Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 786/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej P. R. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że osiąga dochód 2500 zł netto miesięcznie, posiada na utrzymaniu rodzinę oraz spłaca zobowiązania kredytowe, a ponadto nie posiada żadnych innych źródeł utrzymania. W związku z powyższym, wyegzekwowanie kary pieniężnej w kwocie 13.000 zł spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania oraz zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych swoich oraz rodziny. Zdaniem skarżącego, spowoduje to również nieprzewidywalne i trudne do odwrócenia skutki dla jego płynności finansowej.
Wnioskodawca podniósł również, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wyraził pogląd, że nie jest możliwe równoczesne nałożenie kary za brak licencji oraz wykonywanie przewozów okazjonalnych w transporcie drogowym, z uwagi na to, iż przewóz taki wykonywany jest na podstawie ważnej licencji. Na poparcie przedstawionej przez siebie argumentacji przytoczył orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1050/08 oraz z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II GSK 25/09. W nawiązaniu do tych wyroków skarżący stwierdził, iż istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonych decyzji co najmniej w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Ze względu na powyższe, w ocenie skarżącego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. Okoliczności wskazane we wniosku nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art.. 61 § 3 p.p.s.a., nie podano bowiem żadnych faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.
Powyższej oceny nie zmienia także argument ewentualnego pogorszenia sytuacji finansowej skarżącego i brak możliwości regulowania jego bieżących zobowiązań, w sytuacji kiedy ma on stałe źródło utrzymania. Ponadto podkreślić należy, że nie można przedkładać zobowiązań natury cywilnoprawnej przed zobowiązania publiczne, do której to sytuacji doszłoby w momencie uwzględnienia przedłożonego wniosku. Wobec takich ustaleń trudno uznać, aby zapłata nałożonej kary miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji