Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 roku, sygn. akt I SA/Bk 1059/15 oddalił skargę M. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2015 roku, nr. [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 60.000 złotych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy z którego wynikało, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 20 i 21 maja 2014 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w Ł. w lokalu mieszczącym się przy ulicy [...] ustalono, że urządzano w nim gry na automatach do gier o nazwach BLACK HORSE nr [...], BLACK HORSE nr [...],BLACK HORSE nr [...], BLACK HORSE nr [...], i ADMIRAL HOTSPOT PLATINUM nr [...] poza kasynem gry.
W trakcie kontroli przeprowadzono gry testowe na automatach, w wyniku których ustalono, że: automaty są urządzeniami elektronicznymi, umożliwiają realizację wygranych pieniężnych, zaś gry zawierają element losowości.
Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonej kontroli stały się podstawą do wszczęcia postępowania karno-skarbowego, w ramach którego powołano biegłego celem sporządzenia opinii dotyczącej przedmiotowych automatów. Biegły stwierdził, na podstawie przeprowadzonego badania zabezpieczonych automatów że: (-) oferowane gry są realizowane na urządzeniu komputerowym, (-), gry są organizowane w celach komercyjnych - wymagają wniesienia opłat za gry, (-) gry są grami komercyjnymi - pozwalają na realizację wypłat wygranych bezpośrednio wypłacanych przez automat, (-) oferowane gry mają charakter losowy - wynik każdej pojedynczej gry jest zależny od przypadku oraz - po uruchomieniu gry - o jej wyniku decyduje algorytm gry, (-) grający nie ma żadnego wpływu na końcowy wynik pojedynczej gry, (-) gry zawierają element losowości - programy gier są napisane - standardowo - z wykorzystaniem procedur losowych.
Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 60.000 złotych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 roku, nr.[...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz.1302 – dalej jako "p.p.s.a") podzielił argumentację organów obu instancji co do tego, że Skarżący urządzał w kontrolowanej lokalizacji gry na automatach hazardowych, a zatem podlega subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. Zaznaczył też, że organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. | | Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji w obu przypadkach wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
|naruszenie art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku (Dz. U. z 2015 r., poz. 1201) o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez jego | |niezastosowanie w przedmiotowej sprawie; |
|naruszenie art.2 ust.6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (zwanej dalej Ustawą), poprzez wydanie zaskarżonego | |wyroku z pominięciem tego przepisu, tj. z pominięciem ustalenia czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 jest | |grą na automacie w rozumieniu ustawy; |
|naruszenie art. 89 Ustawy poprzez przyjęcie, że Skarżący może być w przedmiotowej sprawie uznany za osobę urządzającą grę w rozumieniu | |Ustawy, a przez to wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej w przypadku, w którym Skarżący gier nie urządzał; |
|naruszenie art. 2 ust.3, ust.4 i ust.5, art. 89 ust. 1 pkt. 2, art. 89 ust.2 pkt. 2 Ustawy poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe | |zastosowanie, które doprowadziło do wymierzenia kary; |
|art. 14 ust. 1 Ustawy oraz art. 6 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i | |§ 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3, i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego | |systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na | |zastosowaniu art. 14 ust. 1 Ustawy oraz art. 6 ust. 1 Ustawy, podczas gdy przepisy te nie powinny mieć zastosowania w sprawie, z uwagi | |na posiadanie przez nich charakteru "przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy, wobec których nie dopełniono obowiązku | |notyfikacji, a wobec ich zastosowania uznanie, że sankcja w postaci kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry | |może zostać zastosowana wobec Skarżącego, podczas gdy przepis wprowadzający zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier - | |art. 14 ust. 1 Ustawy, został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, co do którego nie dopełniono obowiązku | |notyfikacji, a w związku z tym nie może być stosowany w stosunku do jednostek, w tym Skarżącego, natomiast niezastosowanie art. 14 ust.| |1 Ustawy oraz art. 6 ust. 1 Ustawy prowadziłoby do wniosku, iż zastosowanie wyrażonej w art. 89 sankcji w postaci kary pieniężnej | |nastąpiło w sytuacji braku wyrażonego w Ustawie zakazu urządzania gier na automatach w innych miejscach niż kasyno gier; | |naruszenie art. 89 ust.1 pkt. 2 i ust.2 pkt.2 Ustawy poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący winien podlegać karze za | |urządzanie gry na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000,00 zł od każdego automatu (przy założeniu, że Skarżący urządzał gry na| |automatach), zamiast zastosowania art. 89 ust.1 pkt.1 i ust.2 pkt.1 Ustawy; |
