Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3294/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015r. sygn. akt I SA/Sz 472/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. M. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie płatności na zalesianie na 2014 rok.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że P. M. w dniu 4 sierpnia 2014r. złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2014 bez załączników. Następnie w dniu 26 sierpnia 2014r. częściowo uzupełnił ten wniosek i wniósł o zawieszenie postępowania wszczętego tym wnioskiem, wskazując na niezakończenie planu zalesienia wykonywanego przez Nadleśnictwo. Pomimo wezwania z dnia 22 września 2014r. wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku. W konsekwencji czego w dniu [...] października 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Jako podstawę odmowy wskazał brak wszczętego postępowania, które mogłoby być zawieszone w myśl art. 98 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r. poz. 267), zwanej k.p.a.

Utrzymując w mocy to postanowienie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie nie czynił zadość wszystkim wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, a co za tym idzie nie spełniał wymogów formalnych. Zasadnie więc organ I instancji, mając na względzie zgłoszone żądanie zawieszenia postępowania, wezwał wnioskodawcę, pismem z dnia 17 września 2014r., do usunięcia braków formalnych wniosku stosownie do przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Pomimo skutecznie doręczonego wezwania, strona w terminie 7 dni nie uzupełniła braków formalnych. Postępowanie nie mogło zatem zostać uznane za wszczęte w myśl art. 61 § 1 k.p.a. a Kierownik BP ARiMR, w myśl art. 98 § 1 k.p.a., nie mógł zawiesić tego postępowania. P. M. dopiero pismem z dnia 19 września 2014r. wystąpił z wnioskiem o wykonanie planu zalesienia, który został wykonany w dniu 23 października 2014r., a więc po upływie terminu na uzupełnienie braków formalnych.

Oddalając skargę P. M. na to postanowienie, Sąd I instancji przytoczył art. 98 § 1 k.p.a., wskazując, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Zawieszeniu podlegać może zatem jedyne wszczęte postępowanie. Zgodnie zaś z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.). W myśl art. 63 § 2 k.p.a. podanie, poza elementami określonymi w tym przepisie, powinno czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Przepisy szczególne, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.a., w przypadku wniosków o pomoc na zalesianie określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" Objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 48, poz. 390 ze zm.), zwanego rozporządzeniem w sprawie zalesienia.

Zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia wniosek o pomoc, poza elementami podania określonymi w przepisach k.p.a., zawiera: kopię planu zalesienia, potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez nadleśniczego, który sporządził ten plan.

Sąd I instancji wskazał, że wniosek skarżącego o przyznanie pomocy na zalesianie z dnia 30 lipca 2014r. (data nadania) niewątpliwie nie czynił zadość wszystkim wymaganiom formalnym wymienionym w § 9 ust. 3 pkt 2-7 oraz ust. 5 pkt 1 rozporządzenia na zalesienie. Zasadnie więc organ I instancji, mając na względzie zgłoszone żądanie zawieszenia postępowania, wezwał wnioskodawcę, pismem z dnia 17 września 2014r. do usunięcia braków formalnych wniosku stosownie do przepisu art. 64 § 2 k.p.a. W sprawie jako datę wszczęcie postępowania można było zatem przyjąć, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie, jeżeli wniosek ten czyniłby zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 64 § 2 k.p.a.). Wniosek ten nie spełniał jednak wymagań, a więc termin ten liczony jest od daty usunięcia braków formalnych, bowiem wszczęcie postępowania administracyjnego może spowodować tylko żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi.

Pomimo skutecznie doręczonego wezwania, skarżący w terminie 7 dni nie uzupełnił braków formalnych, a postępowanie z jego wniosku z dnia 31 lipca 2014r. nie mogło zostać uznane jako wszczęte w myśl art. 61 § 1 k.p.a. Kierownik BP ARiMR w Ł. w myśl art. 98 § 1 k.p.a. nie mógł zatem zawiesić postępowania.

