Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 1 października 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1404/12), po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. M., uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] grudnia 2010 r. została przeprowadzona kontrola w lokalu Kawiarnia "L." (ul. [...] w T.). Z protokołu kontroli wynikało, że w lokalu znajdował się automat do gry o nazwie LION nr [...], którego wygląd i wyposażenie wskazywały, że jest to automat do gry w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.). W trakcie kontroli kontrolujący przeprowadzili eksperyment, który wykazał, że gra na tym urządzeniu ma charakter losowy i wyczerpuje definicję art. 2 ust. 5 u.g.h.
Naczelnik Urzędu Celnego w N. postanowieniem z [...] marca 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Następnie organ pierwszej instancji postanowieniem z 9 maja 2012 r. włączył do akt sprawy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., poz. 765 ze zm.; dalej: k.k.s.), w tym opinię biegłego R. R., który stwierdził, że gry na automacie są grami na urządzeniu elektromechanicznym lub elektronicznym, w tym komputerowym, organizowanymi w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.) i w związku z tym automat powinien podlegać przepisom u.g.h.
Naczelnik Urzędu Celnego w N. decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] wymierzył P. M. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynie gry. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest zaistnienie następujących przesłanek: 1) ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach;
- 2) ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier (gry na automatach w rozumieniu u.g.h.);
- 3) ustalenie, że gry na automatach urządzane były poza kasynem gry.
Naczelnik Urzędu Celnego w N. stwierdził, że ze zgromadzonego materiału wynikało, iż właścicielem i urządzającym gry na urządzeniu LION nr [...] był P. M., który nie posiadał zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach ani koncesji na prowadzenie kasyna gry.
Nastepnie Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2012 r.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w N. i stwierdził, że zostały spełnione przesłanki nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.
Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że w ramach postępowania jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, jak stanowi art. 180 § 1 Ordynacji Podatkowej. Opinie sporządzone przed wszczęciem postępowania na zlecenie strony przez rzeczoznawcę Z. S. należy w świetle powołanego przepisu uznać jako dowód w sprawie, który został włączony do akt na okoliczność potwierdzenia zasadności stanowiska strony. Natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 191 Ordynacji Podatkowej, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ pierwszej instancji odrzucił dowód z opinii Z. S., uznając za przekonujące ustalenia zawarte w ekspertyzie biegłego R. R.. Opinia biegłego R. jest aktualniejsza, sporządzona w lipcu 2011 r., podczas gdy ekspertyza Z. S. w październiku 2010 r. Z tych względów dokument biegłego R. R. należało przyjąć jako przekonywujący dowód w sprawie, w oparciu o który możliwe było stwierdzenie zaistnienia jednej z przesłanek do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ja poprzedzającą, z uwagi na wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę rozstrzygnięć.
Sąd pierwszej instancji zakwestionował stanowisko organów dotyczące sposobu ustalenia, czy gra na automacie stanowi grę na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. oraz uznanie urządzenia "LION" nr [...] za automat do gier na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych na podstawie opinii sporządzonej przez biegłego sądowego R. R., a także na podstawie eksperymentu (gry kontrolnej) przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych.
WSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 6 u.g.h, minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust.1–5 są grą losowa, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. W sytuacji gdy w art. 2 ust. 6 u.g.h. kompetencja do rozstrzygania, czy gra na określonym automacie jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych została przekazana do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, to niedopuszczalne jest stwierdzenie tej okoliczności przez inne podmioty. W związku z tym WSA uznał, że uchybienia w tym zakresie stanowią naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że rozstrzygając sprawę należało także rozważyć problem dotyczący notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych. Rozstrzygnięcie tego problemu miało bowiem istotne znaczenia w sprawie, a od ustaleń w tym zakresie zależy, czy przepisy tej ustawy mogły mieć zastosowanie wobec skarżącego.
Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której jako podstawę jej wydania wskazano art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. Wymierzona przez organy kara była konsekwencją naruszenia zasad określonych w ustawie o grach hazardowych, a w szczególności art. 2 ust. 3–5, art. 3, art. 6 i art. 14 ust.
