Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 października 2016 r., sygn. akt II GSK 3231/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygnatura akt I SA/Kr 593/15 oddalił skargę Ż. K. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego (dalej: Organ) z dnia 13 stycznia 2015r., Nr..... w przedmiocie zwrotu środków europejskich i pochodzących z budżetu państwa.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

W dniu 27 listopada 2014 r. Zarząd Województwa Małopolskiego wydał decyzję w której zobowiązał Ż. K.. w Ł.(dalej: Beneficjent lub Skarżąca) do zwrotu środków europejskich i pochodzących z budżetu państwa w łącznej kwocie 1.912,80 PLN wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu, tj. w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji.

Ww. decyzja była wynikiem przeprowadzenia w dniu 8 sierpnia 2013 r. przez Instytucję Zarządzającą Małopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym kontroli doraźnej projektu w zakresie merytorycznym i finansowym, zakończonej Informacją Pokontrolną z dnia 24 października 2013 r.

Instytucja Zarządzająca Małopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym (dalej: IZ MRPO, Organ odwoławczy) decyzją z dnia 13 stycznia 2015 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazała, że zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, produktem projektu jest jeden nowoutworzony nowoczesny pensjonat, którego powierzchnia całkowita wynosi 1 231,08 m2. W jego skład wchodzi również mieszkanie właścicieli o powierzchni 68,5 m2, które stanowi część niekwalifikowaną. Zgodnie z przedstawionymi do rozliczenia wnioskami o płatność Beneficjent wydatkował środki finansowe na część mieszkalną oraz garaż, które nie mieściły się w zakresie kosztów kwalifikowalnych projektu. W ramach kosztów kwalifikowanych projektu Beneficjent rozliczył koszty zagospodarowania terenu wokół budynku, jednakże zagospodarowanie terenu służy zarówno części mieszkalnej jak i usługowej.

Tym samym koszty zagospodarowania nie mogą stanowić kosztów kwalifikowanych w całości. W oparciu o powyższe ustalenia, IZ MRPO dokonała proporcjonalnego wyliczenia kosztów, które zostały przeznaczone na zagospodarowanie terenu dla części mieszkalnej. Do wyliczenia powyższych kosztów przyjęto stosunek powierzchni mieszkania do powierzchni całkowitej obiektu. Zważywszy, iż celem zagospodarowania terenu wokół budynku jest korzystanie przez mieszkańców, jak i pomocniczą funkcję garażu do wyliczenia proporcji uwzględniono tylko powierzchnię mieszkania. Wynikiem powyższego działania został ustalony procentowy udział mieszkania, który wyniósł 5,56%.

Następnie ustalone zostały koszty zagospodarowania terenu w ramach wniosku o płatność nr 4 (wartość prac 89 942,32 zł), które zostały stosunkowo przeliczone przez procentowy udział mieszkania i ostatecznie zostały ustalone na poziomie 5 000,79 zł.

IZ MRPO wskazała, iż popiera stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia 27 listopada 2014 r., iż Beneficjent wydatkował środki finansowe niezgodnie z zapisami Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach MRPO 2007-2013 w szczególności z punktem 5.3 zawartym w części I "Ogólne warunki uznania wydatku za kwalifikowany". Zgodnie z jego treścią, aby wydatek mógł być uznany za kwalifikowany, powinien być: "... efektywny i racjonalny". Załącznikiem do umowy o dofinansowanie projektu był wniosek o dofinansowanie wraz z biznesplanem. Podpisując umowę o dofinansowanie Beneficjent zobowiązał się do zrealizowania projektu w sposób zgodny z zakresem rzeczowym wskazanym we wniosku aplikacyjnym. Zgodnie z dokumentacją aplikacyjną do kosztów kwalifikowanych należała część usługowa obiektu, bez części mieszkalnej. Organ odwoławczy wskazał, iż Beneficjent rozliczył w ramach projektu środki finansowe poniesione na zagospodarowanie terenu, tak jakby służył on wyłącznie części budynku uznanej za kwalifikowaną.

Jeżeli jakiś wydatek służy celom kwalifikowanym i niekwalifikowanym, nie sposób uznać jego koszt za efektywny i racjonalny w całości. W ocenie organu odwoławczego takie wydatkowanie środków finansowym było ze strony Beneficjenta nieracjonalne i niegospodarne, w konsekwencji, wydatek poniesiony na zagospodarowanie terenu dla części mieszkalnej nie może być uznany za kwalifikowany, ponieważ byłoby to działanie niezgodne z procedurami. Postępowanie Beneficjenta stoi również w sprzeczności z § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie nr.... z dnia 14 czerwca 2010 r., zgodnie z którym Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach programu oraz w sposób który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowania projektu.

