzygnięcia co do skutków uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji.
W przedmiotowym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny orzekł:
- 1) o uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (WSA);
- 2) o uchyleniu decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...];
- 3) o zasądzeniu od Prezesa Agencji Rynku Rolnego na rzecz O. i W. sp. z o.o. w P. kwotę 1390 (tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Analiza treści art. 40d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 231 poz. 1702) oraz akt sprawy administracyjnej wskazuje, że przedmiotową w sprawie decyzję z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] wydał Dyrektor oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. i takie też powinno być oznaczenie organu w komparycji wyroku.
Wobec zaistniałych rozbieżności należało rozważyć czy możliwym jest dokonanie zmiany oznaczenia organu w trybie art. 156 p.p.s.a.
W procedurze karnej możliwe jest dokonywanie sprostowania jedynie oczywistych omyłek pisarskich i rachunkowych.
Inne regulacje przyjęto dla postępowania przed sądami administracyjnymi. Ustawodawca przewidział możliwość prostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Takie rozwiązanie stanowi o większym zakresie kognicji sądów administracyjnych we wskazanym przedmiocie, w porównaniu do zakresu uprawnień sądów powszechnych orzekających na podstawie kodeksu postępowania karnego.
Pojęcie "innych oczywistych omyłek" ma dużo szerszy zakres i jest trudniejsze do zdefiniowania. Można tylko przyjąć, że inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Dlatego każdy tego rodzaju przypadek musi podlegać indywidualnej ocenie sądu po rozważeniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy (B. Dauter Komentarz do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009).
Zdaniem NSA zmiana oznaczenia organu wydającego decyzję w I instancji w zaistniałym stanie faktycznym mieści się w zakresie dokonania sprostowania innych oczywistych omyłek. Nie budzi wątpliwości, że oznaczenie decyzji i jej data wydania a także scharakteryzowanie jej jako decyzja poprzedzająca decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] jednoznacznie wskazuje, że NSA wypowiadał się o decyzji Dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...].
W odniesieniu do wniosku o dokonanie wykładni wyroku stwierdzić trzeba, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (porusz postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r., I OZ 698/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576).
Wątpliwości strony budzi orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie pkt 2) wyroku (uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji) w kontekście skutków jakie to rozstrzygnięcie może wywołać.
Organ I instancji decyzją:
- 1) przyznawał O. i W. spółce z o.o. z siedzibą w P. dopłatę w kwocie 3 927,00 zł;
- 2) odmówił przyznania O. i W. spółce z o.o. z siedzibą w P. dopłaty w kwocie 6 467,00 zł.
Prima facie można podzielić wątpliwości strony co do skutków wyroku mając na uwadze, że przyznana w pkt 1) decyzji kwota została wypłacona jeszcze w 2008 r.
Zauważyć trzeba, że wymieniona spółka zaskarżyła decyzję w części odmawiającej przyznania dopłaty w kwocie 6 467,00 zł, a więc w zakresie pkt 2) decyzji organu I instancji.
W pozostałym zakresie decyzja stała się ostateczna i ta część decyzji nie podlegała ocenie organu II instancji, a co za tym idzie nie byłą też przedmiotem kontroli sądów I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stosownie do art. 134 p.p.s.a. orzekał w granicach sprawy. Pojęcie "sprawy" ujmując najogólniej wyznacza przedmiot zaskarżenia, który skarżący wskazuje przez określenie w skardze zaskarżonego aktu lub czynności (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
WSA nie badał prawidłowości decyzji w zakresie pkt 1), a przedmiotem badania Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną w niniejszej sprawie była prawidłowość wyroku sądu I instancji.
Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego o uchyleniu decyzji organu I instancji należy więc interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do decyzji Dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], w zakresie w którym decyzja ta była przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w sprawie zakończonej wyrokiem NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 283/09.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 156 p.p.s.a., art.158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak powyżej.