1. Jednocześnie za okoliczność bezsporną uznano, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie były notyfikowane przez Komisję Europejską, natomiast spór dotyczył tego, czy przepisy stanowiące podstawę rozstrzygania w rozpatrywanej sprawie mają charakter normy technicznej. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, naruszenie obowiązku notyfikacji spowodowałoby bezskuteczność tych przepisów, a w konsekwencji oznaczałoby, że nie mogły być stosowane.
WSA wyjaśnił, że powyższa kwestia była rozważana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z 19 lipca 2012 r., C-213/11 stwierdził, że: "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego".
Zdaniem WSA analiza orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości prowadzi do wniosku, że zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych zakazujące wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, nie zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne. Określenia użyte w orzeczeniu, że określone przepisy krajowe "mogą" powodować ograniczenia, czy że "mogą potencjalnie" stanowić przepisy techniczne oznacza, że ustalenie, czy takie okoliczności zaistniały należy dokonać w ramach procedury krajowej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji ustalenia te winny być dokonane przez organy administracyjne, pomimo, że w wyroku Trybunał Sprawiedliwości stwierdzono, że "krajowy sąd powinien ustalić". Określenie to zdaniem WSA nie może być rozumiane wprost, ale należy dokonać interpretacji z uwzględnieniem instytucji procesowych przewidzianych w polskim prawie w ramach zasady autonomii procesowej. Krajowy sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym i jego rolą jest badanie zgodności z prawem działań i zaniechań organów administracji publicznej, natomiast Sąd ten nie ma kompetencji do ich zastępowania i w zastępstwie tych organów załatwiać sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Co do zasady, sąd administracyjny nie prowadzi własnego postępowania administracyjnego, a tylko wyjątkowo może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.),.
Sąd zauważył, że z akt sprawy wynika, że organ administracyjny rozstrzygając sprawę skarżącego nie rozważał kwestii technicznego charakteru przepisu, który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji, a ponadto nie rozważył ewentualnych konsekwencji uznania, że przepis ten ma charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.
Z tych powodów WSA uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego.
Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. Naruszenie prawa materialnego, o którym stanowi art.174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, co miało istoty wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 89 u.g.h. w związku z art. 2 ust. 6 i 7 oraz art. 91 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że organy celne powinny pozostawić w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcie na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymierzenia kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz uznanie, że art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa co oznacza, że inne dowody są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w sytuacji gdy należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 u.g.h. należy stosować zgodnie z art. 91 u.g.h. przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, oraz, że rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie stanowi przesłanki wymierzenia kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. i nie są w stosunku do zapisów ustawy Ordynacja podatkowa przepisem szczególnym.
Powyższe w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów, co w stanie faktycznym spraw było niedopuszczalne.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa, w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie przez Sąd decyzji obu instancji, chociaż rozstrzygnięcia organów nie były dotknięte żadną z wad wskazanych przez Sąd i przy braku naruszeń przez organy przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ustawy o grach hazardowych oraz ustawy Ordynacja podatkowa.
- 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędną ocenę ustaleń faktycznych polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd, że nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 89 u.g.h., pozwalające na ukaranie strony kara pieniężną.
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zawarcie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku pogłębionej oceny stanowiska organów podatkowych w zakresie wykazania braku zaistnienia przesłanek do ukarania strony kara pieniężną, wymienionych w art. 89 ustawy o grach hazardowych i konieczności pozostawienia w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcia na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymiaru kary pieniężnej o której mowa w art. 89 i ust. 1 i 2 u.g.h.
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 89 u.g.h. w związku z art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. oraz art. 91 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że organy celne powinny pozostawić w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcie na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymierzenia kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz uznanie, że art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa co oznacza, że inne dowody są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w sytuacji gdy należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 u.g.h. należy stosować zgodnie z art. 91 u.g.h. przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, oraz, że rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie stanowi przesłanki wymierzenia kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. i nie jest w stosunku do zapisów ustawy Ordynacja podatkowa przepisem szczególnym.