Zdaniem IZ MRPO wydatek poniesiony na zagospodarowanie terenu przypadającego na część mieszkalną nie spełnia przesłanek uznania go za wydatek kwalifikowany. Uznanie tego wydatku za koszt kwalifikowany w przedmiotowym przypadku byłoby sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie dokumentami, zwłaszcza z Podręcznikiem kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach MRPO na lata 2007-2013.

Od powyższej decyzji, Ż. K.. w Ł.złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę na powyższą decyzję uznał, iż skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu I instancji, IZ MRPO prawidłowo zakwestionowała wydatki w kwocie 1.912,80 zł. jako wydatki nie mogące zostać uznane jako kwalifikowane.

Sąd I instancji, w pełni przy tym podzielił stanowisko organu, że decydujące znaczenie ma okoliczność, że we wniosku o dofinansowanie projektu skarżąca ujęła koszty mieszkania prywatnego oraz garażu jako koszty niekwalifikowane. Wniosek ten jest podstawowym dokumentem określającym projekt, w tym wydatki choć potencjalnie kwalifikowalne. Wskazał przy tym, iż również w decyzji nr.... z dnia 28 maja 2007 r. w zakresie pozwolenia na budowę wyraźnie określono, iż pozwolenie to dotyczy budynku usługowego z częścią mieszkalną odnoszącą się do mieszkania właścicieli. Przedstawiając dane techniczne mieszkanie zakwalifikowane zostało jako mieszkanie prywatne o pow. 68,5 m2, które wyodrębniono wraz z garażem pow. 28,20 m2 jako część mieszkalna kat I. Sąd I instancji wskazał, iż podobnie te kwestię uregulowano w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2011 r. Nadto Sąd wskazał, iż w pismach z dnia 24.10.2012 r. i 28.10.2012 r. beneficjent również jednoznacznie kwalifikował sporne mieszkanie jako prywatne mieszkanie właścicieli.

Sąd I instancji podniósł, iż zgodnie z § 16 umowy o dofinansowanie projektu beneficjent miał możliwość zgłoszenia IZ MRPO zmiany dotyczące realizacji projektu przed ich wprowadzeniem i nie później niż 30 dni przed planowanym zakończeniem realizacji Projektu.

W ocenie Sądu I instancji, gdy jakiś wydatek ma związek nie tylko z wydatkami kwalifikowanymi w projekcie, ale i z niekwalifikowalnymi (ma charakter "mieszany") nie może on być w pełni dofinansowany. Prowadziłoby to do finansowania wydatków nie spełniających wszystkich wymogów kwalifikowalności. W ocenie Sądu I instancji, IZ MRPO prawidłowo przyjęła zasadę, że właściwe będzie obniżenie dofinansowania w takiej proporcji, w jakiej powierzchnia części bezsprzecznie wyłączonej z Kwalifikowalności pozostaje w stosunku do powierzchni całkowitej budynku (co do zasady kwalifikowalnej jako powierzchnia obiektu hotelarskiego). Zastrzeżenie Sądu I instancji budzi natomiast samo wykonanie tej zasady. Decyzją z dnia 6 listopada 2014 r. Zarząd Województwa Małopolskiego zakwestionował wydatki odnoszące się do kosztów niekwalifikowanych projektu w zakresie powierzchni garażu. Beneficjent we wniosku jako wydatki niekwalifikowalne ujął koszty mieszkania (96m7 m2), w skład którego wchodził dwustanowiskowy garaż o pow. 28,2m2. Rozstrzygnięcie to znalazło aprobatę w wyroku tut. Sądu z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 592/15.

Sąd I instancji podniósł, iż zwrócić należy uwagę na charakter garażu i wydatków związanych z zagospodarowaniem terenu. Sąd wskazał, iż większość wydatków związanych z tą kategorią zobrazowana w tabeli na str. 5 decyzji z dnia 27 listopada 2014 r. dotyczy podjazdów i parkingów, a więc wydatków jak najbardziej korelujących z funkcją garażu. Zatem w ocenie Sądu jak najbardziej zasadnym było przyjęcie do proporcji całej zakwestionowanej powierzchni 96,7 m2 wydatków niekwalifikowanych. Spowodowałoby to podwyższenie wskaźnika którego użyto do wielkości zakwestionowanych wydatków. W sposób ewidentny pozostawiłoby to skarżącą w gorszej sytuacji.

Sąd I instancji wskazał, iż sformułowany w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz reformationis in peius nie pozwala sądowi administracyjnemu uwzględnić skargę i wydać wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, mimo wystąpienia wad, które taki wyrok uzasadniają. Sąd I instancji podniósł, iż nie może w takim przypadku wyeliminować z obrotu prawnego niezgodnego z prawem aktu organów administracji publicznej, chyba że ustali naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia jego nieważności. W ocenie Sądu, zauważony błąd nie kwalifikuje się do stwierdzenia nieważności decyzji.

