Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3329/13, oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich używanie.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
I
W dniu [...] marca 2013 r. w prowadzonym przez [...] (dalej: spółka lub skarżąca) hotelu [...], została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obecności pracownika - [...]. W toku tej kontroli ustalono, że w lokalu znajduje się [...] sztuk odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Zgodnie z oświadczeniem pracownika odbiorniki używane były od 2011 r. Uruchomienie odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z uwagi na obłożenie hotelu. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów oraz przez [...].
Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ I instancji poinformował spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz pouczył o treści art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a), tj. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników.
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. spółka poinformowała, że w hotelu [...] znajdują się odbiorniki niepodlegające obowiązkowi rejestracji, na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.; dalej: u.o.a.). Odbiorniki te są przeznaczone wyłącznie do przekazywania gościom hotelowym do używania w ramach umów hotelowych, którymi objęte są telewizory i pozostałe elementy wyposażenia pokoi oraz same pokoje.
W związku z ustaleniami kontroli, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. - działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 u.o.a. - nakazał spółce rejestrację [...] odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości [...] zł.
Po rozpoznaniu odwołania spółki, Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] października 2013 r. – działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 u.o.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 ww. artykułu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to pociąga za sobą obowiązek do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.
W ocenie organu odwoławczego czynności polegające na sprzedaży lub przekazaniu odbiorników telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów, o czym stanowi art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. - nie należą do przedmiotu działalności gospodarczej spółki. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu spółki są elementem wyposażenia pokoi hotelowych i są, wraz z innym sprzętem, udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje, a tym samym nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy sprzedaży czy przekazania osobom trzecim. W sytuacji, gdy udostępnianie odbiorników telewizyjnych nie stanowi w przypadku prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie (zafakturowaniu i opodatkowaniu), to art. 5 ust 2 pkt 3 u.o.a., nie mógł mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Ustalone podczas kontroli okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, których ilość nie jest kwestionowana, są używane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r. oddalił skargę spółki.
Sąd I instancji podkreślił, że organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. Ustalone podczas kontroli okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki są używane. Ponadto, protokół z kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. i jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Natomiast skarżąca miała możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu, czego w trakcie postępowania nie uczyniła.
W ocenie WSA, w sprawie nie ma zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą, ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Jednakże z ustaleń organu, co do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej nie wynika, aby czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów, należały do zakresu działalności gospodarczej skarżącej. Okoliczności te znajdują swoje potwierdzenie w KRS skarżącej spółki.
Sąd I instancji zauważył, że przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje.
W ocenie Sądu I instancji ustawa o opłatach abonamentowych wprowadziła powszechny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (art. 2 ust. 1 u.o.a.). Natomiast wyjątki od tego obowiązku zostały wymienione w art. 5 ust. 2 u.o.a. i nie można dokonywać ich rozszerzającej interpretacji.
II
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożyła [...] Zaskarżyła to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz procesowego przez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez naruszenie:
- 1) art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 u.o.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie za prawidłowe pobranie od skarżącej trzydziestokrotności miesięcznej opłaty abonamentowej, podczas gdy stosownie do treści art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. odbiorniki skarżącej nie podlegają obowiązkowi rejestracji, przy czym konsekwencją powyższego było wadliwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.);
- 2) art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie, przy czym następstwem powyższego było wadliwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a.;
- 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i uznanie za słuszne nieprzeprowadzenie przez organy zawnioskowanych przez skarżącą dowodów i niepodjęcie przez organy czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy;
- 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której wadliwie ustalony został stan faktyczny w zakresie udostępnienia przez skarżącą odbiorników osobom trzecim na podstawie umów i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Ponieważ skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, to w pierwszym rzędzie należało zbadać, czy w sprawie nie zachodzą uchybienia procesowe, gdyż mogłyby one być tego rodzaju, że uniemożliwiałaby prowadzenie dalszej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie odnieść się musi do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Autor skargi kasacyjnej w jej petitum jako pierwszy zarzut natury procesowej podniósł zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i uznane za słuszne nieprzeprowadzenie przez organy zawnioskowanych przez skarżącą dowodów i niepodjęcie przez organy czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy.
Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu podkreślić należy, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie spółka nie wskazała, z czego wyprowadziła wniosek, że Sąd I instancji "uznał za słuszne" nieprzeprowadzenie przez organy zawnioskowanych przez skarżącą dowodów i niepodjęcie przez organy czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przede wszystkim jednak nie zostało sprecyzowane, jakie konkretne dowody skarżąca kasacyjnie ma na myśli, jakie okoliczności za ich pomocą miałyby być udowodnione i w jaki sposób powinno to było wpłynąć na dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Jest to o tyle również istotne, że przy uchybieniach przepisom postępowania nie wystarczy wykazanie samego uchybienia (z czym w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia), ale ponadto konieczne jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy – art. 138 § 2 i art. 145b 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Same teoretyczne rozważania na temat znaczenia słowa "wpływ" – czym zajęła się strona skarżąca w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej – nie wystarczą. Tym samym przedmiotowy zarzut należy uznać za gołosłowny i nieuzasadniony.
Nietrafny jest również następny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której wadliwie ustalony został stan faktyczny w zakresie udostępnienia przez skarżącą odbiorników osobom trzecim na podstawie umów i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wskazano już wyżej, nie wiadomo, na czym miałaby polegać wadliwość dokonanych przez organ i Sąd I instancji ustaleń faktycznych, jakie okoliczności faktyczne zostały wadliwie udowodnione lub nie zostały udowodnione w ogóle, a jakie okoliczności faktyczne powinny być wykazane i udowodnione. Same teoretyczne rozważania co do tego, jakie znaczenie dla postępowania ma prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego – nie stanowią dostatecznego uzasadnienia zarzutu kasacyjnego. Tak więc i ten zarzut należy uznać za gołosłowny i nieuzasadniony.
Przechodząc do kwestii związanych z zarzuconym naruszeniem prawa materialnego, to w istocie oba zarzuty sprowadzają się do tego, że Sąd I instancji nie podzielił prezentowanej przez stronę skarżącą kasacyjnie wykładni art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych i odmówił zastosowania tego przepisu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że przy literalnym dokonaniu analizy zwrotów zawartych w przepisie nie sposób znaleźć przesłanki, której skarżąca kasacyjnie nie spełniałaby w niniejszej sprawie, bowiem: (1) skarżąca kasacyjnie jest przedsiębiorcą, (2) odbiorniki w pokojach hotelowych są przeznaczone wyłącznie do tego, aby przekazywać je do używania osobom trzecim (gościom hotelowym), a sama skarżąca kasacyjnie z nich nie korzysta (podobnie jak, np. podmioty trudniące się handlem takimi odbiornikami), (3) skarżąca kasacyjnie nie przeznacza odbiorników do żadnych innych celów niż przekazywanie do używania gościom, (4) skarżąca kasacyjnie przekazuje do używania odbiorniki na podstawie umów - tymi umowami są umowy hotelowe, (5) przekazywanie odbiorników gościom do używania należy do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej kasacyjnie, ponieważ przekazywanie gościom do używania odbiorników w pokojach hotelowych jest czynnością należącą do działalności hotelarskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie stwierdza, że to właśnie wykładnia literalna art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. - wyklucza możliwość podzielenia stanowiska skarżącej kasacyjnie.
Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych: "Obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne [...] przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy". Z treści tego przepisu wynika zatem, że z obowiązku rejestracyjnego wyłączone zostały odbiorniki "przeznaczone wyłącznie do" sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania. Odbiorniki znajdujące się u sprzedawcy w sklepie z oznaczeniem ceny lub w magazynie - niewątpliwie spełniają przesłankę przeznaczenia wyłącznie do sprzedaży. Tę przesłankę będą również spełniały odbiorniki znajdujące się w serwisie sprzedawcy, jeżeli po naprawie serwisowej znów będą podlegały sprzedaży. Jednak przesłanka ta nie zostanie spełniona, jeżeli sprzedawca, np. zorganizuje możliwość oglądania transmisji jakiegoś wydarzenia lub pozwoli serwisantowi na korzystanie przez jakiś czas z naprawianego odbiornika. W tym przypadku, pomimo przeznaczenia do sprzedaży, zabraknie elementu wyłączności przeznaczenia do sprzedaży.
