Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny W. postanowieniem z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1554/11, odrzucił skargę A. H. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji z [...] lipca 2010 r., zastępując wskazaną dwukrotnie na stronie pierwszej kwotę 8000 (osiem tysięcy) złotych kwotą 15000 (piętnaście tysięcy) złotych. Organ pouczył stronę o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł bezpośrednio, z pominięciem organu, zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), uznając ją za niedopuszczalną ze względu na niewyczerpanie przez skarżącego toku instancyjnego w postępowaniu administracyjnym.
Sąd wskazał, że skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do GITD, pomimo że dopiero rozstrzygnięcie wydane przez organ administracji po rozpatrzeniu takiego wniosku mogłoby zostać zaskarżone do WSA.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez to, że "jest ono oderwane od sytuacji faktycznej, tj. od oczywistego zdaniem skarżącego nadużycia prawa, gdyż organ zamierzał zmienić zabiegiem formalnym nazwanym "sprostowaniem pomyłki" merytoryczną sentencję decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]".
- 2. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. przez to, że "WSA nie zawuażył, iż organ wydał postanowienie o sprostowaniu "oczywistej pomyłki" 7 miesięcy po złożeniu do WSA w Warszawie odpowiedzi na skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] stanowiącej przedmiot rozpoznania przez WSA w dniu 8 marca 2011 r. – sygn. Akt VI SA/Wa 2357/10".
- 3. art. 52 § 2 p.p.s.a. przez to, że "WSA nie zauważył, iż organ już wcześniej uznał skargę na postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] złożone przez skarżącego, czego konsekwencją było postanowienie WSA z dnia 21 kwietnia 2011 r. – sygn. Akt VI SA/Wa 1846/09 – czyli organ wycofał się z ostentacyjnego wręcz działania zmierzającego do zamknięcia skarżącemu drogi sądowej".
- 4. art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez sąd, że organ, z naruszeniem przepisów art. 50 § 1 i art. 64§ 2 k.p.a., pismem z [...] czerwca 2011 r., wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania, którego wobec organu skarżący nie zgłaszał.
W skardze kasacyjnej zaskarżono ponadto uzasadnienie powyższego postanowienia, które zdaniem skarżącego "odbiega w swym opisie od okoliczności faktycznych i prawnych".
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie postanowienia GITD z [...] kwietnia 2011 r., a także o dołączenie do akt niniejszej sprawy pisma GITD z [...] czerwca 2011 r. celem przeprowadzenia dowodu na okoliczność jego treści. Zwrócił się również o zwolnienie od kosztów tego postępowania i zasądzenie od organu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występuje.
Zarzuty podniesione przez skarżącego dotyczą wyłącznie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. Strona, powołując w podstawie kasacyjnej wyłącznie naruszenie przepisów procesowych, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powinna wykazać, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący w skardze kasacyjnej nie wykazał jakiegokolwiek, a tym bardziej istotnego, wpływu zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Zatem chociażby z tego powodu skarga kasacyjna podlega oddaleniu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Odnosząc się jednakże do zarzutów skarżącego, należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Główny Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z [...] kwietnia 2011 r. sprostował oczywistą omyłkę (zastępując kwotę 8000 zł kwotą 15000 zł) w decyzji GITD z [...] lipca 2010 r., tj. decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie nałożenia na D. S. kary pieniężnej za wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium RP bez wymaganego zezwolenia, a nie decyzji wymiarowej, nakładającej tę karę (czyli decyzji z [...] listopada 2008 r.). W związku z powyższym nie można przyznać racji skarżącemu, jakoby organ dopuścił się "oczywistego... nadużycia prawa, gdyż... zamierzał zmienić zabiegiem formalnym nazwanym "sprostowaniem pomyłki" merytoryczną sentencję decyzji z [...] lipca 2010 r.", a powołanie się w tym kontekście na naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. pozbawione jest podstaw.
Nie ma także racji skarżący, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydał bowiem wyrok po zamknięciu rozprawy w dniu 8 marca 2011 r., natomiast odpowiedź organu na skargę została wniesiona [...] listopada 2010 r. Postanowienie organu o sprostowaniu oczywistej omyłki zostało wydane [...] kwietnia 2011 r. zgodnie z dyspozycją przepisu 133 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie z mocy art. 113 § 3 k.p.a. W przypadku zaś, gdy postanowienie wydał centralny organ administracji rządowej (w niniejszej sprawie – Główny Inspektor Transportu Drogowego) stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia przysługuje, w myśl przepisu art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu.
W postanowieniu z [...] kwietnia 2011 r. organ pouczył stronę o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia, do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a tym samym nie stosując się do pouczenia organu, nie wyczerpała toku instancyjnego w postępowaniu administracyjnym.
Sąd pierwszej instancji słusznie zatem odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl tego przepisu bowiem sąd odrzuci skargę, której wniesienie jest, z innych niż wymienione w poprzednich punktach tego artykułu, przyczyn niedopuszczalne. Taką przyczyną jest mi. in. niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (zob. postanowienie NSA z 25 września 2007 r., sygn. akt. II GSK 136/07 oraz R. Hauser i M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 318). W przedmiotowej sprawie skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (o czym został on prawidłowo pouczony), z którego to środka nie skorzystano, pomimo wezwania przez organ w piśmie z [...] czerwca 2011 r. (na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a.) do sprecyzowania żądania, czy pismo z [...] maja 2011 r. zatytułowane "Zażalenie na postanowienie GITD z [...] kwietnia 2011 r. o sprostowaniu pomyłki" i skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. należy traktować jako skargę do WSA, czy też jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Organ w wezwaniu oznajmił, że skutkiem nieudzielania odpowiedzi na wezwanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, będzie uznanie pisma pełnomocnika strony jako skargi do WSA. W takim stanie sprawy nie można więc uznać za słuszny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 135 p.p.s.a.
W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pomimo rozbudowanych w swej konstrukcji zarzutów kasacyjnych, nie zasługują one na uwzględnienie, zaś ich uzasadnienie jest bardzo lakoniczne. Skarżący nie wykazał tym samym wpływu podniesionych naruszeń na wynik postępowania oraz rozstrzygnięcie w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.