Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 18 lipca 2016 r. o sygn. akt III SA/Po 374/16 oddalił skargę A. S. na orzeczenie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego.
W dniu 5 września 2016 r. wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony A. S. (dalej: skarżący) wraz z pouczeniem (k. 160 akt sądowych), że między innymi:
- – od tego wyroku przysługuje skarga kasacyjna bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem (art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., Nr 217; dalej: u.o.z.r.p.),
- – skarga kasacyjna podlega opłacie sądowej w wysokości 100 zł,
- – oraz że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a strona może wystąpić do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy przez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
A. S. w dniu 19 września 2016 r. wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną (k. 166-167 akt sądowych) od wyroku z dnia 18 lipca 2016 r., którą podpisał osobiście (k. 167 akt sądowych). Do swojego pisma dołączył jedynie dowód uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej (k. 170 akt sądowych).
W skardze zarzucił Sądowi I instancji: naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1.1. niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego i prawnego, 1.2. błędną interpretację przepisów prawa, 1.3. błędną i niepełną ocenę zgromadzonych dowodów, 1.4. nieuwzględnienie wszystkich dowodów przy wydawaniu decyzji, 1.5. nieuwzględnienie podstawowych zasad ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64 u.o.z.r.p. w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52–55, art. 61 § 3–6, art. 115–122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.
Z tego uregulowania wynika konieczność stosowania m.in. przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej.
Po pierwsze, zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna odpowiadać określonym wymaganiom formalnym i materialnym. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymagania ogólne, przewidziane dla wszystkich pism w postępowaniu sądowym, wymienione w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy: oznaczyć sąd, do którego jest skierowana; podać imię i nazwisko lub nazwę stron; ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczyć rodzaj pisma; zamieścić osnowę skargi kasacyjnej; zamieścić podpis autora skargi, wymienić załączniki; oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Ponadto do skargi kasacyjnej należy dołączyć: pełnomocnictwo, odpis lub odpisy skargi kasacyjnej oraz odpisy załączników.
Po drugie, zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zachowanie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 480/14).
Z akt sprawy wynika, że skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez stronę skarżącą – A. S., który nie wykazał, że jest radcą prawnym, czy adwokatem, bądź należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 2 p.p.s.a. mogących sporządzić skargę kasacyjną. Fakt ten nie wynika też w żaden sposób z treści skargi kasacyjnej oraz akt sprawy.
Okoliczność taka skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi kasacyjnej i w konsekwencji jej odrzuceniem na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.o.z.r.p.
Warto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1721/12, odrzucił skargę sporządzoną z naruszeniem art. 175 p.p.s.a., orzekając na gruncie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) w której ustawodawca zawarł art. 30e, zawierający przepis analogiczny do art. 64 u.o.z.r.p.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.o.z.r.p.