Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 3 września 2015 r., I SA/Ol 328/15 oddalił skargę P. P. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej: Dyrektor) z dnia [...] kwietnia 2015 r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za rok 2011 i 2012.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] grudnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Elblągu (dalej: Kierownik Biura) przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 w wysokości 6501,60 zł wskazując, iż terminem rozpoczęcia 5-cio letniego okresu zobowiązania jest dzień 15 marca 2011 r. Płatność ustalona powyższą decyzją została zrealizowana na wskazany przez wnioskodawcę rachunek bankowy 3 lutego 2012 r.
Następnie, na podstawie wniosku o przyznanie płatności na rok 2012 (złożonego osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w Elblągu w dniu 14 maja 2012 r.), Kierownik Biura w dniu [...] grudnia 2012 r. wydał decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w kwocie 6501,60 zł. Środki przyznane ww. decyzją zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez skarżącego w dniu 11 stycznia 2013 r.
W dniu 16 kwietnia 2014 r. skarżący złożył osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w Elblągu wniosek o przyznanie płatności na rok 2014.
W dniu 5 maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo strony -Informacja o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym, datowane na 14 kwietnia 2013 r.
W dniu 5 czerwca 2014 r. Kierownik Biura wezwał skarżącego do przedłożenia dowodu potwierdzającego fakt złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 lub Informacji o realizowanym zobowiązaniu.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 20 czerwca 2014 r. wyjaśnił, że wniosek o przyznanie płatności na rok 2013 nadał na poczcie, na potwierdzenie czego posiada kserokopię nadania przesyłki w dniu 22 kwietnia 2013 r. Wskazał, że w 2013 r. przeprowadzona została kontrola jego gospodarstwa, która potwierdziła jego prowadzenie w zgodzie z zasadami rolnictwa ekologicznego. Podał również, że kontaktował się telefonicznie z pracownikami ARiMR w Elblągu odnośnie do braku decyzji w sprawie wniosku na 2013 r., jednakże uzyskiwał wówczas informację, że płatności wypłacane są do końca czerwca roku następnego po złożeniu wniosku.
Odwołujący wskazał, że dopiero po złożeniu wniosku na 2014 r. otrzymał telefoniczną informację o tym, że Biuro Powiatowe ARiMR w Elblągu nie posiada jego wniosku na 2013 r. Po uzyskaniu ww. informacji skarżącemu udało odnaleźć się kserokopię dowodu nadania przesyłki w dniu 22 kwietnia 2013 r., w oparciu o którą usiłował złożyć reklamację na poczcie. Z uwagi na upływ terminu na złożenie reklamacji, nie została ona uwzględniona, wobec czego skarżący przesłał do Biura Powiatowego ARiMR w Elblągu informację o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym w ramach PROW 2007-2013. Do ww. pisma wnioskodawca załączył kserokopię wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, kserokopię protokołu z kontroli gospodarstwa rolnego przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r., kserokopię certyfikatu wystawionego przez Centrum Jakości [...] z dnia 2 sierpnia 2013 r., kserokopię informacji o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym w ramach PROW 2007-2013 z dnia 15 kwietnia 2013 r., kserokopię potwierdzenia nadania i odbioru przesyłki z dnia 2 maja 2014 r., kserokopię potwierdzenia przyjęcia dokumentów z dnia 16 kwietnia 2014 r., kserokopię potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej z dnia 20 czerwca 2014 r., kserokopię potwierdzenia nadania w dniu 22 kwietnia 2013 r. przesyłki poleconej skierowanej do adresata - ARiMR w Elblągu.
Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Kierownik Biura zwrócił się do Urzędu Pocztowego w Elblągu z prośbą o informację na temat dostarczenia do ARiMR przesyłki pocztowej nadanej w dniu 22 kwietnia 2013 r., a także o wskazanie danych osoby odbierającej przesyłkę oraz o przesłanie kserokopii zbiorowego dowodu odbioru przesyłki. Do pisma załączono kserokopię nadania przesyłki złożonej przez stronę.
