Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zaskarżonym wyrokiem z 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 292/15, uwzględnił skargę C. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automatach poza kasynem gry, w ten sposób, że uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Krakowie na rzecz skarżącej spółki 977 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji przyjął następujący stan faktyczny i prawny:
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Krakowie, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej O.p.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej u.g.h.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] o wymierzeniu C. Spółce z o.o. w K. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na (dwóch) automatach poza kasynem gry. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego pozyskano na jego potrzeby i włączono do akt sprawy opinię biegłego z zakresu informatyki i telekomunikacji Sądu Okręgowego w Częstochowie mgr inż. R.R. z wykonanej przez niego ekspertyzy zakwestionowanych automatów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (WSA) na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił powyższe decyzje. WSA wskazał, że pierwszą z zasadniczych kwestii, jaka wyłaniała się do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie była kwestia, czy w ogóle w tak ustalonym stanie faktycznym orzekające organy mogły stwierdzić, iż mamy do czynienia z grą na automacie w rozumieniu ustawy poza kasynem gry. Ustalenia w tym względzie determinują bowiem dalsze ustalenia i następstwa, czy w sytuacji potwierdzenia tej okoliczności, tego rodzaju działalność gospodarcza jest, czy też nie jest reglamentowana i jakie są tego konsekwencje. Według Sądu I instancji, uwzględniając regulacje zawarte w art. 2 ust.6 i ust.7 u.g.h. należy przyjąć, że ustawodawca przewidział w ustawie o grach hazardowych szczególną procedurę w zakresie rozstrzygania, czy gry lub zakład posiadające cechy wymienione w ust.1 - 5 art. 2 ww. ustawy są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.
Przytoczony wyżej ust. 6 reguluje kompetencje organu (Ministra Finansów) do rozstrzygania kwestii, czy dany automat do gry jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Tym samym, za niedopuszczalne Sąd uznał rozstrzyganie, czy gra na danym automacie jest grą na automacie w rozumieniu ustawy przez inne podmioty, czy w innym trybie, np. na zasadach ogólnych określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.). WSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, jako podstawę ustalenia, czy zakwestionowany w toku kontroli automat do gry jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych organy przyjęły opinię z dnia 14 września- 2011 r. sporządzoną przez mgr inż. R.R. - biegłego sądowego z informatyki i telekomunikacji.
Dalej Sąd wywiódł, że skoro organ nie posiada autonomicznego uprawnienia do czynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia przesłanek do wymierzenia stronie kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, w ramach, których mogą dokonać samodzielnej oceny charakteru gry to ustalenia poczynione w tym zakresie należy uznać za dowolne i sprzeczne z przepisami ustawy o grach hazardowych. Podsumowując WSA stwierdził, że uznaje za niedopuszczalne oparcie rozstrzygnięć w niniejszej sprawie, nakładających karę z art. 89 ustawy o grach hazardowych na dowodzie sporządzonym przez inny podmiot, w tym przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji. W efekcie, zdaniem WSA, doszło w sprawie niniejszej do błędnych ustaleń wynikłych z wadliwej wykładni art. 2 ust.6 u.g.h.
Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, drugą istotną kwestią wymagającą rozważenia był charakter przepisów art. 14 ust. 1 i 89 ust. 1 i 2 u.g.h., które nie zostały notyfikowane. W tym zakresie WSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, w uzasadnieniach kontrolowanych rozstrzygnięć, orzekające organy nie wypowiedziały się, co do charakteru ani art. 14 ust. 1 ani art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h., co czyni niemożliwym dokonanie właściwej oceny prawidłowości stanowiska organu. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że musi ograniczyć się wyłącznie do stwierdzenia, że doszło do uchybień w zakresie prawnego uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor izby Celnej w Krakowie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, o którym stanowi art. 174 pkt. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., tj. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 7 u.g.h. polegającą na uznaniu, że Minister Finansów jest właściwy w sprawach dotyczących oceny charakteru gry na automacie w toku postępowania prowadzonego przez organy z urzędu w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. l pkt 2 u.g.h.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji mimo nienaruszenia powyższych przepisów przez organy w trakcie prowadzonego postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny wydanego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z przepisami musiałby skargę oddalić, stosując przepis art. 151 p.p.s.a.