Sąd I instancji podkreślił, że zawiesić można jedynie toczące się postępowanie. Odmowa zawieszenia postępowania jest zatem w pełni uzasadniona i nie można podzielić zarzutu, że stanowi ona o niekonsekwencji organu, czy też o tym, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte. Wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, które nie zostało wszczęte, stanowi rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Bez znaczenia jest to, że wezwanie do braków formalnych zostało wysłane po 2 miesiącach i siedmiu dniach. P. M. dopiero pismem z dnia 19 września 2014r. wystąpił z wnioskiem do Nadleśnictwa o wykonanie planu zalesienia, który został wykonany w dniu 23 października 2014r., a więc po upływie terminu na uzupełnienie braków formalnych.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł P. M., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów:

1. 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze, a mianowicie:
2. a) że dla wykazania rzekomej zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia organ administracyjny - z naruszeniem art. 63 § 2 k.p.a. in fine oraz art. 64 § 2 k.p.a. - nietrafnie przyjął, że przepisy szczególne, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.a., w przypadku wniosków o pomoc na zalesianie określone zostały w rozporządzeniu w sprawie zalesienia mimo, że przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 63 § 2 in fine k.p.a. interpretowanego w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. mogą być wyłącznie przepisy rangi ustawowej, gdyż jedynie ustawodawca może odmiennie w stosunku do art. 64 § 1 k.p.a. regulować kompetencje organów do pozostawiania podań bez rozpatrzenia;
3. b) że organy obu instancji z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. wezwały skarżącego do usunięcia braków formalnych jego wniosków, a następnie, z naruszeniem tego przepisu pozostawiły bez rozpoznania wniosek pierwotny i z dnia 25 sierpnia 2014r.;
4. c) pominięcie, że w świetle § 10 rozporządzenia w sprawie zalesienia obowiązkiem organu I instancji w rozpoznawanej sprawie było merytoryczne rozpoznanie wniosku poprzez wydanie decyzji odmawiającej przyznania pomocy na zalesianie opartej na przepisie § 10 ust. 3 tego rozporządzenia, albo poprzez wydanie postanowienia uwzględniającego wniosek skarżącego opartego na przepisie § 10 ust.4;
5. d) uchylenie się od rozstrzygnięcia zagadnienia, czy w świetle § 10 rozporządzenia w sprawie zalesienia regulującego postępowanie weryfikujące wnioski o przyznanie pomocy na zalesianie w terminie 60 dni w zestawieniu z regulacjami dotyczącymi zawieszania postępowań administracyjnych dopuszczalne było uwzględnienie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania weryfikacyjnego przewidzianego w § 10 i innych przepisach tego rozporządzenia;
6. e) uchylenie się od rozstrzygnięcia w przedmiocie podniesionego zarzutu, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w § 10 rozporządzenia w sprawie zalesienia wykroczył poza granice delegacji ustawowej przez to, że mimo braku delegacji ustawowej unormował postępowanie weryfikacyjne, o którym mowa w tym przepisie, a w konsekwencji materia § 14 rozporządzenia powinna być regulowana wyłącznie przez ustawodawcę, a w szczególności w ustawie z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r. poz. 173);
7. f) że nie nastąpiło wszczęcie postępowania administracyjnego w dniu [...] sierpnia 2014r., konsekwencją czego jest błędny pogląd Sądu, że obowiązkiem organu było rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania mimo że rozpoznawanie wniosków w przedmiocie zawieszania postępowań administracyjnych jest prawnie dopuszczalne wyłącznie w toku wszczętych postępowań administracyjnych;
8. g) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który nie może stanowić podstawy do prawidłowego uzasadnienia prawnego wyroku zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną;
9. 2) nie dostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 124 § 2 k.p.a. i tym samym naruszenie przez Sąd przepisu art. 1 interpretowanego w zw. z przepisami art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązującego Sąd do kontroli legalności działalności administracji publicznej m.in. w zakresie uzasadnień prawnych zaskarżalnych postanowień stosownie do wymogów wynikających z przepisu art. 124 § 2 k.p.a. oraz naruszenie przepisu art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi w całości mimo naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 124 § 2 k.p.a.

