Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. o sygn. akt I SA/Kr 280/13 oddalił skargę S. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako ZUS albo Zakład) z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek z tytułu nieopłaconych składek.
Referując sprawę, Sąd stwierdził, że wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. S. B. wystąpiła do ZUS o umorzenie odsetek od zaległych składek ubezpieczeniowych. W uzasadnieniu podała, że założyła działalność gospodarczą mając pewność, iż będzie podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników, ponieważ jej głównym źródłem utrzymania było wówczas gospodarstwo rolne, a ubocznie prowadzona działalność gospodarcza nie przynosiła dochodów. Wnioskodawczyni podkreśliła, że zaległości składkowe powstały z powodu zbyt późnego wydania przez KRUS decyzji o wykluczeniu z ubezpieczenia społecznego rolników.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. ZUS Oddział w K. na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), dalej: u.s.u.s. odmówił S. B. umorzenia odsetek za zwłokę w zapłacie należności składkowych za prowadzącego działalność gospodarczą w łącznej kwocie 21.445 zł, które to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Zakładu z dnia [...] lutego 2012 r.
Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Kr 613/12 WSA w K. uchylił decyzję Zakładu z dnia [...] lutego 2012 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, ponieważ stwierdził, że w wydawaniu decyzji z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy brała udział ta sama osoba, która uczestniczyła w wydawaniu decyzji pierwotnej, co stanowi naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Wyrok nie został zaskarżony i stał się prawomocny.
Ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. ZUS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. w związku z art. 83 ust. 4 u.s.u.s., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2011 r.
Organ ustalił, że S. B. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem W. B. i córką R. B. Wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości rolnej o pow. 2,8750 ha położonej w gminie I., którą wydzierżawia w zamian za czynsz w wysokości równej podatkowi rolnemu. Jak uznał organ nieruchomość ta może stanowić przedmiot zabezpieczenia hipotecznego zaległych należności składkowych. Opierając się na kwotach dochodów uzyskiwanych przez stronę, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie ubezpieczeń (za okres styczeń-wrzesień 2011 r. dochód wyniósł 29.291,17 zł; miesięcznie 3.254 zł), jej męża zatrudnionego na U. R. imienia H. K. w K. jako strażnik (wynagrodzenie miesięczne 2.166,59 zł brutto) oraz córki pobierającej zasiłek macierzyński (miesięcznie 1.471,26 zł brutto) Zakład stwierdził, że średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi ok. 5.800 zł, co w przeliczeniu na członka rodziny daje kwotę ok. 1.933,33 zł i znacznie przekracza minimum socjalne, określone w 2011 r. przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych na 864,98 zł. Zakład wskazał dalej, że wnioskodawczyni spłaca dwa kredyty (miesięczne raty wynoszą łącznie 2.675,39 zł), a przedkładając jedynie rachunki za energię elektryczną za sierpień i wrzesień 2011 r. nie udokumentowała kosztów utrzymania rodziny.
Ponadto organ podkreślił, że strona nie przedłożyła do wniosku orzeczeń lekarskich o niezdolności do pracy, na podstawie których można by było stwierdzić, że zły stan zdrowia uniemożliwia jej zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych oraz spłatę zaległości. Co więcej, wnioskodawczyni terminowo wywiązuje się z układu ratalnego zawartego z ZUS w dniu [...] grudnia 2011 r. Zdaniem organu w opisanych okolicznościach nie zaistniał zarówno stan całkowitej nieściągalności przewidziany w art. 28 ust. 2-3 u.s.u.s., jak i nie wystąpiły przesłanki umorzenia należności mimo nie zaistnienia stanu całkowitej nieściągalności, zawarte w § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), dalej: rozporządzenie MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r.
Oddalając skargę S. B. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. powołał się na § 2 ust. 2 pkt 2 statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 18, poz.
93) i stwierdził, że przepis ten jest właściwą podstawą prawną do udzielania pracownikom ZUS upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem Sądu, Prezes ZUS, udzielając na podstawie wskazanego przepisu upoważnienia dyrektorowi oddziału nie upoważnia go do działania w swoim imieniu, ale w imieniu Zakładu jako organu. Dlatego też Dyrektor Oddziału ZUS w K. był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji.
Sąd omówił art. 28 u.s.u.s. i wyjaśnił, że decyzja wydawana na tej podstawie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ może umorzyć należności z tytułu składek, jeśli zaistnieją określone prawem przesłanki, lecz nawet wówczas obowiązku umorzenia nie ma.
W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że wobec skarżącej nie wystąpił stan całkowitej nieściągalności z art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. Sąd powtórzył za organem, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości rolnej o pow. 2,8750 ha położonej w gminie I., a nieruchomość ta może stanowić przedmiot zabezpieczenia hipotecznego zaległych należności.