To samo należy też odnieść do drugiej z przesłanek z art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. Jeżeli bowiem jakiś przedsiębiorca prowadzi wynajem (wypożyczalnię) sprzętu elektronicznego w tym odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, lub jest leasingodawcą, to dopóki odbiorniki te stoją na półkach w lokalu przeznaczonym do obsługi klientów lub w magazynie, to nie podlegają one obowiązkowi rejestracji celem ponoszenia opłat abonamentowych. Natomiast, jeśli taki odbiornik jest wykorzystywany do umożliwiania, czy to pracownikom takiego podmiotu, czy też jego potencjalnym klientom bezumownego używania danego odbiornika w zwykłym zakresie, to - nawet gdy taki odbiornik za jakiś czas zostanie wypożyczony lub wyleasingowany - i w tym przypadku brak jest przesłanki "wyłącznego" przeznaczenia do przekazania osobom trzecim do używania.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że usługi hotelarskie, czyli krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych (art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t..j. Dz.U. z 2014 r., poz. 196 z późn. zm.) – to udostępnianie na podstawie umowy o usługi hotelowe osobom trzecim do używania nieruchomości, a nie ruchomości, jakimi są odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne. Przedmiot działalności wymienionej w dziale 55 Polskiej Klasyfikacji Działalności Gospodarczej - nie obejmuje wynajmu lub leasingowania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Ponadto - wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie - pokoje hotelowe nie musiały być wyposażone w odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne, ale jedynie w instalację umożliwiającą korzystanie z nich.
Jednakże najbardziej istotne jest to, że w art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. w ramach drugiej z ww. przesłanek jest mowa o odbiornikach radiofonicznych i telewizyjnych przeznaczonych wyłącznie do przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów. Dopóki więc odbiorniki znajdują się w magazynie hotelowym, aby w przyszłości wyposażyć w nie pokoje, to są to odbiorniki przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów (np. hotelowych). Jednakże, gdy zostały już zainstalowane w pokojach, to utraciły w ten sposób status odbiorników "przeznaczonych do przekazania" – czyli odbiorników, które w przyszłości będą przekazane do używania" – lecz po prostu już, co do samej zasady, zostały przekazane do używania przez osoby trzecie, przede wszystkim gości hotelowych. Zawarte w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych odnoszące się do przyszłego zachowania pojęcie "przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do (...) przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów", nie jest tożsame znaczeniowo z sytuacją, gdy przedsiębiorca rezygnuje ze swego wyłącznego władztwa i instalując odbiorniki w pokojach hotelowych składa w tym momencie oświadczenie woli o dopuszczeniu gości hotelowych do używania tych odbiorników w ramach korzystania z pokoju.
Tak więc, wymieniona wyżej jako przesłanka (2) sytuacja, gdy "odbiorniki w pokojach hotelowych są przeznaczone wyłącznie do tego, aby przekazywać je do używania osobom trzecim (gościom hotelowym), a sama skarżąca kasacyjnie z nich nie korzysta (podobnie jak np. podmioty trudniące się handlem takimi odbiornikami)" - nie pozwala na zastosowanie art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Przede wszystkim jednak należy zwrócić uwagę na istotny błąd logiczny. Odbiorniki znajdujące się w pokojach hotelowych są bowiem już ex definitione przeznaczone do tego, aby korzystali z nich zamieszkujący te pokoje goście hotelowi, a nie do tego, aby dopiero w przyszłości "przekazywać je do używania osobom trzecim (gościom hotelowym)". Takimi, przeznaczonymi do przekazania odbiornikami będą odbiorniki przechowywane w magazynach hotelowych, ale nie te już zainstalowane w pokojach.
Generalnie, należy też zauważyć, że skarżąca kasacyjnie wychodzi z założenia, że zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych od obowiązku rejestracji zwolnione są odbiorniki przekazywane przez przedsiębiorcę osobie trzeciej do używania na podstawie umów, czyli należące do przedsiębiorcy, ale używane przez osoby trzecie. Tymczasem w przepisie tym jest mowa nie o przekazaniu, ale o przeznaczeniu wyłącznie do przekazania. Chodzi zatem o odbiorniki, które należą do przedsiębiorcy i nie są aktualnie używane przez osoby trzecie, ale na taki cel przedsiębiorca je przeznaczył. Przepis ten zakłada wiec zupełnie inne okoliczności faktyczne, niż te, w kontekście których skarżąca kasacyjnie stara się dokonywać wykładni.
Na zakończenie powyższych rozważań konieczne jest zwrócenie uwagi, że art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie jest – w przeciwieństwie do pkt 1 i 2 – przepisem szczególnym wobec art. 5 ust. 3 tej ustawy, lecz jedynie wyłącza domniemanie z jej art. 2 ust.
2. Wymienione w art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki są zwolnione z obowiązku rejestracji ze względu na sposób ich używania. Ustawodawca założył zatem, że będą one używane do odbioru programów i właśnie dlatego, że będą używane wyłącznie do specyficznych potrzeb, zwolnił je od obowiązku rejestracji i ponoszenia opłat abonamentowych. Tym samym wyłączył możliwość zastosowania do nich art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych.
Odmiennie przedstawia się sytuacja w przypadku art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. W tym przypadku ustawodawca nie zwolnił od rejestracji odbiorników używanych przez przedsiębiorców w jakimkolwiek celu. Zwolnienie to dotyczy jedynie odbiorników przeznaczonych wyłącznie do przekazania (w przyszłości) osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności przedsiębiorstwa. Konstrukcja tego przepisu oparta na sformułowaniu "przeznaczone wyłącznie do przekazania osobom trzecim" poprzez odwołanie się do owej "wyłączności" nie pozwala na przyjęcie, że dopuszczalne jest bez rejestracji i opłat używanie takich odbiorników przed przekazaniem, ani też nie może oznaczać, że po przekazaniu (jak też odpowiednio po sprzedaży) odbiorniki takie nadal nie podlegają rejestracji i związanej z nią opłacie abonamentowej.
Natomiast na skutek wprowadzenia tego przepisu w stosunku do przedsiębiorcy zajmującego się handlem, wynajmem lub świadczeniem na podstawie innej umowy odpłatnej usługi udostępniania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, wyłączone zostaje domniemanie, że posiadanie odbiorników tego rodzaju w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oznacza, że używa tego odbiornika. Oczywiście jedynie w sytuacji gdy zostanie wykazane, że posiadanie ma na celu wyłącznie przekazanie odbiornika osobie trzeciej, czy to w ramach sprzedaży, czy to poprzez przekazanie do używania.
Jednocześnie nie można zapominać, że wyłączenie w określonych sytuacjach samego domniemania prawnego zachodzenia jakiegoś stanu rzeczy nie może być rozumiane jako uchylenie skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z faktycznym jego zaistnieniem. Tym samym nie można też przyjąć, że zwolnienie z rejestracji odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych przechowywanych celem przekazania ich osobom trzecim oznacza, że czy to przechowawca czy inne osoby mogą nie ponosić opłat, gdy ich używają bez zarejestrowania. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia wyłączenia zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie używanie odbiornika przeznaczonego przez przedsiębiorcę do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania.
Z tych wszystkich względów również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 oraz art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych należało uznać za nieuzasadnione, w szczególności że strona skarżąca w ogóle nie sprecyzowała, na czym miałoby polegać naruszenie art. 2 (i którego z jego punktów) cyt. ustawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach znajduje swe podstawy w art. 204 pkt 1 p.p.s.a.