Zdaniem Sądu I instancji zaproponowana przez skarżącą proporcja, wynosząca 98:2 jest zupełnie dowolna i opiera się na podstawach pozbawionych logiki. "Element obciążenia części wspólnej" na który z jednej strony składają się "klienci pensjonatu i restauracji, pracownicy, zaopatrzenie, sytuacje losowe", a z drugiej Strony skarżąca z mężem - "dwoje ludzi części mieszkalnej" nie dają żadnych wymiernych i weryfikowalnych podstaw do wyliczenia proporcji. W ocenie Sądu brak jest jakiejkolwiek podstawy, aby proporcja ta wynosiła 98:2, jak chce tego skarżąca.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji nr... zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2015 roku oraz decyzji nr... Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 6 listopada 2014roku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Dodatkowo wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

Skargą kasacyjną zarzucono:

Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

1. 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to:
2. • punktu 5.3 Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Małopolskiego Regionalnego Projektu Operacyjnego na lata 2007 – 2013 poprzez błędne przyjęcie, że wydatki poczynione na zagospodarowanie terenu wokół pensjonatu nie mogą zostać uznane za kwalifikowane, albowiem są one nieefektywne i nieracjonalne.
3. • § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie nr.... z dnia 14 czerwca 2010 roku poprzez uznanie, że skarżaca dopuściła sie braku staranności przy realizacji projektu, w szczególności ponosząc wydatki niecelowo, nierzetelnie, nieracjonalnie i zbytkowo, sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach MRPO 2007-2013, co stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami Informacji Pokontrolnej z dnia 29 maja 2012 roku, nr....
4. • art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne uznanie, że wykorzystanie przyznanych funduszy na zagospodarowanie terenu wokół pensjonatu stanowiło ich wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem, pomimo iż zagospodarowanie terenu zostało ujęte w umowie o dofinansowanie Projektu.
5. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
6. • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi skarżącej Ż.K.w sytuacji, gdy decyzja nr...Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2015 roku, utrzymująca w mocy decyzję nr.... Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 6 listopada 2014 roku zostały wydane z naruszeniem postanowień umowy nr....z dnia 14 czerwca 2010 roku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Przebudowa i wyposażenie pensjonatu z restauracją.... w Ł. II etap", uzasadniającym ich uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy administracyjne stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
7. • art. 7, 77 § 1 i 78 k.p.a. poprzez wydanie wyroku bez całościowego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności niezbadania rzeczywistego przeznaczenia terenu wokół pensjonatu na miejsca parkingowe oraz inne udogodnienia przeznaczone wyłącznie dla gości, co mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
8. • art. 14 § 2 k.p.a. poprzez brak respektowania przez organy administracyjne wydanych przez pracowników Instytucji Zarządzającej Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego ustnych rozstrzygnięć odnoszących się do praw i obowiązków skarżącej dotyczących akceptacji przez IZ przedłożonych przez nią faktur i zakwalifikowania tych wydatków jako kosztów kwalifikowanych związanych z wykonaniem Projektu.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie ww. skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Ż. K.na rzecz Zarządu Województwa Małopoolskiego kosztów postępowania według norm prawem przepisanch, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w pierwszej kolejności strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art.151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Zarządu Województwa Małopolskiego wydane zostały z naruszeniem postanowień umowy z dnia 14 czerwca 2010 roku polegające na błędnym ustaleniu, przez organy administracji publicznej, stanu faktycznego w sprawie.

Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania podnieść należy, że w orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że powołane przepisy art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art.151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi i warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej.

Zatem ani art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ani art.151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, tak powoływane oddzielnie, jak i wspólnie. Tak więc strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie wskazanym przepisom prawa zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jej zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art.151 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 19.01.2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10, wyrok NSA z 7.05.2014 r. sygn. akt II OSK 2886/12, wyrok NSA z 26.01.2016 r. sygn. akt II OSK 1298/14 niepublikowane).

W zakresie odnoszącym się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. przypomnieć należy, że treść tego przepisu prawa wyraźnie wskazuje, iż chodzi o takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto zauważyć należy, że adresatem zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko Sąd I instancji, ponieważ przedmiotem postępowania kasacyjnego jest orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie oceniana przez ten sąd działalność organów administracji publicznej. Dlatego w orzecznictwie podkreśla się, że przez normy postępowania, o których mowa w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć wyłącznie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż ustawa ta zawiera w zasadzie pełną i wyczerpującą regulację prawną dotyczącą procedowania sądowoadministracyjnego.