Dalej Sąd wskazał, że wobec skarżącej nie wystąpiły także przesłanki umorzenia należności pomimo braku wystąpienia stanu całkowej nieosiągalności z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r. Jak uznał Sąd, organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające prawidłowo, w oparciu o zupełny materiał dowodowy, obrazujący stan majątkowy, rodzinny i zdrowotny skarżącej. Decyzja zawiera wskazanie aktualnego stanu zaległości ciążących na stronie, w tym należność główną i odsetki za zwłokę, z podaniem z jakich tytułów, w jakiej wysokości i za jakie okresy są to zaległości. W związku z tym zarzut braku podania przez Zakład wysokości należności głównej był niezasadny.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że skarżąca w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług ubezpieczeniowych, osiągając z tego tytułu dochody. Średni miesięczny dochód rodziny wyniósł ok. 6.892,00 zł brutto. Zakładając, że zasiłek macierzyński służył do zapewnienia niezbędnych potrzeb R. B. i jej nowonarodzonemu dziecku (na co zasadnie zwrócono uwagę w skardze), skarżąca i jej mąż dysponowali miesięcznie kwotą ok. 5.421,00 zł brutto. Z tej kwoty pokrywane były wydatki na utrzymanie w wysokości 2.976,00 zł (pierwotna deklaracja wniosku 700 zł), przy czym kosztów utrzymania nie udokumentowano. Sytuacja finansowa skarżącej trafnie została również oceniona w kontekście zaciągniętych kredytów, w tym kredytu konsumpcyjnego na 1.500.000 zł (zaciągnięty w dniu [...] marca 2011 r.), świadczących o zdolności kredytowej. Łączne zobowiązania kredytowe w skali miesiąca to 2.675,39 zł, które są regularnie spłacane, co wskazuje, że sytuacja finansowa małżonków jest stabilna.
Ponadto skarżąca bez zakłóceń realizuje układ ratalny zawarty z ZUS. Mimo że skarżąca przedstawiła zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2011 r., z którego wynika, że jest leczona z powodu nadciśnienia tętniczego, otyłości, choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa oraz nerwicy depresyjnej, to nie jest niezdolna do pracy zarobkowej. Wobec tego brak było podstaw do umorzenia należności z tytułu odsetek za zwłokę z uwagi na chorobę skarżącej.
Sąd przyznał rację skarżącej, że w objętej skargą decyzji można się doszukać pewnych nieścisłości, jednak nie podważają one oceny, iż skarżąca nie przedstawiła przesłanek uzasadniających zastosowanie ulgi w postaci umorzenia odsetek za zwłokę od należności składkowych. Kwestionując przyjętą metodologię porównania dochodów z wydatkami, skarżąca nie zaprezentowała własnych wyliczeń, które by wskazywały na wyjątkowo trudną sytuację finansową, uniemożliwiającą spłatę odsetek.
Skargą kasacyjną S. B. domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub wydania orzeczenia reformatoryjnego oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.
Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- I. przepisów postępowania, którym uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w ten sposób, że Sąd nie dokonał prawidłowo kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem;
- 2. art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w ten sposób, że Sąd zamknął rozprawę, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną mimo niedokonania w pełni tego wyjaśnienia, a także orzekając na podstawie jedynie części akt sprawy, nie rozstrzygając w granicach danej sprawy;
- 3. art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.s.u.s. przez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego oraz wszelkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, czy postępowanie organu nie naruszało obowiązujących organ przepisów postępowania;
- 4. art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, a także art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r., a także w zw. z art. 75, 77 § 1 i 2, 85 k.p.a. przez uznanie, że w postępowaniu nie naruszono przepisów postępowania, nie uwzględniono całego materiału dowodowego oraz wszelkich okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r. poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji mimo dokonanych ustaleń, że "organ nie dokonał w pełni rozpoznania wypełnienia dyspozycji tego przepisu w postępowaniu";
- 6. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez podmiot nieuprawniony;
- 7. art. 101 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie przebiegu posiedzenia, w szczególności wniosku pełnomocnika o zawieszenie postępowania do czasu wydania przez organ decyzji w sprawie [...] w przedmiocie umorzenia należności rentowych;
- II. prawa materialnego:
- 1. art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r. przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie;
- 2. art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.s.u.s. przez ich niezastosowanie, poprzez nieustalenie przez Sąd, że organ nie wydał decyzji ustalającej wysokość składek, co uniemożliwiało ustalenie wysokości odsetek od nich i czyniło całe postępowanie bezprzedmiotowym.