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 u.g.h. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji mimo nienaruszenia powyższego przepisu przez organy na skutek błędnego uznania przez WSA, iż ustawodawca przewidział szczególną procedurę w zakresie rozstrzygania, czy gry lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 u.g.h. ust.1 - 5 jest grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. W konsekwencji powyższego Sąd I instancji błędnie przyjął, że przeprowadzenie dowodu i rozstrzygnięcie czy gra na automatach, w tym na terminalach internetowych, jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, może być stwierdzone wyłącznie w trybie przepisów tej ustawy, tj. regulacji art. 2 ust. 6 i 7, gdyż przepisy te mają charakter przepisów szczególnych, wyłączających przepisy ogólne zawarte w Ordynacji podatkowej, które mocą art. 8 u.g.h., stosuje się w sprawach z ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji WSA wadliwie przyjął, iż decyzja Ministra Finansów ma wiążący charakter dla organów prowadzących postępowanie w przedmiotowym zakresie i nie może być zastąpiona innym dowodem. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny wydanego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z przepisami musiałby skargę oddalić stosując przepis art. 151 p.p.s.a.;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. na skutek przyjęcia przez WSA, iż w toku postępowania organy celne dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów doprowadzając do dokonania oceny naruszającej wymogi art. 191 O.p. Powyższe spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, mimo nienaruszenia powyższych przepisów postępowania podatkowego przez organy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny wydanego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z przepisami musiałby skargę oddalić, stosując przepis art. 151 p.p.s.a.;
- 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 u.g.h i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na błędnej ocenie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy celne poprzez wadliwe przyjęcie przez WSA, że organy nie wykazały, iż zakwestionowane urządzenie jest urządzeniem, na którym organizowane były gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., gdyż ustalenie organów w tym zakresie należy uznać za dowolne i sprzeczne z przepisami art. 2 ust 6 i 7 u.g.h. Zostało bowiem dokonane w oparciu o opinię biegłego sądowego, który wypowiedział się na temat materii zastrzeżonej dla Ministra Finansów;
- 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. na skutek stwierdzenia przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie doszło do uchybień w zakresie prawnego uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć, gdyż orzekające organy nie wypowiedziały się o charakterze przepisów art. 14 ust 1 i art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h., pomimo iż były do tego zobowiązane;
- 6) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku, na skutek nie zawarcia w jego treści wytycznych dla organów, co do sposobu przeprowadzenia sprawy przy ponownym rozpoznawaniu. Powyższe uniemożliwia prawidłowe wykonanie wyroku, a w konsekwencji również poddanie go kontroli instancyjnej;
- 7) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku, na skutek niezawarcia w jego treści podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. Powyższe uniemożliwia poddanie wyroku kontroli instancyjnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz o zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Krakowie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Spółka C. nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przesłanek, o których mowa w art.183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna organu jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowanych w punktach 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., co do zasady, wówczas gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwił przeprowadzenie kontroli jego legalności.
Pomimo to, zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu a skarga spółki C. została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem postępowania zakończonego decyzją poddaną kontroli sądowoadministracyjnej w zaskarżonym wyroku WSA w Krakowie, była decyzja wymierzająca skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 24.000 zł (2 x 12.000 zł), na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 i ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.), za urządzanie gry na (dwóch) automatach poza kasynem gry. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że trafne są zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące stanowisko Sądu I instancji, iż decyzja Ministra Finansów odnośnie do tego, czy dany automat do gry jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych ma wiążący charakter dla organów prowadzących postępowanie w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, organy celne prowadząc postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach z naruszeniem przepisów u.g.h., mają – co wynika z całokształtu regulacji ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2015 r. poz. 990) - kompetencję do samodzielnej oceny charakteru danej gry.
Organom tym ustawodawca powierzył kompleks zadań wynikających z u.g.h., a mianowicie kompetencje w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru), związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń (art. 2 ustawy o Służbie Celnej). W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach rozpatrywanej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 tej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej), a w jej ramach, funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej). Skoro zatem normy u.g.h. wskazują, jakie cechy gry pozwalają zakwalifikować ją za grę na automacie o niskich wygranych, to organy celne prowadzące postępowanie posiadają kompetencje do oceny, czy dane urządzenie jest automatem w rozumieniu tych norm (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., II GSK 1595/15, wyrok NSA z dnia 18 września 2015 r., II GSK 1716/15, czy wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., II GSK 1788/15).
Tym samym za błędny należy uznać pogląd Sądu I instancji, że w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej, organ celny – aby zastosować sankcję wynikającą z ustawy o grach hazardowych – jest zobligowany dysponować rozstrzygnięciem Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 2 ust. 6 tej ustawy, a brak tego rozstrzygnięcia stanowi o naruszeniu wymienionego przepisu.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, kontrolując legalność ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej, Sąd I instancji niesłusznie uznał, że organ administracji nie dokonał wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), że nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokonał dowolnej jego oceny, wbrew wymogom art. 191 Ordynacji podatkowej. Podstawą ustaleń faktycznych w sprawie był przeprowadzony na spornym automacie eksperyment, który wykazał – czego w toku postępowania ukaranej spółce nie udało się podważyć – że cechą gier urządzanych na przedmiotowych automatach było ich urządzanie w celach komercyjnych i losowość rozumiana jako nieprzewidywalność ich rezultatu dla grającego.
