Uzasadnienie
Pismem z [...] czerwca 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Inspektorat w O. wystąpił do Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (określanego dalej także "MOW NFZ") z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej objęcia M. P. (określanego także jako: "skarżący", "strona") obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym.
W odpowiedzi na pismo Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] czerwca 2012 r. skarżący nadesłał szczegółowe wyjaśnienia, oświadczając m.in., iż od 10 lat nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej z uwagi na liczne włamania, zabór mienia z placu budowy, co miało bezpośredni wpływ na brak możliwości prowadzenia dalszej działalności o profilu budowlanym. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący dołączył kserokopię korespondencji prowadzonej z Prokuraturą Rejonową oraz Sądem Rejonowym w O. Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Dyrektor MOW NFZ stwierdził, że skarżący jest objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999 r. do 18 maja 2011 r.
Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora MOW NFZ.
W dniu [...] grudnia 2012 r. skarżący wystąpił do MOW NFZ z wnioskiem o wznowienie postępowania. Do wniosku dołączył kserokopie pism ZUS z [...] i [...] listopada 2012 r. potwierdzających wysokość otrzymywanego świadczenia emerytalnego, okres dokonanego zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności (tj. od 16 listopada 1999 r. do 14 marca 2003 r.). We wniosku wskazał m.in. okresy zawieszenia działalności w Urzędzie Skarbowym w O. oraz w ZUS.
Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. nr [...], Dyrektor MOW NFZ odmówił wznowienia postępowania.
Przy piśmie z [...] marca 2013 r. skarżący nadesłał kserokopie zaświadczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. wskazujące wysokość przychodów skarżącego z tytułu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej za lata 2003 – 2011 r.
Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Prezes NFZ zwrócił się do ubezpieczonego o przesłanie oryginałów zaświadczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. potwierdzających przychody ubezpieczonego.
Pismem z [...] sierpnia 2013 r. M. P. nadesłał żądane dokumenty, tj. oryginały zaświadczeń potwierdzających jego przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za lata 2003-2011 r., których kopie załączył do pisma z [...] marca 2013 r.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Prezes NFZ uchylił postanowienie Dyrektora MOW NFZ z [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania stwierdzając, iż Dyrektor MOW NFZ nie był organem właściwym w przedmiocie wznowienia postępowania, ponieważ organem, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (tj. decyzję z [...] października 2012 r. nr [...]) był Prezes NFZ.
Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. nr [...] Prezes NFZ wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia obowiązku objęcia skarżącego ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, zakończone ostateczną decyzją tego organu z [...] października 2012 r. nr [...]
W uzasadnieniu organ podniósł, iż dokumenty nadesłane przez skarżącego wraz z pismami z [...] marca 2013 r. i [...] sierpnia 2013 r. stanowią nowe dowody w sprawie, które nie były znane organowi w dniu wydania decyzji z [...] października 2012 r. nr [...], a które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] Prezes NFZ uchylił w całości swoją decyzję z [...] października 2012 r. nr [...] oraz stwierdził, że ubezpieczony podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz od 1 grudnia 2004 r. do 3 grudnia 2004 r. Ubezpieczony nie zaskarżył ww. rozstrzygnięcia.
W dniu [...] lutego 2015 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezesa NFZ z [...] września 2014 r. "w związku z ujawnieniem nowych dowodów, w tym dokumentów wydanych przez Prokuraturę Rejonową w O. oraz Komendę Powiatową Policji w O. – nieuwzględnionych w dotychczasowych rozstrzygnięciach". Do ww. wniosku załączył kserokopie następujących dokumentów:
- - postanowienia Prokuratury Rejonowej w O. z [...] maja 2003 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych w sprawie prowadzonej przeciwko skarżącemu podejrzanemu o przestępstwo z art. 284 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 12 Kodeksu karnego,
- - postanowienia Komendy Powiatowej Policji w O. z [...] października 2003 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych w sprawie prowadzonej przeciwko skarżącemu podejrzanemu o przestępstwo z art. 284 § 2 Kodeksu karnego,
- - pokwitowania z [...] listopada 2003 r. odbioru przez skarżącego z Komendy Powiatowej Policji w O. zatrzymanej dokumentacji księgowej za lata 1999-2001 dotyczącej firmy "[...]’,
- - pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z [...] czerwca 1995 r. informującego o wyłączeniu skarżącego z ubezpieczenia społecznego od 1 grudnia 1994 r. na czas nieokreślony,
- - pisma ZUS z [...] lutego 2015 r. dotyczącego okresów prowadzenia działalności gospodarczej zaliczonych do emerytury oraz dokonywanych potrąceń ze świadczenia skarżącego,
- - wpłat na rzecz ZUS należności z tytułu składek za okres od listopada 1999 r. do marca 2000 r.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Prezes NFZ odmówił wznowienia postępowania wskazując, iż dokumenty dołączone do wniosku odnoszą się do okoliczności znanych skarżącemu przed wydaniem decyzji z [...] września 2014 r. nr [...]. Skarżący bowiem już we wcześniejszych pismach informował o zaprzestaniu prowadzenia działalności od 10 lat z powodu włamań i zaboru mienia z placu budowy, przedkładając korespondencję prowadzoną z Prokuraturą Rejonową i Sądem Rejonowym w O. Skarżący wystąpił do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy załączając kserokopie protokołów z [...] kwietnia 2013 r.: przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i garażowych oraz tymczasowego zajęcia mienia ruchomego.
Postanowieniem z [...] maja 2016 r. nr [...] Prezes NFZ utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] grudnia 2015 r., podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego.
Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.
Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1419/16 WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie albowiem zarówno postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] września 2014 r. nr [...], jak również postanowienie wydane na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] zostały podpisane przez K. F. - osobę upoważnioną do działania w imieniu Prezesa NFZ. Sąd podkreślił, iż tylko Prezes NFZ, jako piastun funkcji organu, nie podlega wyłączeniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie dotyczy to jednak pracownika organu, upoważnionego do działania w imieniu Prezesa NFZ, gdyż nie może być uznany za osobę piastującą funkcję, która przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Prezes NFZ utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2015 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu z [...] września 2014 r. nr [...].
Na powyższe postanowienie ubezpieczony wniósł skargę do WSA w Warszawie, zarzucając organowi:
- - nieuwzględnienie orzeczenia NSA z 23 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 519/09, orzeczenia SN z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt I UK 220/05 oraz NSA z 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 179/06,
- - nieuwzględnienie danych zawartych w dokumentach wydanych przez ZUS i Urząd Skarbowy w O., dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej,
- - nieuwzględnienie faktu zabrania przez Policję dokumentacji, w tym dowodów dotyczących tej sprawy (pomimo wielu próśb kierowanych do Sądów i Prokuratury dokumentów tych – jak wskazał skarżący - nie zwrócono, a nawet nie udostępniono do wglądu - z wyjątkiem dokumentacji księgowej dotyczącej Urzędu Skarbowego za lata: 1999, 2000, 2001).
Skarżący podkreślił też, że kluczowy dla sprawy jest wyrok NSA o sygn. akt II GSK 179/06, z którego wynika, że strona która z rozstrzygnięcia odnosi korzyści (NFZ - obciążenie emerytury skarżącego) jest zobowiązana do przedstawienia dowodów na prowadzenie przez ubezpieczonego działalności gospodarczej w spornym okresie.
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1474/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
W ocenie WSA skarżący nie przedstawił żadnych nowych dokumentów, które nie były znane w momencie zainicjowania postępowania o wznowienie. W szczególności organ informował, że od 10 lat nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej z powodu licznych włamań i zaboru mienia z placu budowy, jak również przedkładał kserokopię korespondencji prowadzonej z Prokuraturą Rejonową oraz Sądem Rejonowym w O. w tej sprawie. Podobnie znane były organowi kserokopie pism ZUS i dowodów wpłat składek na rzecz ZUS. Ponadto ubezpieczony nie dokonywał zawieszenia powyższej działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, a miało to miejsce z urzędu wobec nie spełnienia wymogów ustawowych.
W ocenie sądu I instancji prawidłowo ustalono podleganie skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz od 1 grudnia 2004 r. do 3 grudnia 2004 r. z uwzględnieniem zaświadczeń wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. według których w latach: 2003, 2005 – 2011 M. P. nie osiągał przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Argumentacja skargi dotycząca pominięcia przez organ faktu zaboru skarżącemu dokumentacji przez Policję, danych zawartych w pismach ZUS i Urzędu Skarbowego w O., a także orzeczeń NSA i Sądu Najwyższego, nie zasługiwała na uwzględnienie. W szczególności orzeczenia dotyczące innych osób, zapadłe przed wydaniem decyzji z [...] września 2014 r. nr [...] nie mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania gdyż zmieniająca się wykładnia prawa nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania.
