Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2125/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę T. E. Sp. z o.o. w K. na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przekazania informacji oraz zwrócił skarżącej kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Sąd stwierdził, że pismem z dnia [...] marca 2008 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wezwał T. E. Sp. z o.o. w K. do udzielenia informacji dotyczących ilości wielkości cen za usługi świadczone w 2007 r. przedsiębiorcom.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżąca zwróciła się o wskazanie celu, w którym wymagane informacje zostaną wykorzystane oraz o wyznaczenie czternastodniowego terminu do realizacji wezwania.
W odpowiedzi na powyższe pismo spółki, organ wyjaśnił w jakim celu zostaną wykorzystane informacje, do udzielenia których wezwał skarżącą oraz wyraził zgodę na przedłużenie terminu realizacji wezwania.
W dniu [...] sierpnia 2008 r. skarżąca złożyła żądaną informację. Następnie pismem z dnia [...] września 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2008 r. Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: Prawo telekomunikacyjne) poprzez błędne jego zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, względnie o jej oddalenie.
Sąd stwierdził, że wezwanie organu z dnia [...] marca 2008 r. nie spełniało cech i warunków aktu zaskarżalnego do sądu administracyjnego oraz nie stanowiło władczego aktu z zakresu działania administracji, który zmierzał do wywołania konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, w stosunku do określonego adresata. Pismo to nie wywoływało konsekwencji prawnych dla strony, gdyż dopiero niewykonanie wezwania przez stronę mogło stanowić przesłankę wszczęcia postępowania w sprawie oraz ewentualnego nałożenia na spółkę w drodze decyzji kary pieniężnej zgodnie z art. 209 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego.
Skarga na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2008 r. nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6 Prawa telekomunikacyjnego poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do udzielenia informacji w trybie art. 6 Prawa telekomunikacyjnego nie stanowi innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zwracając się z prośbą o określenie celu, w którym żądane informacje zostaną wykorzystane.
W ocenie spółki nieuzasadniony jest pogląd WSA, że skarga T. E. Sp. z o.o. w K. nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem spółki, obowiązek wynikający z przepisu art. 6 Prawa telekomunikacyjnego jest obowiązkiem wynikającym wprost z przepisów prawa, a art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wprost przewiduje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej w całości jako niedopuszczalnej lub ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezpodstawnej oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm obowiązujących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim stwierdzić należy, iż Sąd I instancji rozpoznał skargę bez uprzedniego sprawdzenia, czy skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei według art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarga do Sądu I instancji została złożona na pismo organu z dnia [...] marca 2008 r., które – zdaniem strony skarżącej – było aktem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., od którego ustawa nie przewidywała środków zaskarżenia, a zatem skuteczność wniesienia skargi była uzależniona od tego, czy strona wystąpiła do organu z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa w terminie określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a.
Z akt sprawy nie wynika aby strona skarżąca wystąpiła z takim wezwaniem, a o takim wezwaniu nie można mówić w przypadku powołanego w skardze kasacyjnej pisma strony z dnia [...] kwietnia 2008 r., w którym zwróciła się do organu jedynie o wskazanie celu, w którym wymagane informacje zostaną wykorzystane oraz wyznaczenie nowego czternastodniowego terminu do realizacji zobowiązania.
Należy również zauważyć, iż w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dniu od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W tej sytuacji, skoro strona skarżąca wniosła skargę bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, skarga ta jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 184 p.p.s.a. biorąc pod uwagę, iż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.