Ponadto powyższe ustalenie, że na zakwestionowanym urządzeniu były organizowane gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust.3 i ust. 5 u.g.h. zostało poparte opinią biegłego sądowego, który - wbrew poglądowi Sądu I instancji - nie wypowiedział się w materii zastrzeżonej dla Ministra Finansów. Trzeba przy tym podkreślić, że wnioski tej opinii również nie zostały skutecznie podważone przez spółkę C. W tej sytuacji, wobec braku podważenia poczynionych (konkretnych) ustaleń w zakresie charakteru spornych automatów, gier na nich urządzanych a także brak jakiegokolwiek zarzutu w odniesieniu do prawidłowości przeprowadzonego dowodu z eksperymentu w postaci gier próbnych wykonanych przez kontrolujących funkcjonariuszy celnych – to nie ma również uzasadnionych podstaw do zakwestionowania klarownego stanowiska organu odnośnie do omawianej kwestii tj. że na spornych automatach urządzano gry w rozumieniu art. 2 ust.3 i ust.5 u.g.h.
Tym samym, za uzasadnione uznać należało zarzuty kasacyjne zmierzające do wykazania wadliwości stanowiska Sądu I instancji zarówno w zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, jak i w zakresie odnoszącym się do ich prawnej kwalifikacji. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji kontrolował zgodność z prawem wydanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za urządzenie gier na automacie poza kasynem gry. W związku z tym przypomnienia wymaga, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych stanowi, iż karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie natomiast do pkt 2 ust. 2 art. 89 tej ustawy, wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu.
Gdy chodzi natomiast o zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w punkcie 5 petitum wniesionego środka zaskarżenia, to zarzut ten również należy uznać za usprawiedliwiony, gdyż pomimo że organ faktycznie nie wypowiedział się w zaskarżonej decyzji, odnośnie do charakteru nienotyfikowanych przepisów art. 14 ust.1 i 89 ust.1 i 2 u.g.h., to zastosowanie przez organ tych przepisów w rozpatrywanej sprawie wskazywało na konieczność wypowiedzenia się w tej kwestii przez Sąd I instancji w ramach dokonywanej oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro WSA uznał to za konieczne dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy. Tym niemniej obecnie należy uwzględnić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, w punkcie 1 jej sentencji stwierdził, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz.
UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy."
Rozważając i rozstrzygając kwestię związaną z oceną technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów, jak i argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu, a mianowicie, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie ustanawia żadnych warunków determinujących skład, właściwości lub sprzedaż produktu, a tym samym, że przepis ten nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko prezentowane w przywołanej uchwale odnośnie do oceny charakteru relacji między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Samoistny charakter funkcji realizowanej przez ten przepis, nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Konsekwencją stwierdzenia, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ma charakteru przepisu technicznego - w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE - fakt braku jego notyfikacji nie uzasadnia odmowy zastosowania tego przepisu w sprawie, gdyż sąd krajowy ma obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego.
Nie można też przyjąć, aby odmowa stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. mogła wynikać z faktu, że przepis ten zamieszczony jest w akcie, co do którego wadliwie zaniechano notyfikacji przepisu/przepisów technicznych. Sąd krajowy ma bowiem obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego (por. wyrok TSUE z dnia 8 września 2005 r., C-303/04).
Z przedstawionych powodów nie można uznać za usprawiedliwione zarzuty Sądu I instancji ewentualnego naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zmierzające do podważenia dopuszczalności stosowania tego przepisu, jako podstawy prawnej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Tym samym, brak wypowiedzenia się organu w decyzji na temat charakteru tych przepisów w korelacji z brakiem ich notyfikacji nie mógł stanowić usprawiedliwionego powodu dla uchylenia przez Sąd I instancji rozstrzygnięć organów obydwu instancji.
Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - jak podkreślono w przywołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GPS 1/16 - jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany urządza gry na automatach. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. W tej sprawie z niewadliwie poczynionych przez organ ustaleń wynika, że urządzającym gry na spornych automatach poza kasynem gry była spółka C. W efekcie Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2a) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz. U. 2013, poz. 490) zasądzając od spółki C. na rzecz organu 2760 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na koszty te składały się: uiszczony wpis od skargi kasacyjnej – 360 zł oraz 2400 zł - koszty zastępstwa procesowego przed NSA.