Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10 Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora W. – M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 711/09 wydanego w sprawie ze skargi W. B. na decyzję tego organu z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od Dyrektora W. – M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. na rzecz W. B. kwotę 120 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Wnioskiem z dnia 21 marca 2011 r. pełnomocnik W. B. zwrócił się o sprostowanie powyższego wyroku w części dotyczącej zasądzonych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w ten sposób aby w miejsce kwoty 120 złotych wpisać 1200 złotych.
W ocenie wnioskodawcy, Naczelny Sąd Administracyjny omyłkowo w punkcie 2 wyroku zawierającym postanowienie o kosztach wskazał kwotę 120 złotych, albowiem zgodnie z przepisem § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 153, poz. 1349 ze zm.), kwota ta powinna odpowiadać 75% kwoty zasądzonej przez Sąd pierwszej instancji i wynosić 1200 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wskazany powyżej wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. w punkcie drugim zawiera orzeczenie o kosztach, które zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określa obowiązek zwrotu niezbędnych kosztów poniesionych przez skarżącego wobec oddalenia skargi kasacyjnej Dyrektora W. – M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. uwzględniającego skargę W. B..
Sposób sformułowania wniosku tak w tytule jaki i uzasadnieniu wskazuje, że strona domaga się sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 156 § 1 powołanej ustawy. Rektyfikacę wyroku jaką przewidziano w tym przepisie możliwa jest w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wskazywana przez wnioskodawcę w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie może zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób sugerowany we wniosku, tj. przez wpisanie w miejsce 120 zł, kwoty 1200 zł stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie a zmierzające do zmiany zawartego nim rozstrzygnięcia.
Z powyższych przyczyn wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.
Na marginesie zauważyć należy, iż sytuacją, w której możliwe jest orzeczenie o zwrocie pomiędzy stronami poniesionych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, jest sytuacja gdy sąd mając z urzędu obowiązek zamieszczenia dodatkowego orzeczenia, orzeczenia tego nie zamieścił. Stronie przysługuje wówczas prawo złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny, będąc zobowiązanym na mocy przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do orzeczenia o kosztach postępowania, orzeczenie takie zawarł zasądzając od organu na rzecz skarżącego W. B. kwotę wskazaną w punkcie drugim wyroku tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w parciu o art. 184 i art. 156 w zw. z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.