Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 22 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 788/10, oddalił skargę P. B. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 30 czerwca 2009 r. zatrzymano do kontroli pojazd marki Mercedes o numerze rejestracyjnym [...], pojazdem kierował J. K., który okazał dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu wraz z polisą OC, identyfikator kierowcy, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydany dla firmy A. oraz paragon z kasy fiskalnej firmy A. Podczas przeprowadzanej kontroli stwierdzono, że na dachu kontrolowanego pojazdu zostało umieszczone urządzenie (przymocowany na magnes) baner z napisem "[...]" Przewóz Osób [...] Wykonano dokumentację fotograficzną i przesłuchano kierowcę w charakterze świadka.
Decyzją z [...] listopada 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) nałożył na P. B. karę pieniężna w wysokości 5000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Organ I instancji uznał, że kontrolowanym pojazdem wykonywano okazjonalny przewóz osób stwierdzając, że zapisy na wydruku z kasy fiskalnej wskazują na odpłatne wykonywanie przez skarżącego usługi przewozu osób.
Nadto organ ustalił, że na dachu było zamontowane urządzenie techniczne, a tym samym został złamany zakaz ustanowiony w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874, ze zm., dalej: u.t.d.) skutkujący zgodnie z lp. 2.9 pkt 3 załącznika do tej ustawy karą pieniężną w wysokości 5.000 zł.
Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Organ odwoławczy powtórzył argumentację uzasadniania organu I instancji, a odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu wskazał, iż w świetle ustawy o transporcie drogowym nie jest zasadne utożsamianie urządzenia technicznego z lampą, a także twierdzenie, że lampa powinna być podłączona do instalacji elektrycznej. Organ wyjaśnił, że czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonego na dachu pojazdu urządzenia za urządzenie techniczne, w myśl ustawy o transporcie drogowym jest to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób, tego rodzaju oznaczenie, wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Takie urządzenie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego wykonującego okazjonalny transport drogowy osób.
Celem zaś regulacji z art. 18 ust. 5 lit. c) powołanej ustawy jest, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. W ocenie organu odwoławczego jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego urządzenia, zatem umieszczone przez skarżącego na dachu pojazdu urządzenie służyło ww. celom i upodabniało zatrzymany pojazd do przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką.
W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnił, iż w czasie kontroli kierowca okazał do kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącemu. Kierowca nie okazał do kontroli licencji na transport drogowy osób taksówką. Pojazd nie spełniał przy tym definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005, Nr 108, poz. 908, dalej: prawo o ruchu drogowym). Skarżący, co trafnie ustalił organ, a strona skarżąca tego ustalenia nie kwestionowała, w chwili kontroli wykonywał przewóz okazjonalny.
Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, iż w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne, inne dla licencji "taksówkowej". W ocenie WSA w następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.
Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Zdaniem Sądu I instancji na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych to cecha charakterystyczna dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". Trafne zdaniem WSA, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, ustalenia obu organów wskazywały na to, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem, którego cechy skutkowały naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Tych ustaleń w istocie skarżąca strona nie podważała, a tylko dokonywała odmiennej niż przyjęta przez organ wykładni powołanego przepisu ustawy o transporcie drogowym.
Zatem WSA wskazał, iż nie ma bowiem sporu co do tego, że na dachu pojazdu zostało umieszczone urządzenie – baner z napisem "[...]" Przewóz osób [...] Taki stan rzeczy uzasadniał zastosowanie w sprawie powołanego przepisu skutkujące nałożoną karą pieniężną.
Działając w imieniu P. B. pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku WSA z dnia 22 czerwca 2010 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu administracji publicznej w tym kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez jego błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, a także błędną wykładnię co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd I instancji, że "plafon na płycie magnetycznej bez obwodu elektrycznego" jest "lampą lub innym urządzeniem technicznym";
2.) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), poprzez przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ I i II instancji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, co doprowadziło do wewnętrznie sprzecznych i wykluczających się wniosków zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku;
- - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo wadliwie prowadzonego przez organy obu instancji postępowania administracyjnego, którego wynikiem było wydanie sprzecznej decyzji w stosunku do decyzji wydanej w takiej samej sprawie (tożsamość przedmiotowa) i dotyczącej tej samej osoby (tożsamość podmiotowa) przez inny organ administracji publicznej, bez bliższego wyjaśnienia zmiany stanowiska, logicznie sprzeczne poglądy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz nieustosunkowanie się organów do wszystkich wniosków i twierdzeń pełnomocnika skarżącego, w szczególności do odmiennej wykładni przepisu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.,
- - art. 3 § 1 i 145 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie pomimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości. Niedokładne zebranie materiału dowodowego, a w związku z tym niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ w niniejszej sprawie oraz pominięcie istotnego dowodu dla strony w postaci Aneksu Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku, do certyfikatu bezpieczeństwa Nr [...] Przemysłowego Instytutu Motoryzacji doprowadziło w konsekwencji do wydania zaskarżonego wyroku w oparciu o dowolnie ustalone przesłanki.