Od powyższego wyroku skarżący, pismem z dnia [...] listopada 2017 r., złożył skargę kasacyjną zaskarżając wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1474/17) w całości.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik M. P. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił wyrokowi WSA naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące wznowienie postępowania przez organ, podczas gdy zdaniem skarżącego złożył on nowe dowody w postaci dokumentów z ZUS i Urzędu Skarbowego, które nie były wcześniej znane organowi, a zabór dokumentacji przez Policję uniemożliwiał skarżącemu złożenie tych dowodów w sprawie wcześniej, a co stało się możliwe dopiero po ich zwrocie przez organy ścigania.
Mając na uwadze powyższy zarzut, na podstawie art. 176 § 3 p.p.s.a., pełnomocnik skarżącego wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych; rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w niniejszej sprawie skarżący złożył nowe dowody w postaci dokumentacji z ZUS i Urzędu Skarbowego, które potwierdzały okresy prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w innych okresach niż to ustalił Prezes NFZ. Załączone do wniosku o wznowienie postępowania dokumenty spełniały zatem wszystkie przesłanki wskazane w 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - były nowe, istotne dla sprawy, istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji oraz nie były wówczas znane organowi. Zdaniem pełnomocnika skarżącego skarżący starał się udowodnić okresy prowadzenia działalności gospodarczej za pomocą innych dowodów, jednak z uwagi na zajęcie części dokumentacji przez Policję miał utrudnione zadanie. Dokumenty skarżący zdołał odzyskać dopiero z początkiem 2015 r. Ponadto analiza załączonych dokumentów pozwala – zdaniem skarżącego kasacyjnie - na ustalenie innych okresów podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu niż wykazał to organ, a okoliczność ta posiada kolosalne znaczenie dla późniejszego ustalenia wysokości zaległych składek z tego tytułu.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA nie uzasadnił swojego stanowiska, iż pominięcie przez organ faktu zaboru skarżącemu dokumentacji przez Policję oraz danych zawartych w pismach ZUS i Urzędu Skarbowego nie zasługuje na uwzględnienie, poprzestając jedynie na wyjaśnieniu braku uwzględnienia orzeczeń przytoczonych w skardze przez skarżącego. Zdaniem skarżącego zabór dokumentacji przez Policję oraz pisma z ZUS i Urzędu Skarbowego miały decydujące znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż za ich pomocą skarżący udowodnił okresy prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając bardzo obszerną argumentację dotyczącą zarówno stanu faktycznego, jak i prawnego, podtrzymując stanowisko wskazane w postanowieniach tego organu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), zaś jej granice wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji. Z przytoczonych względów, których wyrazem jest m.in. przymus adwokacko-radcowski oraz ścisłe wymogi formalne, skarga kasacyjna winna być sporządzona fachowo i rzetelnie, m.in. w sposób jasno precyzujący zarzuty i ich uzasadnienie, ponieważ NSA nie jest ani władny, ani uprawniony do poszukiwania zaskarżonych przepisów, intencji i motywów, jakimi kierował się autor skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że część wstępna skargi kasacyjnej, w której zostały zawarte zarzuty, została zbudowana w sposób nieprawidłowy. W petitum skargi kasacyjnej powołano się na naruszenie prawa materialnego, jednakże powołano – jako podstawę normatywną – przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a i wskazano w istocie na naruszenie przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm.) zawężając jego dyspozycję wyłącznie do konieczności wskazania nowych okoliczności, podczas gdy jednym z warunków normatywnych wznowienia postępowania jest również wyjście na jaw nowych dowodów, które są istotne dla rozpoznania sprawy.
Skarżący kasacyjnie wskazał, że podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Aby dowód mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania musi istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Z kolei okolicznością faktyczną lub dowodem istotnym dla sprawy są takie okoliczności faktyczne lub dowody, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji w swej istocie odmiennej od dotychczasowego rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie wskazał, że zarówno organ administracji publicznej, jak i Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uznając, że przesłanką wznowienia postępowania są wyłącznie nowe okoliczności, a nie nowe dowody, które skarżący dołączył do wniosku o wznowienie postępowania.
