Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. odrzucił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 lipca 2014 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż S. Sp. z o.o. w Ś. reprezentowana przez adwokata wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 lipca 2014 r. informujące o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 29 października 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że w skardze w zakresie oznaczenia aktu omyłkowo zostało podane pismo ARiMR z dnia 11 lipca 2014 r. Pełnomocnik zaznaczył, że przedmiotem skargi jest pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 maja 2014 r.
Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 26 maja 2014 r. gdyż to pismo stanowiło akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a."
W ocenie Sądu skarżąca spółka wyraźnie wskazała, że przedmiotem jej skargi jest pismo z dnia 11 lipca 2014 r., stanowiące w istocie rzeczy jedynie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na taką odpowiedź zaś skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
WSA w Warszawie donosząc się do się do pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia 29 października 2014 r. "prostującego" treść skargi w zakresie oznaczenia aktu podlegającego zaskarżeniu podkreślił, że stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. elementem obligatoryjnym skargi jest wskazanie w jej treści zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. W związku z tym wskazanie przez pełnomocnika strony skarżącej pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 lipca 2014 r. jako pisma zaskarżonego, czyni ten akt przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła S. sp. z o.o. z siedzibą w Ś.. Zaskarżyła postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:
- 1. art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wniesienie skargi jest niedopuszczalne i istnieje podstawa do odrzucenia skargi, gdy tymczasem z treści skargi oraz pisma strony skarżącej z dnia 29 października 2014 r. wynika, iż przedmiotem skargi, wniesionej w ustawowym terminie, jest rozstrzygnięcie organu, dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, które bezwględnie wymaga kontroli i oceny merytorycznej ze strony sądu administracyjnego;
- 2. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi i wskazania właściwego oznaczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przypadku gdy treść złożonej skargi nie spełniała wymagań formalnych, zaś z jej analizy oraz treści pisma z dnia 29 października 2014 r. wynikało jednoznacznie, iż skarga skierowana jest względem merytorycznego aktu odmawiającego przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, który został przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w niniejszej sprawie wydany wyłącznie jeden raz, co winno skłaniać sąd administracyjny do oczywistego wniosku, że w skardze zaskarżony został właściwy akt organu i do dalszego merytorycznego rozpoznania sprawy wymagane jest wyłącznie uzupełnienie braków formalnych przez stronę skarżącą, poprzez wskazanie właściwego pisma organu, objętego skargą administracyjną.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator wskazał argumentację na poparcie powyższych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w Ś. z powodu jej niedopuszczalności. Sąd przyjął, że strona wniosła skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 lipca 2014 r. informujące o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć podlegających zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż nie jest aktem z zakresu administracji publicznej określonym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu przedmiotem skargi mogło być jedynie pismo organu z dnia 26 maja 2014 odmawiające Spółce przyznania pomocy finansowej we wnioskowanym zakresie.
Stanowisko Sąd pierwszej instancji nie jest trafne.
Skarżąca istotnie zawarła w petitum skargi sformułowanie, że zaskarża pismo Prezesa ARiMR z dnia 11 lipca 2014 r. w całości i wnosi o uchylenie zaskarżonego aktu, jednakże nie zmienia to faktu, że przedmiotem skargi było rzeczywiście pismo organu z dnia 26 maja 2014 r., co wynika z uzasadnienia skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno zarzuty skargi oraz jej uzasadnienie dążą do wykazania błędów, jakich dopuścił się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia odmawiającego stronie przyznania pomocy ze środków unijnych. Podkreślić należy również, że z zawartego w skardze wniosku o uznanie uprawnienia wynikającego z przepisów prawa - uzyskanie świadczenia finansowego, o które strona się ubiega - jasno wynika, że intencją strony było zaskarżenie rozstrzygnięcia odmawiającego uznania tego uprawnienia tj. pisma z dnia 26 maja 2014 r.
W sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji miał wątpliwości co do pisma będącego przedmiotem skargi, powinien był, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez sprecyzowanie pisma poddanego kontroli Sądu pierwszej instancji. Zaniechanie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie było istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które w konsekwencji uniemożliwiło skarżącej zrealizowanie zagwarantowanego jej w Konstytucji RP prawa do sądu z powodu nieusunięcia wspomnianego błędu pisma procesowego.
Podkreślić należy również, że Spółka w piśmie procesowym z dnia 29 października 2014 r. wyraźnie wskazała, że zaskarżyła pismo z dnia 26 maja 2014 r. – a wskazanie w skardze pisma z dnia 11 maja 2014 r. było jedynie omyłką.
W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna jest zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.