Ponadto składająca skargę kasacyjną na podstawie art. 187 p.p.s.a. wniosła o przedstawienie składowi 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia granic uznania administracyjnego przy rozpatrywaniu przez organ rentowy wniosków o umorzenie składek na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r.
Jak uzasadniała wnosząca skargę kasacyjną, skoro ZUS nie ustalił należności głównej (wymiaru składki), to nie mógł określić należności ubocznej, a co za tym idzie całe postępowanie w tym zakresie było i jest bezprzedmiotowe, a aprobata Sądu narusza prawo. Zdaniem skarżącej Sąd orzekł wbrew przeprowadzonym w sprawie dowodom i jedynie na podstawie części akt sprawy. Oznacza to, że Sąd błędnie zamknął rozprawę, niezasadnie uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną.
ZUS skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu.
Najdalej postawionym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, decyzja wydana została przez organ nieuprawniony.
Wskazany zarzut nie został sformułowany prawidłowo, bowiem zabrakło powiązania przepisu prawa procesowego z normą stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności decyzji – mowa tu o art. 156 § 1 k.p.a. i jednej z wymienionych w pkt 1 do 7 podstaw nieważności decyzji lub o innym przepisie k.p.a. lub przepisie prawa materialnego, którego naruszenie wypełnia przesłankę nieważności. Zawarty w uzasadnieniu do tego zarzutu niejasny wywód (niewiadomo, czy zarzuca się brak pełnomocnictwa L. A., czy w ogóle prawo do działania za Zakład pracownika upoważnionego przez Prezesa ZUS) odwołuje się do § 2 ust. 2 Statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz do art. 83 ust. 4 oraz art. 74 pkt 5 u.s.u.s., jednak brak jest jasnego określenia, który ze wskazanych przepisów został przez Sąd naruszony, co miałoby uzasadniać naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ze względu na art. 183 § 1 p.p.s.a. sąd kasacyjny jest związany zakreślonymi w skardze kasacyjnej podstawami i postawionymi w ich ramach zarzutami, co oznacza, że nie jest uprawniony do uzupełniania lub domyślania się intencji sporządzającego skargę kasacyjną.
Można jedynie stwierdzić, że pierwotnie wydana decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. została uchylona wyrokiem WSA w K. z dnia 9 sierpnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Kr 613/12 z powodu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W wyroku tym Sąd nie kwestionował prawa do załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez upoważnionych pracowników Oddziału ZUS, a jedynie stwierdził, że narusza prawo i musi zostać uchylona decyzja, w której naruszony został art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie, bowiem w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie brał udział pracownik, który brał udział w postępowaniu pierwotnym.
Stwierdzona przywołanym wyrokiem sytuacja nie powtórzyła się przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ zatem należało uznać, że prawidłowo Sąd I instancji uznał za całkowicie chybiony zarzut nieważności postępowania. Decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu odsetek za zwłokę w zapłacie należności składkowych z dnia [...] listopada 2012 r. podpisana została z upoważnienia Prezesa Zakładu przez zastępcę Dyrektora Oddziału ZUS w K. E. D., zaś decyzję zaskarżoną podpisał za Zakład z upoważnienia Prezesa ZUS Dyrektor Oddziału ZUS w K. L. A. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do zakwestionowania zaaprobowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych jako niedających podstawy do twierdzenia, że skarżąca nie udowodniła okoliczności uzasadniających umorzenie odsetek od należności składkowych. Postępowanie administracyjne naruszało art. 75, 77 § 1 i 2 oraz 85 k.p.a., czego nie dostrzegając, Sąd naruszył art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a.
Zarzuty te należy uznać za nieuzasadnione. Po pierwsze przypomnieć wypada, że zarzut naruszenia prawa procesowego, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zostanie uwzględniony tylko wówczas, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny podzieli stanowisko skarżącego kasacyjnie, że stwierdzone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po wtóre, stwierdzić należy, że prowadzone przez organ, w toku postępowania administracyjnego, postępowanie dowodowe i jego zakres pozostaje w ścisłym związku z przepisem prawa materialnego.
W kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie, podstawę umorzenia należności składkowych, na które zgodnie z art. 24 u.s.u.s., składają się same składki, odsetki oraz koszty egzekucyjne, upomnienia i dodatkowa opłata, stanowi art. 28 ust. 1 u.s.u.s. oraz art. 28 ust. 2, 3 i 3a tej ustawy. Jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, decyzja wydana w oparciu o art. 28 ust. 1 i nast. ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet w razie ziszczenia się przesłanki umorzenia – niezależnie od tego czy będzie to jeden z przypadków całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3 u.s.u.s), czy inny uzasadniony przypadek (art. 28 ust. 3a u.s.u.s) – organ nie musi tego uczynić, jeśli zebrane w sprawie dowody i wyważenie na ich tle słusznego interesu strony oraz interesu publicznego, prowadzą organ do wniosku, że umorzenie byłoby niezasadne lub przedwczesne. Autor skargi kasacyjnej, zarzucając wadliwą wykładnię art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ani nie wyjaśnił na czym polega błąd tej wykładni, ani nie przedstawił jak powinna brzmieć wykładnia prawidłowa. W tej mierze zarzut należy uznać za gołosłowny.
Kontynuując rozważania w kwestii podstawy prawnej umorzenia należności składkowych, pamiętać należy, że system ubezpieczenia społecznego oparty jest na zasadzie powszechności składek, a rzetelne i terminowe wywiązywanie się wszystkich zobowiązanych z tej powinności stanowi zabezpieczenie otrzymywania przez ubezpieczonych należności, które ten system przewiduje. Z tego względu należy stwierdzić, że umorzeniu należności składkowych, co do zasady, sprzeciwia się interes publiczny, zatem dopuszczone ustawą umorzenie, należy traktować jako wyjątek.
Ocena Sądu I instancji, że w sprawie nie zachodziły żadne okoliczności uzasadniające umorzenie należności składkowych, jest prawidłowa i znajduje oparcie w opisanym i uwidocznionym w aktach sprawy materiale dowodowym. Przede wszystkim nie ziściła się przewidziana art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. przesłanka całkowitej nieściągalności stanowiąca warunek ewentualnego umorzenia. Nie zaistniała też przesłanka, o której mowa w art. 28 ust. 3a ustawy i żadna z okoliczności wymienionych w § 3 pkt 1-3 rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r. Sąd, aprobując stanowisko organu, wyszczególnił te niekwestionowane elementy stanu faktycznego (kontynuowana przez skarżącą działalność gospodarcza i uzyskiwane z niej dochody, stałe zatrudnienie męża skarżącej prowadzącego z nią wspólne gospodarstwo domowe i uzyskiwane przez niego dochody, regularna spłata kredytu konsumpcyjnego, brak dowodów na okoliczność niezdolności skarżącej do pracy z powodu choroby), które stały na przeszkodzie wydania decyzji o umorzeniu. Nie nasuwa wątpliwości konstatacja, że dokonane przez organ zestawienie dochodów skarżącej z wydatkami nie pozwala na umorzenie należności z tytułu odsetek za zwłokę.
Argumentacja skargi kasacyjnej wyrażająca się zarzutami o "manipulacji danymi", oparciem się Sądu na "anachronicznych danych" nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie prowadzone było prawidłowo, a organ zobowiązany do zebrania w sprawie dowodów nie zaniedbał tego obowiązku, nadto pismami wyszczególnionymi w uzasadnieniu wzywał skarżącą do uzupełnienia wniosku o dodatkowe dokumenty. Należałoby też oczekiwać, że sytuacja, w której skarżąca dochodzi umorzenia zaległości składkowych, powinna wymuszać aktywność w zakresie przedstawiania dowodów na jej rzecz. Tymczasem, nawet wezwana do stosownego działania, skarżąca ograniczyła się do pisma z dnia [...] listopada 2012 r. (zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] grudnia 2012 r.), w którym stwierdziła, że poza zarobkami męża pozostałe – należy rozumieć znane organowi – dane nie uległy zmianie. W tym stanie rzeczy sprawę należało uznać za wyjaśnioną dostatecznie i pozwalającą na podjęcie decyzji.
Wreszcie, odnosząc się do zarzutu wadliwego zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.s.u.s. wyjaśnić trzeba, że skarżąca jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, stosownie do art. 13 pkt 4 u.s.u.s., podlegała obowiązkowo ubezpieczeniu od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania jej wykonywania. Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe osób prowadzących pozarolniczą działalność finansują w całości, z własnych środków, sami ubezpieczeni (art. 16 ust. 4 pkt 1) i sami obliczają i przekazują składki co miesiąc do Zakładu (art. 17 ust. 3). Tym samym zarzuty i argumentacja oparta na art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. są chybione.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia żadnego z wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego. Analiza akt sądowych i administracyjnych nie usprawiedliwia zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Tym bardziej nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 tej ustawy, bowiem sporządzone uzasadnienie odpowiada wymogom postawionym przez ten przepis.
Zarzut niezawarcia w protokole rozprawy wniosku pełnomocnika skarżącej o zawieszenie postępowania, jest z racji niewykorzystania trybu określonego w art. 103 p.p.s.a. niezasadny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.