W odpowiedzi na ww. pismo Naczelnik Urzędu Pocztowego wskazał, że na załączonej kserokopii dowodu nadania nie można odczytać numeru nadanej przesyłki oraz, że reklamacja została złożona po ustawowym terminie, który upłynął w dniu 22 kwietnia 2014 r.
Następnie pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. organ I instancji wystąpił do Urzędu Pocztowego w Elblągu z prośbą o wydanie kserokopii (ewentualnie wgląd) zbiorowego dowodu odbioru przesyłki nadanej w dniu 22 kwietnia 2013 r. na adres: ARiMR ul. Grunwaldzka 2, 82-300 Elbląg.
Odpowiadając na powyższe pismo Naczelnik Urzędu Pocztowego wskazał, że z uwagi na nieczytelny numer jak i datę nadania znajdujące się na załączonej kserokopii dowodu nadania, nie ma możliwości ustalenia, czy przedmiotowa przesyłka była doręczona. Ponadto ze względu na nieczytelny odcisk datownika nie ma możliwości ustalenia, czy przedmiotowa przesyłka została nadana.
W dniu 31 grudnia 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo wnioskodawcy, w którym podniósł, że przedstawił już dokumenty potwierdzające prowadzenie gospodarstwa metodami ekologicznymi.
W dniu [...] stycznia 2015 r. Kierownik Biura decyzją ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego za rok 2011 i 2012 w wysokości ogółem 13003,20 zł, w tym za rok:
- - 2011 kwotę 6501,60 zł, z tytułu wariantu 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania);
- - 2012 kwotę 6501,60 zł, z tytułu wariantu 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania).
Orzekając na skutek odwołania, Dyrektor decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie oraz stwierdził, że z przedłożonej kserokopii dowodu nadania przesyłki pocztowej w dniu 22 kwietnia 2013 r. nie wynika fakt złożenia przez stronę wniosku o przyznanie płatności rolno środowiskowej na rok 2013. Dyrektor zwrócił uwagę na nieczytelny numer nadawczy znajdujący się na kserokopii, który uniemożliwia zidentyfikowanie przesyłki oraz stwierdzenie czy w ogóle była ona nadana w placówce pocztowej oraz wskazał, że z analizy książki korespondencji Biura Powiatowego ARiMR wynika, że w 2013 r. do Biura Powiatowego nie wpłynęła żadna korespondencja pochodząca od skarżącego. Zdaniem Dyrektora, organ I instancji podejmował czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego, o czym świadczy korespondencja prowadzona z Naczelnikiem Urzędu Pocztowego w Elblągu oraz ze stroną.
Ponadto organ I instancji przeanalizował książkę korespondencji przychodzącej, w wyniku czego stwierdzono, iż w okresie od 22 kwietnia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Elblągu nie wpłynęła żadna korespondencja od skarżącego. Organ odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe w tym zakresie poprzez weryfikację książki korespondencji przychodzącej za cały 2013 r. W wyniku powyższego ustalono, że w roku 2013 do Biura Powiatowego ARiMR nie wpłynęła żadna korespondencja pochodząca od skarżącego. Jednocześnie organ II instancji nie znalazł podstaw do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.
Sąd I instancji uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że w sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13.03.2013r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 – dalej: rozporządzenie z 2013 r.).
Sąd I instancji zaznaczył, że w sprawie sporna między stronami była nie tyle treść wniosku ile sam fakt złożenia go przez uprawnionego. Skarżący wywodził, że wniosek został nadany przez niego pocztą i stąd na podstawie złożonej kserokopii dowodu nadania przesyłki organ winien uznać skuteczność złożenia wniosku w terminie. WSA zwrócił uwagę, że skarżący nie dysponuje oryginałem dowodu potwierdzenia nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym, a przedstawiona przez niego kserokopia jest nieczytelna i nie można na jej podstawie odczytać numeru nadawczego co umożliwiłoby zidentyfikowanie przesyłki i sprawdzenie czy była ona nadana, kiedy została nadana i ewentualnie dlaczego nie została doręczona.
WSA podkreślił w szczególności specyfikę postępowań o przyznanie płatności, które inicjowane są wnioskiem ubiegającego się o dopłatę rolnika, pozostawiając jego woli, czy i w jakim zakresie chce skorzystać z pomocy. Jednocześnie WSA wskazał, że specyfika ta polega również na odmienności w zbieraniu materiału dowodowego. Organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu powoduje, że to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Sąd I instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać za skuteczny dowód na okoliczność złożenia wniosku przez skarżącego – złożenie nieczytelnej kserokopii dowodu nadania przesyłki, której zawartości na tej podstawie również nie można ustalić ani nawet uprawdopodobnić. Sąd w pełni podzielił w tym zakresie stanowisko organu, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu.
Dodatkowo WSA podkreślił, że przedłożenie potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nie zawsze wystarcza do udowodnienia doręczenia tej przesyłki adresatowi. Domniemanie doręczenia przesyłki rejestrowanej, wynikające z dowodu jej nadania, może być przez adresata obalone przez wykazanie, że nie miał możliwości zapoznania się z zawartym w niej oświadczeniem woli. Listy polecone są bowiem nie tylko przyjmowane "za potwierdzeniem nadania", ale także wydawane "za potwierdzeniem odbioru". W ocenie WSA, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie wpływu korespondencji od skarżącego do Biura Powiatowego ARiMR w Elblągu. Ustalono, że w roku 2013 do Biura Powiatowego ARiMR w Elblągu nie wpłynęła żadna korespondencja pochodząca od skarżącego.
Skarżący nie przedstawił żadnego skutecznego dowodu na okoliczność, aby wniosek został przez niego wysłany bądź złożony w Biurze Powiatowym ARiMR w Elblągu. Jednocześnie Sąd wskazał, że wymóg złożenia wniosku o płatność na formularzu oznacza, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego wymagają formy pisemnej i złożenie takiego wniosku ustnie, czy to bezpośrednio czy telefonicznie nie może być skuteczne.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została na szczególnej, wyraźnie przewidzianej przez prawodawcę podstawie prawnej tj. art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 1438 ze zm. – dalej: ustawa o ARiMR) oraz art. 28 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm. – dalej: u.w.r.o.w.). Decyzja ta stanowi nowe rozstrzygnięcie całkowicie odrębne od decyzji w przedmiocie przyznania płatności. Jej przedmiotem nie jest orzekanie o przyznaniu płatności, ale określenie kwoty płatności nienależnie pobranych i podlegających zwrotowi. Prawo unijne i krajowe nakłada na organy państwa członkowskiego obowiązek odzyskiwania pomocy w sytuacji, gdy doszło do naruszenia warunków jej przyznania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a konkretnie:
- 1. § 39 rozporządzenia z 2013 r. w zw. z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i w efekcie błędnie uznanie, że:
- I. przedłożenie potwierdzenia nadania przesyłki poleconej (przesyłki rejestrowanej) nie zawsze wystarcza do udowodnienia doręczenia tej przesyłki adresatowi, podczas gdy w istocie samo złożenie pisma w placówce operatora publicznego jest wystarczające do przyjęcia, że pismo to zostało nadane i doręczone adresatowi, a organ nie może faktu tego kwestionować i wyciągać negatywnych konsekwencji od strony w sytuacji zawinienia i niewłaściwego wykonania umowy przez operatora publicznego,
- II. kserokopia dowodu nadania przesyłki poleconej (przesyłki rejestrowanej) nie korzysta z mocy dokumentu urzędowego, podczas gdy posiadanie kserokopii dowodu nadania w sposób ewidentny świadczy, że przesyłka została złożona w terminie u pocztowego operatora publicznego, a brak jest przesłanek, by kserokopii tej, jak każdemu dowodowi mającemu wpływ na ocenę danego faktu, odmówić mocy dowodowej,
- 2. § 26 ust. 2 rozporządzenia z 2013 r. poprzez błędną wykładnię i w efekcie niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie (dorozumiane, albowiem WSA się w tym zakresie nie wypowiedział), że naruszenie przez organ określonego w tym przepisie terminu do wydania stosownej decyzji nie miało wpływu na możliwość złożenia skutecznej reklamacji u pocztowego operatora publicznego, podczas gdy przekroczenie tego terminu zamknęło skarżącemu drogę do złożenia skutecznej reklamacji na Poczcie Polskiej z uwagi na przekroczenie 12-miesięcznego terminu do złożenia reklamacji, kiedy możliwe jest ich rozpoznanie.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie tych przepisów prawa (z uwzględnieniem podziału na jednostki redakcyjne, jeżeli taki podział występuje), które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36).
Zatem wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżonego wyroku musi zadbać o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów.
Przypomnienie powyższych zasad było niezbędne, albowiem w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni spełnia niniejsze wymogi.
Skarga kasacyjna została złożona od wyroku WSA w Olsztynie, którym ten Sąd uznał za prawidłową decyzję organów ARiMR ustalającą P. P. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, wobec przyjęcia, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej (na 2013r.). W sprawie sporne jest, czy skarżący złożył ten wniosek. Skarżący utrzymuje, że wniosek nadał na poczcie, jednak wobec tego, że wniosek nie wpłynął do organu organ uznał, że P. P. wniosku tego nie złożył.
W skardze kasacyjnej zarzucono, w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię.
W tym miejscu zauważyć należy, że błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Podkreślenia więc wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem strony, rozumienia naruszonego przepisu.
Zdaniem kasatora, naruszono § 39 rozporządzenia z 2013 r. w zw. z art. 17 Prawa pocztowego poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i w konsekwencji uznanie, że: – potwierdzenie nadania przesyłki poleconej nie zawsze wystarcza do udowodnienia doręczenia tej przesyłki adresatowi, podczas gdy zdaniem kasatora, samo złożenie pisma w placówce operatora publicznego jest wystarczające do przyjęcia, że pismo to zostało nadane i doręczone adresatowi; - kserokopia dowodu nadania przesyłki poleconej nie korzysta z mocy dowodu urzędowego, podczas gdy posiadanie kserokopii dowodu nadania w sposób ewidentny świadczy, że przesyłka została złożona w terminie u pocztowego operatora pocztowego.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wskazanie jako naruszonego w przytoczony sposób § 39 rozporządzenia z 2013 r. nie może zostać uznane za prawidłowe i skuteczne sformułowanie podstawy kasacyjnej. Przepis ten składa się bowiem z sześciu ustępów (niektóre z nich dzielą się jeszcze na punkty, podpunkty i tirety), w których skatalogowane zostały przez prawodawcę poszczególne przesłanki, przy spełnieniu się których wypłacona producentowi płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi, wobec niespełnienia warunków realizowania zobowiązania rolnośrodowiskowego. Niewskazanie ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, w odniesieniu do której części tego rozbudowanego przepisu kasator zarzuca jego naruszenie, w sytuacji, gdy obejmuje on różne zakresy i stany faktyczne, uniemożliwia rozpoznanie tego zarzutu.
Jeśli zaś chodzi o art. 17 Prawa pocztowego, to zgodnie z tym przepisem potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego.
Podkreślenia wymaga, że w sprawie podstawowe znaczenie ma, czy wniosek o przyznanie skarżącemu płatności rolnośrodowiskowych na 2013 r. został złożony. Skarżący utrzymuje, że dopełnił w tym zakresie swoich obowiązków wynikających z przepisów regulujących realizację programu rolnośrodowiskowego i nadał wniosek na poczcie, na potwierdzenie swych twierdzeń nie posługuje się jednak oryginałem, lecz kserokopią dowodu nadania. Z twierdzeń skarżącego wynika jednak, że nie chce on zrozumieć, że kserokopia (niepotwierdzona za zgodność z oryginałem) nie jest tym samym, co oryginał dokumentu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostało powołane orzecznictwo dotyczące znaczenia dowodu nadania przesyłki pocztowej (rejestrowanej), w tym m.in. wyrok NSA z 22 lipca 2015 r. o sygn. akt II FSK 1562/15. Autor skargi kasacyjnej, cytując stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Oryginalny dowód nadania listu poleconego stanowi dostateczne potwierdzenie nadania pisma w polskiej placówce pocztowej, czego w efekcie zdaje się nie kwestionował ani organ podatkowy, ani też Sąd I instancji ", nie zauważa, że mowa jest w nim o dowodzie oryginalnym, a nie niepotwierdzonej kserokopii.
Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Stwierdzić jednak trzeba, że takiej mocy dokumentu urzędowego nie ma jego kserokopia, w szczególności niepotwierdzona we właściwym trybie za zgodność z oryginałem. "Odpis dokumentu jest dokumentem, który wskazuje na istnienie innego dokumentu (z reguły oryginału)." [por. Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I.Pod redakcją K. Piaseckiego. Wydawnictwo C.H. Beck, komentarz do art. 244, Nb 15]. Tak też została potraktowana kserokopia złożona w postępowaniu przez skarżącego. Organy nie zignorowały przedstawionego dokumentu, a przeprowadziły na jego podstawie postępowanie zmierzające do potwierdzenia, czy rejestrowana przesyłka pocztowa została w rzeczywistości w określonym dniu nadana.
W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia wykładni art. 17 Prawa pocztowego proponowanej przez skarżącego, zgodnie z którą moc dokumentu urzędowego ma nie tylko oryginalne potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego, ale również kserokopia takiego dokumentu.
Nie stanowi również o błędnej wykładni art. 17 Prawa pocztowego przyjęcie przez Sąd I instancji, że przedłożenie potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nie zawsze wystarcza do udowodnienia doręczenia tej przesyłki adresatowi. Całkowicie należy zgodzić się z WSA, iż domniemanie doręczenia przesyłki rejestrowanej wynikające z dowodu jej nadania może być przez adresata obalone przez wykazanie, że nie miał możliwości zapoznania się z zawartym w niej oświadczeniem woli. Wbrew stanowisku kasatora takie stanowisko jest zgodne z cytowanym w skardze kasacyjnej orzecznictwem NSA (por. wskazywany wyżej wyrok z 22 lipca 2015 r.), w którym podkreśla się, że dowód nadania listu poleconego nie jest dowodem doręczenia go adresatowi, lecz tylko stwarza domniemanie doręczenia. Oczywiste jest, że domniemanie takie może zostać obalone.
Bezskuteczny jest również zarzut naruszenia § 26 ust. 2 rozporządzenia z 2013 r., zgodnie z którym Kierownik biura powiatowego Agencji wydaje decyzje w sprawie przyznania pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych do dnia 1 marca następującego po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Jak przyznaje w skardze kasacyjnej sam skarżący, Sąd I instancji nie wypowiadał się ani w przedmiocie wykładni, ani zastosowania tego przepisu, jak się wydaje, jasnego w swej treści. Z uzasadnienia wyroku sporządzonego przez WSA nie wynika również, aby Sąd przyjął stanowisko opisane w zarzucie 2 petitum skargi kasacyjnej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaistniały w sprawie problem nie wynika z niedotrzymania przez organ terminu z § 26 ust. 2 rozporządzenia z 2013 r. do wydania decyzji, ale z tego, że organ nie otrzymał wniosku o przyznanie płatności na 2013 r., zatem nie mógł działać z urzędu, stąd też żaden termin do wydania decyzji nie biegł.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.