Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 lutego 2017 r., w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 13/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając wniosek [...] Szpitala Specjalistycznego im. dr [...] w R. wstrzymał wykonanie decyzji Zarządu Województwa [...] z [...] października 2016 r. w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego w ramach Europejskiego Funduszu Regionalnego.
Następnie wyrokiem z 25 sierpnia 2017 r. WSA w Warszawie oddalił skargę [...] Szpitala Specjalistycznego im. dr [...] w R. na ww. decyzję.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] Szpital Specjalistyczny im. dr [...] w R. W środku prawnym wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jako niezasadny należało oddalić.
W związku z nowelizacją ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 270; dalej: ppsa) ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) na mocy art. 1 pkt 20 tej ustawy przepis art. 61 § 6 ppsa otrzymał następujące brzmienie: "Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę;
2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę". Zmiana ta weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej powyższy przepis znajduje zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Tym samym uznać należy, że znajduje on zastosowanie do niniejszej sprawy, którą zainicjowała skarga z dnia 25 listopada 2016 r.
Stosownie zatem do treści znowelizowanego art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynność, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę;
- 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 ppsa).
W następstwie rozpoznania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa [...] z [...] października 2016 r., Sąd I instancji udzielił skarżącemu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ppsa, a następnie oddalił skargę strony na tę decyzję. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie, oddalającego powyższą skargę, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle art. 61 § 6 ppsa należało zbadać, czy niniejsza sprawa zakończona została prawomocnym orzeczeniem oddalającym skargę. Jeżeli bowiem wyrok Sądu I instancji nie jest prawomocny, to postanowienie WSA w Warszawie z 23 lutego 2017 r. pozostaje w mocy.
Zgodnie z art. 168 § 1 ppsa orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wniósł skutecznie skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 sierpnia 2017 r., zatem wyrok ten stanie się prawomocny dopiero po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny tego środka odwoławczego. W konsekwencji w świetle art. 61 § 6 pkt 2 ppsa należało uznać, że ochrona tymczasowa udzielona przez Sąd I instancji pozostaje w mocy, również na etapie postępowania przed NSA.
W konsekwencji NSA uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ wykonanie decyzji zostało już wstrzymane postanowieniem z 23 lutego 2017 r., a orzeczenie to pozostaje w mocy.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w tej sytuacji bezprzedmiotowym.
Nie jest on wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie (art. 63 ppsa), dlatego też nie mają do niego zastosowania przepisy o skardze (art. 64 § 3 ppsa). W związku z tym brak było podstaw do umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem (v. NSA w postanowieniu z 13 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 1739/16, z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2495/17).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.