Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 748/08 oddalił skargę M. C. – "K." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Po wniesieniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku M. C. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący uzasadnił wniosek trudną sytuacją majątkową, załączając szereg dokumentów wskazujących na istnienie licznych obciążających go zobowiązań finansowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi kasacyjnej nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt II GSK 911/08, nie publ.).
Przede wszystkim stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał, na której z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. opiera swój wniosek. Nie przedstawił również okoliczności przemawiających za przyznaniem mu ochrony tymczasowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Za niewystarczające należy bowiem uznać, ograniczenie się do stwierdzenia, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej oraz załączenie do wniosku dokumentów wskazujących na istnienie zobowiązań finansowych skarżącego.
W ocenie NSA, rozpatrywany wniosek jest zbyt ogólnikowy, zaś z akt sprawy nie wynika by zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy nieodwracalnych skutków. Skoro skarżący nie wskazał, która z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi podstawę jego wniosku oraz go nie uzasadnił, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości jego merytorycznej oceny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.