- - art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a). poprzez nieustalenie i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czy osoby niepełniące funkcji organu, a podpisane na zaskarżonych decyzjach organu I i II instancji miały upoważnienie, o którym mowa w art. 286a k.p.a.
Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).
Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tych zarzutów nie podziela. W analogicznej sprawie, dotyczącej tego samego skarżącego, Naczelny Sad Administracyjny wypowiedział się już w wyroku z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1556/10. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II GSK 1556/10, co usprawiedliwia posłużenie się argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu wskazanego wyroku.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej, jej autor oparł ten środek odwoławczy na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. przy czym we wszystkich zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, z wyjątkiem zarzutu drugiego, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 p.p.s.a., a w zarzucie pierwszym naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U, 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.; dalej p.u.s.a.).
Zakwestionowane przepisy są w istocie przepisami ustrojowymi, które bezpośrednio nie mogą być zaliczone do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Na skutek działania określonego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą jednak powstać, ustać lub przekształcić się w stosunki prawne, z tego względu uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt.2 p.p.s.a..
Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast § 2 kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei powołany przez skarżącego przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony.
Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący nie sprecyzował,na czym naruszenie tego przepisu polegało, poza twierdzeniem, że Sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny bez wyczerpującego rozpatrzenia go przez organy i bez jego właściwej oceny. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej określonym w art. 176 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Zakładając, iż skarżący kwestionuje prawidłowość sporządzenia uzasadnienia kontrolowanego wyroku stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., kiedy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.
W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed prowadzącymi je organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn prawnych skarga została oddalona. Dotyczy to w szczególności prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń obejmujących wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu, dokumentacji fotograficznej, to jest zdjęć urządzeń zamieszczonych na pojeździe.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę wyroku ustalenia dotyczące umieszczenia na dachu kontrolowanego pojazdu baneru z napisem "[...]". Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu oraz zdjęciach pojazdu sporządzonych przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego. Pod wskazanym numerem telefonu można zamówić usługę przewozu.
Umieszczenie na dachu pojazdu baneru reklamowego spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust 5 lit. c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "lamp lub Innych urządzeń technicznych". Według Sądu pierwszej instancji przy wykładni przepisu art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. znaczenie ma cel wprowadzenia omawianego zakazu, którym jest zakazanie próby identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd, dodając, że ustawa o transporcie drogowym wprowadziła odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, co także podkreślił Sąd pierwszej instancji.
Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób jest wprowadzony art. 18 ust.5 lit. c) u.t.d. zakaz umieszczania na pojeździe oświetlenia i oznakowania charakterystycznego dla taksówki, w przypadku gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny w transporcie drogowy.
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej ratio legis wprowadzonego zakazu (tak jak i pozostałych zakazów określonych odpowiednio w art.18 ust. 5 lit. a), lit. b) i lit. c) u.t.d. było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. np. uzasadnienie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 grudnia 2010r. TS 24/10, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2010r. sygn. akt II GSK 600/2009).
Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma, więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.
Interpretując pojęcia "lampy lub innych urządzeń technicznych" umieszczonych na dachu pojazdu, o których mowa w art. 18 ust. 5 c u.t.d., wskazówek dla wykładni użytych zwrotów należy poszukiwać, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w art.18 ust. 5 tej ustawy. Jak już wskazano zakaz ten wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców i mających stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do wykonywanego przejazdu. Stosując ten rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma znaczenia prawnego, ustalenie czy lampa umieszczona na dachu pojazdu była podłączona do instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów określanych przez ustawodawcę, jako lampa lub inne urządzenie techniczne.
