Uzasadnienie
I
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2351/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w punkcie 1. odrzucił skargę w punkcie 2. zwrócił A. L. kwotę 195 zł (sto dziewięćdziesiąt pięć złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż do wniesionej skargi na przedmiotową decyzję podpisanej przez adwokata S. R., załączone zostało pełnomocnictwo, które nie zostało podpisane przez skarżącego.
Zarządzeniem z dnia [...] listopada 2008 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Sąd wskazał, że w odpowiedzi na to zarządzenie, pełnomocnik skarżącego nadesłał pełnomocnictwo, które nie zawierało podpisu mocodawcy, a jedynie adnotację opatrzoną podpisem pełnomocnika skarżącego, z której wynikał fakt potwierdzenia za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że brak podpisanego przez mocodawcę pełnomocnictwa, oznacza, że nie zostało ono w istocie udzielone, a z uwagi na nieprawidłowe uzupełnieniu braku formalnego skargi, skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a.
II
Powyższe postanowienie A. L. zaskarżył w całości skargą kasacyjną zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 37 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 47 § 2 i art. art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że załączone odpisy pełnomocnictwa nie spełniają wymogów art. 37 p.p.s.a., a tym samym uznanie istnienia braku formalnego, w sytuacji gdy brak taki w ogóle nie wystąpił oraz uznanie za nie uzupełniony brak załączonego uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa.
Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że jego zdaniem nie istniała konieczność wzywania do uzupełniania braku formalnego, ponieważ załączony uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa spełniał wymogi wskazane w art. 37 § 1 p.p.s.a. Skarżący wskazał także, że jeżeli zdaniem Sądu I instancji przyjąć, że brak formalny skargi istniał, to w ocenie skarżącego został skutecznie uzupełniony poprzez nadesłanie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa.
III
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuję:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji błędnie uznał, iż skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, ponieważ nadesłane pełnomocnictwo nie zawierało podpisu mocodawcy a jedynie zostało potwierdzone za zgodność z oryginałem przez adwokata.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego prawidłowo wykonał wezwanie sądu, ponieważ nadesłał odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez mocodawcę poświadczony za zgodność z oryginałem przez adwokata (zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro Sąd I instancji uznał, że pierwotnym pełnomocnictwem, pełnomocnik skarżącego nie został prawidłowo umocowany do działania w sprawie, to w wezwaniu powinien dokładnie określić, jakie wymagania powinno spełniać to pełnomocnictwo (por. postanowienie SN z dnia 6 lipca 2000 r. sygn. akt V CKN 1144/00).
Zasadny jest zatem zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 37 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 47 § 2 i art. art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię, ponieważ pełnomocnik skarżącego w prawidłowy sposób wykazał umocowanie do działania w przedmiotowej sprawie, a tym samym wykonała wezwanie sądu i uzupełnił brak formalny skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2, orzekł jak w sentencji.