Oznacza to, że wskazane w tym przepisie naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej odnosi się do postępowania Sądu I instancji, a nie do dokonanej przez ten Sąd oceny prawidłowości działania organów administracji publicznej pod kątem prawidłowego stosowania przepisów obowiązujących ten organ. Tak więc aby poprawnie sformułować zarzut w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, skarżący winien powołać stosowne przepisy dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego i powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Oparcie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wyłącznie na przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, która to ustawa nie zawiera regulacji odnoszących do zasad postępowania przed sądami administracyjnymi skutkuje tym, że brak jest podstaw do jego oceny w zakresie w jakim oceniana jest prawidłowość procedowania przed sądem administracyjnym (vide wyrok NSA z 4.02.2016 r. sygn. akt I GSK 704/14 niepublikowany).

Bezskuteczność zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania sprawiła, że przy ocenie zasadności zarzutów dotyczących prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny, który został przyjęty przez Sąd I instancji jako podstawa faktyczna orzekania w niniejszej sprawie.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że przedmiotem dofinansowania był projekt pod nazwą "Przebudowa i wyposażenie pensjonatu z restauracją.... w Ł. II etap". Jak wynika z treści § 2 ust.1 umowy o dofinansowanie projektu z dnia 14 czerwca 2010 roku szczegółowo projekt został określony we wniosku o dofinansowanie projektu, który to wniosek stanowi załącznik numer 2 do umowy o dofinansowanie. Ponadto stosownie do treści § 2 ust.2 umowy beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z postanowieniami umowy oraz zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie. Z wniosku o dofinansowanie jednoznacznie wynika, że powierzchnia 96,7 m2 stanowi mieszkanie właścicieli pensjonatu. Poza sporem pozostaje okoliczność, że powierzchnia samego mieszkania wynosi 68,5 m2 i jedynie łącznie z garażem (28,2 m2) jego powierzchnia stanowi 96,7 m2. Podkreślić należy, że we wniosku o dofinansowanie beneficjent sam wyłączył z kosztów kwalifikowanych zdeklarowaną powierzchnię mieszkalną 96,7 m2.

Ponadto z akt sprawy wynika, że zostały zakwestionowane wydatki poczynione z środków przyznanych na dofinansowanie projektu a przeznaczone na zagospodarowanie terenu przypadającego na część mieszkalną obejmującą także garaż. Oznacza to, że wydatki te nie były związane z realizacją projektu, o którym mowa we wniosku i umowie o dofinansowanie. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji trafnie ocenił, iż organ miał podstawy by uznać, że wydatki w kwocie 1912,80 złotych poniesione na zagospodarowanie terenu przypadającego na część mieszkalną obiektu nie mogą być uznane za wydatki kwalifikowane.

W związku z powyższym należy podkreślić, że stosownie do treści art.207 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art.184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni o dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust.9. W skardze kasacyjnej wskazuje się, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wymienionego wyżej przepisu prawa bowiem błędnie uznał, że środki finansowe wykorzystane na pokrycie kosztów zagospodarowania terenu wokół pensjonatu nie zostały objęte treścią umowy o dofinansowanie.

W tym miejscu należy podkreślić, że stosownie do zasady ustalonej w art.184 ustawy o finansach publicznych, wydatki na realizację projektu finansowanego ze środków, o których mowa w art.5 ust.1 pkt 2 i 3 dokonywane są zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd wskazujący na to, że pod pojęciem "innych procedur" należy rozumieć nie tylko procedury określone obowiązującymi powszechnie normami prawa, lecz również postanowienia umowy zawartej w celu udzielenia dofinansowania dla konkretnego projektu (vide wyrok NSA z 19.06.2012 r. sygn. akt II GSK 732/11, wyrok NSA z 9.01.2014 r. sygn. akt II GSK 1546/12, wyrok NSA z 23.06.2015 r. sygn. akt II GSK 1141/14 niepublikowane).

Oznacza to, że zakres rzeczowy projektu został określony w umowie o dofinansowanie oraz we wniosku, który to wniosek stanowi załącznik do umowy. Skoro zgodnie z treścią wniosku część mieszkalna obejmująca także garaż została wyłączona z kosztów kwalifikowanych, a dofinansowanie zostało przyznane na realizację projektu w postaci przebudowy i wyposażenia pensjonatu z restauracją.... to zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów uznające wydatki poniesione na zagospodarowanie terenu przypadającego na część mieszkalną za koszty niekwalifikowane. Stosownie do treści § 6 ust.1 umowy o dofinansowanie w przypadku stwierdzenia, że beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, bez zachowania obowiązujących procedur lub pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości kwota nieprawidłowo pobrana jest zwracana przez beneficjenta w całości lub w części wraz odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych.

W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Również za niezasadne należy uznać pozostałe zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a., których istota sprowadza się do zakwestionowania ustaleń faktycznych i w konsekwencji do podważenia prawidłowości zastosowania regulacji zawartej w art.207 ust.1 ustawy o finansach publicznych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.