Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 776/14, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. B. na czynność Starosty Z. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r., skarżący został poinformowany o nieprzyznaniu dofinansowania, a następnie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Starosta Z. pismem z dnia [...] maja 2014 r. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Skarżący odebrał tę odpowiedź w dniu 16 maja 2014 r. W ocenie Sądu od tej daty należało liczyć skarżącemu termin do wniesienia skargi. Skarżący wniósł skargę w dniu 1 lipca 2014 r., a zatem z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Skargą kasacyjną A. B. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wyrokowi zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 53 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez ich niewłaściwe zastosowanie, albowiem strona wniosła skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dani wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa na wezwanie z dnia 8 maja 2014 r. na czynność Starosty Z. w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie zarzucono zakwestionowanemu postanowieniu naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo że została ona wniesiona w terminie. Zarzut ten jest usprawiedliwiony. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminie do jej wniesienia. Zaś przepis art. 53 § 2 tej ustawy stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, zaczyna biec termin 30 dni do wniesienia skargi obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi (patrz: uchwała 7 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, opubl. ONSAiWSA z 2007 r., Nr 3, poz. 60).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca wniosła skargę na czynność Starosty Z. w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na likwidację barier technicznych. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w Starostwie Powiatowym w Z. w dniu 8 maja 2014 r. (pismo to nosi datę 24 kwietnia 2014 r., ale dotyczy pisma Organu z dnia 28 kwietnia 2014 r., które – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – skarżący odebrał osobiście w dniu 5 maja 2014 r.).
W ocenie Sądu redakcja pisma Organu z dnia 13 maja 2014 r. mogła utrudnić skarżącemu właściwe odczytanie jego kontekstu jako odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przyjmując za skarżącym, że pismo to nie stanowi odpowiedzi Organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga została złożona w terminie, w związku z powyższym postanowienie Sądu I instancji powinno zostać uchylone.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.