Istota problemu sprowadza się, bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu pojazdu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencje na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sad Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty odnoszące się do kwestii ustaleń faktycznych obejmujących wyposażenie kontrolowanego pojazdu w urządzenia, o których mowa w art. 18 ust.5 lit. c u.t.d. Prawidłowość zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń nie może podważyć, przedstawiony przez stronę Aneks Nr 16/09 do certyfikatu bezpieczeństwa wydany przez Przemysłowy Instytut Motoryzacji, wskazujący, że na dachu pojazdu zamontowany był plafon na płycie magnetycznej (bez obwodu elektrycznego). Bowiem w świetle wyżej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni art. 18 ust.5 lit.c u.t.d., istotne było jedynie czy zainstalowane na pojeździe urządzenie upodobniało go do pojazdów, którymi wykonywany jest transport drogowy taksówką. Do oceny, czy w sprawie tej organy miały do czynienia z niedozwolonym urządzeniem, w rozumieniu tego przepisu, wystarczające było oparcie ustaleń na wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej i danych wskazanych w protokole kontroli, co słusznie zauważył organ II instancji uznając nieprzydatność przedstawionego Aneksu jako dowodu w sprawie.
W świetle dotychczasowych wywodów brak jest podstaw do uznania, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 18 ust.5 lit. c) u.t.d., zostały poczynione przez organy administracji publicznej i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 7, art.77, art.80 i art. 107§ 1 i § 3 k.p.a.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła ponadto naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wadliwie prowadzonego przez organy postępowania w niniejszej sprawie, którego wynikiem było wydanie sprzecznej decyzji, w stosunku do decyzji wydanej w takiej samej sprawie i dotyczącej tej samej osoby przez inny organ administracji publicznej, bez bliższego wyjaśnienia zmiany stanowiska. Wbrew temu zarzutowi nie narusza zasady równości wobec prawa z art. 32 ust.1 Konstytucji RP jak i zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów Państwa określonej w art. 8 k.p.a., stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organ nie naruszył prawa wydając decyzję w stosunku do skarżącego w tym samym przedmiocie, sprzeczną z decyzją Komendanta Rejonowego Policji, a stanowisko to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób wystarczający uzasadnił.
Jak słusznie zauważył WSA oparcie się Głównego Inspektora Transportu Drogowego na wcześniejszej decyzji innego organu byłoby niezgodne z zasadą praworządności. Nie ma bowiem podstaw prawnych dla uwzględnienia zarzutu odmawiającego uprawnionemu organowi prawa do własnej oceny i interpretacji prawnej stwierdzonego w czasie kontroli stanu faktycznego. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje się związania jednego organu wcześniej wydanymi decyzjami innego organu. Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji została wydana w indywidualnej sprawie, w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia w konkretnym stanie faktycznym, w którym doszło do naruszenia art.18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Przepis ten, jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że w razie stwierdzenia jego naruszenia, organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej.
W świetle przedstawionych wywodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zaistniały zatem przesłanki do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W skardze kasacyjnej pomieszczono także zarzut naruszenia art art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez nieustalenie i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czy osoby niepełniące funkcji organu, a podpisane na zaskarżonych decyzjach organu I i II instancji miały upoważnienie, o którym mowa w art. 286a k.p.a. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zarzutu tego nie można uznać za zasadny. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo ocenił, iż art. 268a k.p.a. przewiduje możliwość upoważnienia do podpisywania decyzji w imieniu organu. Przedstawienie takiego upoważnienia stronie nie jest jednak obowiązkiem organu. "Zatem fakt, iż takiego upoważnienia nie przedstawiono nie stanowi dowodu naruszenia reguł procedury administracyjnej w tym art. 268a k.p.a." (s. 10 uzasadnienia wyroku Sadu pierwszej instancji).
Skarga kasacyjna zarzuca nadto Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art.18 ust.5 lit. c u.t.d., przy czym zarzut naruszenia tego przepisu postawiony w obrębie tej podstawy kasacyjnej wiąże się ściśle z zarzutami procesowymi. W konsekwencji dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zarzutów procesowych zawiera argumentację wskazującą, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymieniony w tym zarzucie przepis prawa materialnego.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.