- 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. poprzez błędne przyjęcie, że art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 8 u.g.h. co w konsekwencji powoduje, iż dowody gromadzone w ramach innego postępowania w oparciu o regulacje ustawy Ordynacja podatkowa są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust 1 i ust. 2 u.g.h, w sytuacji gdy tymczasem należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. w związku z art. 91 u.g.h, rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie są przepisem szczególnym uniemożliwiającym stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.
P. M. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uznając między innymi, że organ celny bez decyzji wydanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. nie może dokonywać samodzielnych ustaleń, co do tego, czy urządzana gra jest grą na automatach w srozumieniu ww. ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu i w tym zakresie uznaje za zasadne stanowisko organu przedstawione w skardze kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest pogląd Sądu pierwszej instancji, że do ustalenia okoliczności, czy gra urządzana poza kasynem gry, stanowi grę na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych uprawniony jest jedynie minister właściwy do spraw finansów publicznych – w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. Istotnie powołany przepis stanowi, że to minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1–5 u.g.h. są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.
Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 7 u.g.h. postępowanie w tym przedmiocie może toczyć się na wniosek podmiotu planującego lub realizującego już przedsięwzięcie jak i z urzędu. Należy jednak mieć na uwadze, że stosownie do art. 90 u.g.h., kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Wobec treści przywołanego art. 2 ust. 7 u.g.h. należy natomiast stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości wszczęcia postępowania mającego na celu rozstrzyganie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych m.in. czy gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy przez organ właściwy do wymierzania kar pieniężnych. Brak też podstaw prawnych by uznać, że minister właściwy do spraw finansów publicznych zobligowany jest, w przypadku zgłoszenia wniosku przez właściwego miejscowo naczelnika urzędu celnego, do wszczęcia tego postępowania z urzędu.
Tak więc nie tylko żaden przepis nie nakłada na organ, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.g.h., obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidziane art. 2 ust. 6 u.g.h., ale również nie ma regulacji zobowiązujących ministra do wszczęcia z urzędu postępowania na wniosek innego organu, w tym właściwego organu celnego. Podkreślenia również wymaga, że ustawodawca nie zastrzegł w art. 89 ust. 1 u.g.h. warunku, aby wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wymagało uprzedniego rozstrzygnięcia o charakterze gry przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
W związku z tym należy stwierdzić, że organy celne na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskały uprawnienie do dokonania własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w konkretnej sprawie przesłanek wymierzenia kary pieniężnej. W ramach tych ustaleń wspomniane organy mają prawo dokonywać samodzielnej oceny charakteru gry, w granicach rozpoznawanej sprawy, przy odpowiednim zachowaniu procedur Ordynacji podatkowej (art. 8 i 91 u.g.h.), bowiem mają ustawowy obowiązek i odpowiadające mu uprawnienie do wymierzenia kar administracyjnych za stwierdzone naruszenia. Zadania te wynikają z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.). W powołanej ustawie powierzono Służbie Celnej kompleks zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń (art. 2 ustawy).
W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także – co istotne w realiach rozpatrywanej sprawy – w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13).
Przedstawione stanowisko stanowi kontynuację ukształtowanej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianej kwestii (por. wyroki w sprawach sygn. akt II GSK 1673/13, II GSK 1042/13, II GSK 1040/13, II GSK 1042/13, II GSK 1715/15, których treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pomimo błędnego poglądu Sądu pierwszej instancji, co do tego, że właściwy organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych nie jest uprawniony do czynienia ustaleń, odnośnie charakteru danej gry, skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w K. nie mogła zostać uwzględniona. Należy bowiem zauważyć, że zostało w niej zakwestionowane wyłącznie powyżej opisane stanowisko WSA w K.. Dyrektor Izby Celnej w K. nie zanegował natomiast drugiej przyczyny uwzględnienia skargi tj. poglądu Sądu pierwszej instancji, że kwestia notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych jest rozstrzygająca w sprawie, a bez wypowiedzenia się w pierwszej kolejności przez organ, co do technicznego charakteru przepisu, który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji i rozważenia ewentualnych konsekwencji uznania jego technicznego charakteru stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Stanowisko Sądu pierwszej instancji co do drugiej z przyjętych przyczyn uwzględnienia skargi nie zostało bowiem przez wnoszący skargę kasacyjną organ podważone.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust.1 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).