|naruszenie przepisów art. 187 §1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120 oraz 121 §1 Ordynacji w zw. z art. 91 Ustawy poprzez dokonanie | |całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę; |
|naruszenie art. 120 w zw. z art. 201 § 1 pkt.2 w zw. z art. 235 Ordynacji w zw. z art. 91 w zw. z art. 2 ust.6 Ustawy poprzez | |zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia przedmiotowego postępowania, gdy rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie wyroku było | |uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych - czy gra na przedmiotowym| |urządzeniu stanowi grę na automacie w rozumieniu przepisów Ustawy; |
|naruszenie przepisów art. 216 w zw. z art. 180 §1 w zw. z art. 181 Ordynacji w zw. z art. 2, art. 14 i art. 89 Ustawy poprzez | |przyjęcie, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, iż gra na opisanych wyżej urządzeniach jest grą, która w świetle| |przepisów Ustawy prowadzona może być wyłącznie w kasynie gry; |
|naruszenie art. 120 Ordynacji w zw. z art. 2 ust.6 w zw. z art. 91 Ustawy poprzez uznanie i przyjęcie, że gra na spornych automatach | |jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust.5 Ustawy mimo braku ustawowych kompetencji do rozstrzygania w tym zakresie; | |naruszenie przepisów art. 216 w zw. z art. 180 §1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 284a § 2 - 3 Ordynacji w zw. z art. 91 Ustawy oraz w | |zw. z art. 36 ust.5 w zw. z art. 54 i 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o Służbie Celnej oraz art. 77 ust.6 ustawy z dnia 2 lipca | |2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej poprzez dokonanie ustaleń w postępowaniu na podstawie materiałów pochodzących z | |niedopuszczalnych czynności; |
|naruszenie art. 180 §1 Ordynacji poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego celem wyjaśnienia wysokości kary pieniężnej jaka | |ewentualnie może być nałożona na Skarżącego według przepisów art. 89 ust.1 pkt.1 i ust.2 pkt 1 Ustawy. |
|W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. |
|W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania podtrzymując dotychczasowe | |stanowisko. |
|Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |
|Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. |
|Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi | |kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego | |przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na | |podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów| |postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone | |jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle | |uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą | |kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym | |rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej| |w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego | |sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. |
|Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność | |postępowania. |
|Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. | |ustawy. |
|Zaskarżony wyrok WSA w Białymstoku nie narusza też prawa w sposób opisany tak w zarzutach kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania| |(art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak i w zarzutach naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). |
|Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji, w którym Sąd oddalając skargę zaaprobował | |ustalenia organów, że Skarżący urządzał gry na automatach, w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych, poza | |kasynem gry. Zarówno okoliczność, że gry te były grami na automacie w rozumieniu tej ustawy, jak i okoliczność urządzania gier na | |automacie przez Skarżącego, nie zostały skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej. |
|Wprawdzie jej autor podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania dowodowego m. in. | |poprzez "dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę" oraz poprzez "przyjęcie, bez | |przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, iż gra na opisanych wyżej urządzeniach jest grą, która w świetle przepisów | |u.g.h. prowadzona może być wyłącznie w kasynie gry" (punkty 7, 9 i 10 petitum skargi kasacyjnej), jednakże tych zarzutów nie uzasadnił.| |Stwierdził jedynie, że Skarżący zaprzecza, aby gry prowadzone na automatach stanowiących podstawę wymierzenia Skarżącemu kary | |pieniężnej były grami, które są możliwe jedynie w kasynie gry oraz odwołał się do treści przepisów art. 121 § 1 i 122 Ordynacji | |podatkowej. |
|Wskazać należy, że stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi | |kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek | |uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można| |było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle | |precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.