Zważywszy na te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według załączonego spisu kosztów.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną, w toku rozprawy wniósł zaś o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, wedle art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez P. M. skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej, co oznacza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zarzuty kasacyjne nie są bowiem zasadne.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podzielił pogląd organów, że wniosek o zawieszenie postępowania nie mógł zostać uwzględniony, gdyż postępowanie o zwieszenie którego skarżący wnosił nie zostało wszczęte z uwagi na to, że wniosek o przyznanie płatności na zalesienie nie czynił wszystkim wymaganiom określonym w przepisach prawa i wobec tego nie wszczął postępowania. Źródło tego sporu tkwi zaś w odmiennej ocenie okoliczności spełnienia wymogów formalnych wniosku o płatność.

Najdalej idącym w skutkach prawnych jest zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez pominięcie przez Sąd I instancji zarzutów podniesionych w skardze (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Wadliwości tego uzasadnienia skarżący kasacyjnie upatruje w nierozważeniu przez Sąd zarzutu, że nie było podstaw do pozostawienia wniosku o przyznanie płatności na zalesienie, bowiem po pierwsze, przepisy rozporządzenia w sprawie zalesienia nie stanowią przepisów szczególnych w rozumieniu art. 63 § 2 k.p.a., co oznacza, iż nie było podstaw do wezwania do uzupełnienia tego wniosku; po drugie, w świetle rozporządzenia w sprawie zalesienia organ obowiązany był merytorycznie rozpoznać wniosek o płatność i ewentualnie odmówić przyznania tej płatności albo wydać postanowienie o spełnieniu warunków przyznania pomocy; po trzecie, normodawca pomimo braku upoważnienia ustawowego uregulował w rozporządzeniu w sprawie zalesienia postępowanie weryfikacyjne; po czwarte, postępowanie w sprawie płatności na zalesienie nie zostało wszczęte.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd także błędnie wyjaśnił podstawę wyroku, bowiem powołał wyrok nie stanowiący podstawy prawidłowego uzasadnienia prawnego zaskarżonego wyroku. Argumentacja skargi kasacyjnej dowodzi, że poprzez ten zarzut skarżący kasacyjnie kwestionuje co do zasady czynność pozostawienia wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania, co mogło być przedmiotem odrębnej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji oznacza to, iż analizowany zarzut kasacyjny - poza argumentem dotyczącym błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przyznania płatności a Sąd błędnie wyjaśnił podstawę prawną wyroku (pkt 1 lit. f – g petitum skargi kasacyjnej) - nie odnosi się do istoty niniejszej sprawy, którą jest odmowa zawieszenia postępowania, co już czyni ten zarzut niezasadnym.

Sąd I instancji nie był obowiązany odnosić się do zarzutów skargi, które nie dotyczą przedmiotu zaskarżonego skargą aktu administracyjnego (postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania), a które zostały wymienione w pkt 1 lit. a – e) petitum skargi kasacyjnej. Sąd na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. obowiązany jest bowiem orzekać w granicach danej sprawy, którą wyznacza jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Wynikający z art. 141 § 1 p.p.s.a. ustawowy wymóg wyjaśnienia przez Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyroku i jej wyjaśnienie nie oznacza zobowiązania Sądu do rozważenia każdego zarzutu skargi, lecz tych które mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2016r., III SA/Kr 272/16, LEX nr 2105641). Sam brak odniesienia się Sądu do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku.

Dopiero wykazanie, iż były one na tyle istotne, że Sąd mógłby inaczej orzec w sprawie, gdyby się do nich odniósł, daje podstawę do uchylenia wyroku sądu I instancji (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016r., II GSK 358/15, LEX nr 2117124). Nie można uznać, iż sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, które w przekonaniu strony skarżącej świadczą o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie, nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2016r., I FSK 390/15, LEX nr 2177122). W tej sprawie skarżący kasacyjnie nie wykazał, że pominięcie przez Sąd I instancji rozważenia niektórych zarzutów skargi mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co również czyni ten zarzut kasacyjny nieskutecznym.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może też sprowadzać się do zarzucenia Sądowi I instancji błędnej oceny, że w sprawie przyznania płatności na zalesienie nie doszło do wszczęcia postępowania i niedopuszczalna była z tego powodu odmowa zawieszenia tego postępowania, jak i błędnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku (pkt 1 lit. f – g petitum skargi kasacyjnej). Tak sformułowany zarzut zmierza do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, co nie może nastąpić poprzez zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można kwestionować – jak podnosi judykatura - sformułowanych przez wojewódzki sąd administracyjny ocen, chyba że takie oceny zawierają istotne braki dające podstawę do stwierdzenia naruszenia wymogów dotyczących sporządzania uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W innym wypadku zarzut skargi kasacyjnej zawiera wadę konstrukcyjną, która uniemożliwia jego uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016r., II OSK 559/15, LEX nr 2190960).

W tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera braków w zakresie oceny podstawy rozstrzygnięcia. Z tej przyczyny zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. we wskazany tu sposób - pomijając niekonsekwencję argumentacji skarżącego kasacyjnie w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności na zalesienie - nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej i uchyleniem zaskarżonego wyroku pomimo wadliwości sformułowanego przez Sąd I instancji poglądu co do prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Wbrew stanowisku Sądu I instancji postępowanie w sprawie przyznania płatności zostało – co wynika wprost z art. 61 § 1 k.p.a. – wszczęte z mocy prawa w dacie doręczenia organowi żądania - wniosku o przyznanie płatności niezależnie od dalszego toku tego postępowania (por. G. Łaszczyca, Komentarz do art. 98 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex z dnia 1 sierpnia 2010r., J. Borkowski [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, System prawa administracyjnego.

Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010, t. 9, s. 140). Pozostawienie podania bez rozpoznania z uwagi na (nieusunięte) braki formalne podania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego (tak np. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014r., I OSK 1042/13, Lex nr 2003860). Jednakże na etapie badania przez organ spełnienia wymogów formalnych podania strona ma ograniczone prawo rozporządzania sprawą, czynności związane ze wszczęciem postępowania spoczywają na organie i mają charakter obowiązków urzędowych, które organ wykonuje na zasadzie oficjalności (por. J. Borkowski [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne,..., s. 142/143). Oznacza to, że rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie płatności nie było dopuszczalne do czasu uzupełnienia niewątpliwych braków formalnych tego wniosku, bowiem mimo określonemu w § 9 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zalesienia wymogowi skarżący nie załączył do wniosku kopii planu zalesienia.

Wobec tego nie jest prawidłowe a tym bardziej konsekwentne rozumowanie Sądu I instancji, który uznając, że postępowanie w sprawie przyznania płatności nie zostało wszczęte, jednocześnie za słuszne uznał stanowisko organu, że dopuszczalne było rozpoznanie wniosku o zawieszenie tego postępowania i odmowa zawieszenia "niewszczętego" postępowania. Zarzucenie jednakże w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji braków uzasadnienia w zakresie oceny podstawy rozstrzygnięcia uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uwzględnienie skargi kasacyjnej pomimo stwierdzonej wadliwości.

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi pomimo wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie podlega merytorycznej ocenie (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Zarzut ten nie został – wbrew ustawowym wymogom – uzasadniony przez skarżącego kasacyjnie poprzez wskazanie w czym upatruje naruszenia tego przepisu przez organ, co następnie zostało bezzasadnie zaakceptowane przez Sąd I instancji.

W konsekwencji nie wykazał również wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Ta wadliwość skargi kasacyjnej jest na tyle istotne, że nie pozwala ona na konwalidację wskazanego braku skargi przez sąd kasacyjny w drodze dedukcji i czyni skargę kasacyjną nieskuteczną. Uniemożliwia ona zatem dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w tym przypadku nie jest uprawniony do uzupełniania czy w inny sposób korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych, czy też samodzielnego ustalenia podstaw, kierunków i zakresu zaskarżenia (por. np. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014r., I GSK 1047/12, Lex nr 1487688).

Zasądzone na rzecz organu od strony skarżącej kasacyjnie koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 180 zł obejmują - stosownie do art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490), zwanego rozporządzeniem - wynagrodzenie radcy prawnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzekł zaś na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia.