Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1533/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 czerwca 2018 r., nr BP.501.439.2018.0164.WA7 3189, w przedmiocie kary pieniężnej w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 marca 2018 r.; w pkt 2. zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz N. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 2124 (dwa tysiące sto dwadzieścia cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 27 października 2017 r. w Warszawie przy ulicy Ż. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki M. o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Pojazdem kierował M. B.. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr 54/2017. Kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis z licencji nr 3/2015 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz wypis z licencji nr 0045035 na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Oba uprawnienia zostały udzielone N. C. sp. z o.o.
Z treści protokołu kontroli wynikało, że kierowca przyjechał na lotnisko im. Chopina w Warszawie celem odebrania pasażera i przewiezienia go do hotelu Novotel przy ulicy Marszałkowskiej. M. B. oświadczył do protokołu, że prowadzi działalność w zakresie przewozu osób w spółce N. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. W toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, że strona posiadała uprawnienie w zakresie transportu drogowego osób wynikające z licencji nr 3/2015 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której strona nie zgłosiła pojazdu marki M. o nr rej. [...].
Decyzją z 20 dnia marca 2018 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na spółkę N. C. kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł.
Po rozpoznaniu odwołania Spółki decyzją z dnia 6 czerwca 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm), przewoźnik drogowy, czyli przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 ustawy), jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Przewidziany w art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym obowiązek zgłaszania przez przewoźnika organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, w określonym terminie, jest konsekwencją innego obowiązku adresowanego do przewoźnika - obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji (zezwolenia) na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego.
Organ nie ustalił, od kiedy strona wykonywała transport drogowy z użyciem kontrolowanego pojazdu. Stwierdził, że od dnia 27 października 2017 r. do dnia wydania decyzji w I instancji (20 marca 2018 r.) upłynęły 134 dni. Do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła dowodu na zgłoszenie pojazdu do licencji w terminie. Zgodnie z Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art.
- 8. w wymaganym terminie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 złotych.
Zdaniem organu nie budzi również wątpliwości, iż kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy. Nadto nie zostały zrealizowane warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, ponieważ kontrolowany pojazd nie stanowił wyłącznej własności przedsiębiorcy będącego wykonawcą przewozu ani nie był przedmiotem leasingu tego przedsiębiorcy. Dlatego też należy stwierdzić, że nałożenie na stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym było prawidłowe.
Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych (Ip. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
Uchylając zaskarżone decyzje Sąd I instancji wskazał, że organ nie był uprawniony do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przyjmując, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły równocześnie następujące naruszenia:
- - niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie oraz
- - wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.
W ocenie Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny należało zakwalifikować wyłącznie zgodnie z Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, a zatem istniała podstawa do wydania decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 800 złotych.
Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że skoro organ uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy na podstawie licencji, bez zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie, za niedopuszczalnym było zakwalifikowanie tego samego stanu faktycznego, jako wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b i nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych (Ip. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Organ zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 4 pkt 22, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 4b, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym a także lp. 1.4 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, wobec nałożenia przez organ administracji kary pieniężnej za naruszenie określone pod. lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., niedopuszczalne było zarazem nałożenie na skarżącą sankcji pieniężnej za naruszenie wskazane pod lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy, podczas gdy w świetle przywołanych wyżej norm ustawy o transporcie drogowym, strona dopuszcza się dwóch różnych naruszeń warunków i obowiązków przewozu drogowego, po pierwsze użytkując pojazd, który nie został zgłoszony przez nią w wymaganym terminie do licencji na transport drogowy osób, a ponadto narusza przepisy przywołanej ustawy jeżeli wykonuje na dodatek konkretny rodzaj usług, tj. przewóz okazjonalny osób pojazdem samochodowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego wymaganego dla tego rodzaju przewozów, określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym stwierdził, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że zdaniem Sądu I instancji, jakkolwiek okoliczności ustalonego w sprawie stanu faktycznego uzasadniały, aby na ich podstawie przypisać stronie skarżącej delikt polegający na niezgłoszeniu organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym (lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy) i w konsekwencji nałożyć na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł, to jednak tych samych okoliczności stanu faktycznego nie można było jednocześnie kwalifikować, jako deliktu, o którym mowa pod lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – a mianowicie wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy – za który nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Z zaskarżonego wyroku w relacji do podważającego jego zgodność z prawem stanowiska skarżącego kasacyjnie organu wynika, że istota spornej w sprawie kwestii wiąże się z potrzebą odpowiedzi na pytanie odnośnie do zasadności, a co za tym idzie dopuszczalności przyjęcia, że wynikające z okoliczności stanu faktycznego sprawy zachowania strony skarżącej uzasadniały kwalifikowanie ich, jako zachowania aktualizującego znamiona deliktu opisanego pod lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz, jako zachowania wyczerpującego znamiona deliktu opisanego pod lp. 2.10 wymienionego załącznika. Jeszcze ściślej zaś rzecz ujmując, istota sporu wymaga odpowiedzi na pytanie, czy okoliczności stanu faktycznego sprawy uzasadniały stwierdzenie zaistnienia tzw. rzeczywistego zbiegu czynów zabronionych (deliktów administracyjnych) – jak przyjęły to organy administracji publicznej – czy też nie, jak z kolei wynika to ze stanowiska Sądu I instancji.
Zawarta w zaskarżonym wyroku propozycja podejścia do rozstrzygnięcia tak rysującej się i spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii prawnej nie jest prawidłowa, a skarżący kasacyjnie organ nie bez usprawiedliwionych podstaw podważa ją z pozycji zarzutu naruszenia przepisów art. 4 pkt 22, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 4b i art. 92a ust. 1 – 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.4 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do przywołanej ustawy, przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Wbrew bowiem stanowisku Sądu I instancji, stwierdzenie na podstawie przeprowadzonych w sprawie ustaleń i następnie przypisanie stronie skarżącej zachowania polegającego na niezgłoszeniu organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, a mianowicie zachowania wyczerpującego znamiona deliktu, o którym mowa pod lp. 1.4 załącznika nr 3 do wymienionej ustawy nie powodowało, że zachowaniem które w relacji do niego miałoby być prawnie obojętne z punktu widzenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, jest zachowanie polegające wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy, to jest zachowanie realizujące znamiona deliktu opisanego pod lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, co miałoby prowadzić do wniosku – a taki wyraźnie rysuje się na tle stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku (por. s. 8 – 9) – że pierwszy z wymienionych i przypisanych stronie deliktów miałby konsumować drugi.
O braku zasadności tego rodzaju twierdzenia – wyrażającego się w przyjęciu, że pierwsze z wymienionych zachowań pochłania drugie, które w relacji do pierwszego jest tym samym zachowaniem współukaranym – trzeba wnioskować przede wszystkim na podstawie przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, które nie są sporne. Z protokołu kontroli (do którego nie wniesiono zastrzeżeń), i który stanowił ich podstawę wynika bowiem, że kierujący samochodem osobowym marki M. nr rej. [...]i zarazem właściciel tego samochodu – oświadczając, że prowadzi działalność w zakresie przewozu osób w N. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz okazując wypisy z licencji – przyjechał na lotnisko im. F. Chopina w Warszawie w celu odebrania pasażera i przewiezienia go do hotelu N. przy ul. M., co tym samym potwierdzało zarobkowy charakter przewozu oraz jego wykonawcę.
Tak przeprowadzone ustalenia faktyczne – ich źródłem była również informacja Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy o braku zgłoszenia do licencji wymienionego samochodu osobowego – stanowiły, jak w pełni zasadnie należało przyjąć, dostateczną i zarazem usprawiedliwioną podstawę przypisania stronie skarżącej dwóch różnych rodzajowo i odrębnych od siebie zachowań, z których każde realizowało znamiona różnych rodzajowo i odrębnych deliktów, co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z zestawienia opisu ich znamion (w tym w szczególności tzw. znamion przedmiotowych).
Co więcej, zasadność tego wniosku znajduje swoje potwierdzenie w argumencie z typologii naruszeń przepisów o transporcie drogowym, która została odzwierciedlona w systematyce wewnętrznej załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. O ile bowiem pierwszy z przypisanych stronie deliktów, to naruszenie godzące w ogólne zasady i warunki wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne, to drugi z nich odnosi się już do innego rodzajowo naruszenia, a mianowicie do naruszenia wymogów wykonywaniu przewozu drogowego osób.
Jeżeli przy tym podkreślić, że – co jest nie mniej oczywiste, gdy w omawianym zakresie uwzględnić znaczenie relacji w jakiej pozostają względem siebie przepisy sankcjonowane i sankcjonujące (konsekwencyjne) – w przedstawiony powyżej sposób jest zapewniana ochrona różnych prawnie chronionych ustawą o transporcie drogowym dóbr, a mianowicie zasad i warunków, od spełnienia których w ogóle jest dopuszczalne wykonywanie transportu drogowego (warunki: uzyskania zezwolenia, licencji; posiadania stosownych wypisów, zaświadczeń; wpisu pojazdu do licencji; zgłoszenia zmiany danych do zezwolenia lub licencji) oraz szczegółowych wymogów wykonywania przewozu drogowego osób, to w świetle okoliczności stanu faktycznego sprawy za tym bardziej uzasadniony trzeba uznać ten wniosek, że uzasadniały one stwierdzenie zaistnienia tzw. rzeczywistego zbiegu czynów zabronionych (deliktów administracyjnych). To jest, że dwa odrębne o siebie zachowania, których dopuściła się strona – nie zaś jedno jej zachowanie – realizowały znamiona dwóch różnych i odrębnych od siebie naruszeń (deliktów), z których pierwsze penalizowane jest na gruncie art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy, zaś drugie na gruncie art. 92a ust. 1 i ust. 6 tej ustawy w związku z lp. 2.10 jej załącznika nr 3.
W korespondencji do przedstawionych argumentów za w pełni uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że brak zgłoszenia przez stronę skarżącą do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, samochodu osobowego marki Mercedes o nr rej. WI289EH – co stanowiło delikt, o którym mowa w art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy – nie mógł uwalniać jej od odpowiedzialności za zachowanie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy, to jest za zachowanie, które godząc w wymogi wykonywania przewozu drogowego osób realizowało znamiona deliktu opisanego pod lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy.
Jakkolwiek bowiem, co trzeba podkreślić, z zestawienia ust. 4a oraz ust. 4b art. 18 ustawy o transporcie drogowym wynika, że ustawodawca nie wyklucza możliwości wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem osobowym – a więc takim, który nie jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą – to jednak możliwość taką przewiduje na zasadzie wyjątku, o czym trzeba wnioskować nie dość, że na podstawie konwencji językowej, którą operuje stanowiąc w tej mierze, że "dopuszcza się przewóz okazjonalny [...]", to również – jeżeli nie przede wszystkim – na podstawie szczegółowych wymogów jego wykonywania określonych w pkt 2 ust. 4b art. 18 przywołanej ustawy, których kumulatywne ziszczenie się stanowi z kolei konieczny warunek uznania tak wykonywanego przewozu okazjonalnego za zgodny z przepisami prawa.
Z punktu widzenia oceny odnośnie do spełnienia tych wymogów, nie jest wystarczające wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem osobowym prowadzonym przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę (lit. a pkt 2 ust. 4a art.
18) – tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie – albowiem konieczne jest również, aby przewóz ten był wykonywany na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, która jest regulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej (jakkolwiek dopuszcza się również wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa), a ponadto, aby samochód osobowy, którym jest wykonywany przewóz stanowił wyłączną własnością przedsiębiorcy lub przedmiot leasingu przedsiębiorcy (lit. b – c ust. 4a art. 18), a tych szczegółowych wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym, nie spełniał kontrolowany w sprawie przewóz.
Jeżeli tak, to – wbrew stanowisku Sądu I instancji – nie sposób jest kwestionować zasadności przypisania stronie skarżącej deliktu opisanego pod lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skoro swoim zachowaniem zrealizowała jego znamiona, a w konsekwencji zasadności nałożenia na stronę kary pieniężnej za ten delikt. W świetle przedstawionych argumentów nie sprzeciwiało się temu stwierdzenie w toku przeprowadzonej kontroli innego jeszcze i odrębnego rodzajowo zachowania, którego dopuściła się strona skarżąca, a mianowicie zachowania realizującego znamiona deliktu, o którym mowa pod lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie. Pozostawało ono bowiem w rzeczywistym zbiegu z zachowaniem (deliktem) polegającym na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy.
Wobec usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok Sądu I instancji podlegał uchyleniu. Wobec tego również, że istotę rozpatrywanej sprawy należało uznać za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, która w świetle przedstawionych argumentów nie była uzasadniona i podlegała oddaleniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.