Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 147/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę K. Z. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie powiadomienia inwestorów o zakazie prowadzenia przez A. Sp. z o.o. w G. działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego oraz zwrócił skarżącemu wpis sądowy.
K. Z. w dniu 7 kwietnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pismo zatytułowane "zażalenie", a w piśmie z dnia 20 października 2015 r. jednoznacznie sprecyzował, że zażalenie to dotyczy postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. w jego miarodajnym dla sprawy brzmieniu, tj. sprzed 15 sierpnia 2015 r., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie budzi wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i to bez względu na przyczynę jej odrzucenia. W tej sytuacji właściwym środkiem odwoławczym od takiego rozstrzygnięcia we wskazanym stanie prawnym była skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny ma jednak na uwadze, że to nie tytuł pisma, a jego treść determinuje charakter środka zaskarżenia, stąd tytuł pisma: "zażalenie" nie był dla Sądu wiążący.
Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jeżeli skarga kasacyjna została wniesiona po terminie, podlega ona odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia z dnia 26 lipca 2013 r. został skarżącemu doręczony wraz z uzasadnieniem w dniu 1 sierpnia 2013 r. (k. 153 akt WSA), natomiast środek zaskarżenia na to postanowienie został złożony w dniu 7 kwietnia 2015 r., a zatem niewątpliwie z uchybieniem przewidzianego ustawą terminu.
Już z tego powodu skargę kasacyjną K. Z. należało odrzucić.
Na marginesie NSA zaznacza, że jak wynika z treści art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym, stawianym dla pisma w postępowaniu sądowym, o których mowa w art. 46 p.p.s.a., a dodatkowo spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla tego środka zaskarżenia. Wymaganiom tym przypisuje się charakter materialny i należy do nich m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., oraz i ich uzasadnienie. Rozróżnienie wymagań formalnych i materialnych jest o tyle istotne, że o ile braki formalne mogą zostać usunięte, to niespełnienie wymagań materialnych prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi kasacyjnej. Są to bowiem braki, które wyłączają możliwość zakwalifikowania pisma jako skargi kasacyjnej, wykluczają dopuszczalność ich uzupełnienia, powodując niedopuszczalność kasacji (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 467).
Z uwagi na fakt, że w świetle art. 183 § 1 wskazanej wyżej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, powinny być one prawidłowo sformułowane. Należy zatem powołać konkretne przepisy prawa, którym sąd uchybił, uzasadnić zarzut ich naruszenia, a w razie zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów ustawodawca w art. 175 § 1-3 p.p.s.a. określił krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia. Nałożenie tego obowiązku na ustawowo określonych profesjonalistów miało gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 243/10).
W niniejszej sprawie środek zaskarżenia złożony przez K. Z. od postanowienia o odrzuceniu skargi nie spełniał opisanych wyżej wymogów skargi kasacyjnej. Została ona bowiem sporządzona osobiście przez skarżącego, tymczasem z akt nie wynika, by był on adwokatem, radcą prawnym, czy inną wskazaną w ustawie osobą uprawnioną do sporządzenia skutecznej skargi kasacyjnej, zaś podstawy skargi kasacyjnej, o których stanowi art. 174 p.p.s.a., w ogóle nie zostały sformułowane. Złożone pismo nie spełnia zatem wymagań materialnych, określonych w art. 176 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. NSA postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi kasacyjnej (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.