Należy wskazać, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku dokonał analizy normatywnej przesłanek wznowienia postępowania.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie okoliczności faktycznych znanych organowi w dniu wydania decyzji jest rażącym naruszeniem prawa (wyrok NSA z 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97, LEX nr 33391). Podkreślić należy, że okoliczność faktyczna wynikająca z akt sprawy, jak też dowód w nich zawarty nie mają waloru "nowej okoliczności faktycznej" i "nowego dowodu" w sprawie (B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/99, OSP 2001, nr 2, poz. 21).
W ocenie NSA wykładnia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dokonana w skardze kasacyjnej przez skarżącego jest nieprawidłowa. "Nowe okoliczności faktyczne" czy też "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nie stanowi natomiast podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 556).
Uwzględniając powyższe poglądy należy stwierdzić, że Sąd I instancji zasadnie nie uwzględnił, przy rozpoznawaniu skargi, orzeczeń NSA, jak i SN powołanych przez stronę skarżącą kasacyjnie jako argumentu wzmacniającego zasadność wniosku o wznowienie postępowania. WSA w uzasadnieniu wyroku dokonał analizy tych orzeczeń i wskazał, że zmieniająca się wykładnia prawa nie może stanowić przesłanki normatywnej zastosowania instytucji wznowienia postępowania.
Ponadto - w zakresie zarzutu skargi kasacyjnej - należy zaznaczyć, że Sąd I instancji trafnie zauważył, że dokumenty załączone do podania o wznowienie postępowania obejmowały okoliczności faktyczne znane organowi od wszczęcia postępowania w sprawie objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego (tj. od czerwca 2011 r.). Skarżący informował bowiem organ, że od 10 lat nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej z powodu licznych włamań i zaboru mienia z placu budowy, jak również przedłożył na etapie postępowania administracyjnego kserokopię korespondencji prowadzonej z Prokuraturą Rejonową w O. oraz Sądem Rejonowym w O. w tej sprawie. Także załączone do podania o wznowienie postępowania kserokopie pism ZUS i dowodów wpłat składek na rzecz ZUS nie dotyczyły okoliczności nieznanych organowi w chwili wydania decyzji z [...] września 2014 r. nr [...]. Przedłożone dokumenty nie stanowiły zatem nowych dowodów w sprawie, ani nie wnosiły żadnych nowych okoliczności w sprawie. Nie mogły zostać też uznane za istotne dla sprawy w sposób który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie organu administracji.
Ponadto stanowisko Sądu I instancji w kontrolowanej sprawie znajdowało potwierdzenie w świetle dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych, zgodnie z którą ubezpieczony figurował w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta O. pod numerem [...], w okresie od 26 marca 1993 r. do 9 sierpnia 2011 r., ze wskazaniem daty rozpoczęcia wykonywania pozarolniczej działalności na dzień 10 kwietnia 1993 r. Skarżący kasacyjnie decyzją organu ewidencyjnego z dnia 2 maja 2011 r., został wykreślony z urzędu, z ewidencji działalności gospodarczej z uwagi na niewywiązanie się z obowiązków uzupełnienia do dnia 31 grudnia 2004 r. wpisów do ewidencji działalności gospodarczej o numer ewidencyjny PESEL oraz określenia przedmiotu wykonywanej działalności zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, jak również z uwagi na brak złożenia jakichkolwiek wyjaśnień w związku z wszczęciem postępowania administracyjnego w tym przedmiocie.
Sąd I instancji wskazał, w uzasadnieniu kontrolowanego przez NSA wyroku, że ubezpieczony nie dokonał również formalnego zawieszenia działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż w tym czasie przepisy prawa nie przewidywały takiej instytucji. Tak więc zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej było stanem faktycznym, a nie prawnym. Natomiast zaświadczeniami Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. wykazano, iż M. P. osiągnął przychód w roku 2004, natomiast w latach: 2003, 2005-2011 nie osiągał przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec istnienia powyższych okoliczności właściwy organ ustalił, że skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz od 1 grudnia 2004 r. do 3 grudnia 2004 r.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzut naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu za nieusprawiedliwiony i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji i skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
M. Sachajko B. Mleczko-Jabłońska A. Skoczylas