Ponadto | |należy podkreślić, że o skuteczności zarzutów opartych na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie przepisów | |postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie | |przywołanego przepisu, rozumieć należy bowiem istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot | |zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek | |przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. | |Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku strony skarżącej brak jest podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie| |doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej, zwłaszcza zaś, aby skutkiem | |zarzucanego ich naruszenia, był istotny - w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia - wpływ na wynik sprawy. | |Przechodząc do omawiania zarzutu nr 3 petitum skargi kasacyjnej, zarzucającego naruszenie art. 89 u.g.h. przez przyjęcie, że Skarżący | |może zostać uznany za osobę urządzającą gry, należy wskazać, że Sąd oddalając skargę zaaprobował ustalenia faktyczne organów obu | |instancji w tym zakresie, zaś skarga kasacyjna ustaleń tych nie podważa. |
|W istocie z treści zarzutu nr 3 i jego uzasadnienia wynika, że autor skargi kasacyjnej – wobec poczynionych w sprawie ustaleń - podważa| |prawidłowość oceny Sądu I instancji co do uznania Skarżącego za urządzającą gry na automacie. Kwestionowane jest zatem zastosowanie | |przepisu art. 89 u.g.h. w zakresie pojęcia "urządzający gry". |
|Zdaniem Sądu kasacyjnego zastosowanie wobec Skarżącego, jako urządzającego gry na automacie, przepisów sankcjonujących z art. 89 u.g.h.| |było usprawiedliwione |
|.Należy podkreślić, że warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., | |jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności | |nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i | |organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych| |z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Tego rodzaju czynności muszą być wynikiem uprzedniego porozumienia i | |podziału ról pomiędzy współuczestnikami procederu nielegalnego urządzania gier na automatach poza kasynem gry (tak też Naczelny Sąd | |Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt. II GSK 3742/16). |
|Ocena stanowiska Sądu I instancji w zakresie zastosowania wobec Skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wymaga odniesienia się do | |materiału zgromadzonego w sprawie. I tak, z treści ujawnionej w toku kontroli umowy najmu z dnia 20 grudnia 2013 roku zawartej | |pomiędzy Skarżącym, a A Sp. z o.o dotyczącej wyłącznego korzystania z powierzchni użytkowej 3 do 4 m² w lokalu Skarżącego wynika, iż| |Skarżący zobowiązał się do ubezpieczenia lokalu na swój koszt, zapewnienia energii elektrycznej oraz zapewnienia pracownikom spółki | |dostępu do umieszczonych w lokalu automatów.
Skarżący otrzymywał miesięczny czynsz w wysokości 500 zł. Zatrudniony przez Skarżącego | |pracownik J. J. zeznał, że do jego obowiązków należało m.in. pilnowanie automatów do gier, kontrola stanu pieniędzy i informowanie o | |ich braku serwisanta w celu uzupełnienia. Tym samym, za uzasadniony należy uznać wniosek, że "celem" wymienionej umowy, a zarazem | |"zgodnym zamiarem" stron było nie tyle zawarcie klasycznej umowy najmu powierzchni lokalu, ile podjęcie wspólnego przedsięwzięcia | |gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony tej umowy, a mianowicie lokalu użytkowego | |Skarżącego oraz automatów do gier stanowiących własność najemcy, które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w | |sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie", w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (por. wyrok WSA we | |Wrocławiu z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 71/16).
W konsekwencji, nie sposób jest zarzucić Sądowi I instancji oraz | |organom administracji wadliwość w przypisaniu Skarżącemu odpowiedzialności za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry Poprzez | |wynajęcie powierzchni pod wstawienie 5 automatów, ponoszenie kosztów funkcjonowania lokalu, nadzór nad automatami, pobieranie opłat z | |tytułu najmu prawidłowe jest stanowisko,iż Skarżący urządzał gry poza kasynem. Tym samym Skarżący, jak prawidłowo uznał Sąd I | |instancji, stał się podmiotem podlegającym karze, stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. |
|Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 4 ustawy nowelizującej. Skład | |orzekający podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt I KZP 1/16, że przepis art. 4| |ustawy nowelizującej, zezwalający podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie, o którym | |mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 ustawy o grach hazardowych na dostosowanie się do wymogów określonych w znowelizowanej | |ustawie o grach hazardowych do dnia 1 lipca 2016 r., dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o | |grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia). Ustawowe określenie adresatów | |unormowania zawartego w art. 4 ustawy nowelizującej, jako: "podmiotów prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. | |1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy", dotyczy tylko tych podmiotów, które w tym dniu spełniały kryteria, | |o których mowa w powołanych przepisach ustawy o grach hazardowych.
Skoro przepis art. 4 ustawy nowelizującej wprost odesłał do treści | |m.in. art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, tym samym zakreślił zbiór adresatów norm z niego wynikających wyłącznie do tych | |podmiotów, które w dniu wejścia w życie nowelizacji prowadziły działalność w ramach tego ostatniego przepisu. Ustalenie, że Skarżący | |urządzał gry na automacie bez jakiegokolwiek wcześniej posiadanego zezwolenia, bez uzyskania koniecznej koncesji i poza kasynem, nie | |zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej, której autor uzasadniając zarzut naruszenia art. 4 ustawy nowelizującej wskazał jedynie, | |że "nawet gdyby przyjąć, że Skarżący urządzał gry na automatach w sposób niezgodny z przepisami ustawy o grach hazardowych (czemu | |Skarżący zaprzecza), to zgodnie z cytowanym przepisem, Skarżący ma prawo prowadzić działalność w tym zakresie aż do 1 lipca 2016 r." | |Ten pogląd jest sprzeczny z zaprezentowanym wyżej stanowiskiem, w związku z czym zarzut naruszenia art. 4 ustawy nowelizującej należy | |uznać za niezasadny. |
|Konsekwencją ustaleń, że Skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry było nałożenie kary pieniężnej w oparciu o przepis art. | |89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, stanowiący, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. | |Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powołana przez organ podstawa prawna nałożenia kary była prawidłowa, a pogląd strony | |skarżącej, że w opisanym stanie faktycznym powinien mieć zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych jest błędny. | |Pogląd ten był prezentowany, acz niejednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z wystąpieniem rozbieżności Prezes | |Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił z wnioskiem o podjęcie w składzie siedmiu sędziów uchwały wyjaśniającej obejmującej m.in. | |zagadnienie "czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu podlega karze | |pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust.1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt| |2 tej ustawy". |
|Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16 w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę, | |stanowiącą w punkcie 2, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub | |zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze | |pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. |
|Uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu | |administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od | |tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., | |sygn. akt II GSK 1518/14, dostępne w CBOSA). |
|Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również stanowiska strony skarżącej odnoszącego się zarówno do technicznego charakteru | |przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jak i też zależności, jaka, w jej ocenie, zachodzi pomiędzy tym przepisem, a | |nakazem określonym w art. 14 ust. 1 tej ustawy. |
|Obie te kwestie były przedmiotem powołanej już uprzednio uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 | |maja 2016 r. Zgodnie z punktem 1 sentencji uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w | |rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę | |udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, którego | |projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę | |wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, | |o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz | |techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. |
|Wobec treści uchwały za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty postawione w punkcie 4, 5, 6 i 12 petitum skargi kasacyjnej. | |Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Stawiając Sądowi I instancji zarzut | |naruszenia tego przepisu autor skargi kasacyjnej prezentuje pogląd, że tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych jest | |uprawniony do rozstrzygnięcia czy gra na automacie spełnia przesłanki określone w ustawie o grach hazardowych. Naczelny Sąd | |Administracyjny tego poglądu nie podziela. Z art. 2 ust. 7 ustawy o grach hazardowych wynika wprost, że wydanie decyzji może nastąpić | |na wniosek strony lub z urzędu. Przepis ten nie daje legitymacji organowi celnemu do zainicjowania postępowanie przed Ministrem | |Finansów. Organ ten może co najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji| |Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Już tylko z tej przyczyny upatrywanie naruszenia art. 2 ust. 6| |ustawy o grach hazardowych jest nieuprawnione. |
|W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwy organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie | |przepisów ustawy o grach hazardowych jest uprawniony do czynienia ustaleń co do charakteru danej gry. Wynika to z mającej zastosowanie | |w sprawie regulacji zawartej w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Służbie tej - zgodnie z treścią poszczególnych | |przepisów art. 2 u.s.c. - powierzono kompleks zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych: od kompetencji w kwestiach podatkowych | |(wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach | |Służby Celnej mieściło się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach tej| |sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych.
Kontrola ta przebiegała w myśl | |przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3 u.s.c.), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia | |określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie| |(art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c.). |
|Brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt tych czynności nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem | |ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania Ministrowi Finansów konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie | |przewidzianym w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. | |Zatem zarzuty postawione w punkcie 8, 10 i 11 petitum skargi kasacyjnej również należało uznać za niezasadne. | |Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. i w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. | |w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 | |października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm).orzekł jak w sentencji. | | |