Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1780/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę K. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu 2 marca 2015 r. w Warszawie dokonano kontroli drogowej samochodu osobowego marki O. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. M., wykonując przewóz w imieniu i na rzecz K. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą N. O. K. G.. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera na trasie z ul. Hożej na ul. Marszałkowską w Warszawie i z powrotem. Za zrealizowany przewóz kierujący wystawił paragon na kwotę 17,50 zł. Przebieg kontroli utrwalono w protokóle kontroli nr [...] dołączając dokumentację fotograficzną dokumentów oraz pojazdu. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadka pasażera, który zeznał, że zamawiany był przewóz a nie usługa ochrony. Skarżący wyjaśnił natomiast, że kierowca w dniu kontroli wykonywał usługę ochroniarską o nazwie handlowej "T. i B.". Nie była to usługa przewozu okazjonalnego, ani przewozu osób taksówką.
Organ pierwszej instancji uzyskał informację z Urzędu Miasta Zamościa, że K. G. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...], wydaną w dniu 29 listopada 2011 r. z datą ważności do 28 listopada 2025 r., jednakże pojazd o nr rej. [...] nie został do niej zgłoszony.
Decyzją z 17 lipca 2015 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. G. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenia w postaci:
- - wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200), dalej u.t.d.
- - wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.;
- - niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie.
Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z 28 września 2015 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań pasażera oraz dokumentów okazanych przez kierowcę, potwierdza wykonywanie przez przedsiębiorcę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Podjęcie pasażera, który zamawia usługę przewozu, a następnie przewiezienie go w miejsce przez niego wskazane oraz pobranie za usługę określonej kwoty za wydaniem paragonu, jest równoznaczne z wykonywaniem okazjonalnego przewozu osób. Skarżący nie zgłosił kontrolowanego pojazdu o nr rej. [...] do posiadanej licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, uchybiając tym samym obowiązkowi wynikającemu z art. 8 ustawy o transporcie drogowym.
Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją podniesioną w odwołaniu, że przewóz stanowił wykonanie usługi ochrony fizycznej. Z przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1099) wynika obowiązek posiadania przez pracowników ochrony stosownej licencji. Podczas kontroli drogowej kierowca J. S. nie okazał takiej licencji. Ponadto przepisy ustawy nakładają na przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie osób i mienia obowiązek prowadzenia i przechowywania dokumentacji dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów.
W ocenie organu niedopuszczalna jest praktyka, zgodnie z którą dla obejścia obowiązujących przepisów przedsiębiorca, który faktycznie wykonuje przewóz osób, może uniknąć spełnienia ciążących na nim obowiązków w tym zakresie poprzez wskazanie, że wykonywał usługę ochroniarską w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie kierujący wykonywał zarobkowy przewóz osób. Z zeznań przewożonego pasażera nie wynika, aby wykonywana usługa dotyczyła bezpośredniej ochrony fizycznej.
W ocenie organu nie ma również wątpliwości, że kontrolowany pojazd nie spełniał określonych w przepisach u.t.d. wymogów konstrukcyjnych dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezsprzeczne jest, że kontrolowany pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co potwierdza materiał zdjęciowy oraz dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kwestią podstawową dla sprawy jest ocena charakteru działalności wykonywanej przez skarżącego w momencie przeprowadzenia kontroli drogowej w dniu 2 marca 2015 r.
W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organ, odnoszące się do okoliczności wykonanego przewozu świadczą jednoznacznie, że istotą wykonywanej usługi był przewóz klienta z jednego do drugiego miejsca, a nie świadczenie mu usługi ochrony osób. Jak wynika z zeznań świadka, zamówił on telefonicznie pojazd na określony adres. Po przyjeździe pojazdu poprosił o przewiezienie do wskazanego miejsca, a po przyjeździe na miejsce uiścił opłatę za kurs. Na wydanym dowodzie sprzedaży widnieje nie budzące wątpliwości określenie: "usługa transportowa". Przejazd był wykonywany w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą "N. O." K. G., zam. w Z. Z informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że przeważającą działalnością gospodarczą przedsiębiorcy jest: Pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany. Całokształt okoliczności sprawy wskazuje jednoznacznie, że chodziło o klasyczną usługę przewozu osób, zakwalifikowana prawidłowo przez organ jako przewóz okazjonalny (nie stanowił bowiem ani przewozu regularnego, ani regularnego specjalnego, ani wahadłowego).
Sąd podkreślił również, że według stanu prawnego obowiązującego w dacie kontrolowanego przewozu (2 marca 2015 r.) świadczenie usług ochrony osób wymagało posiadania licencji przez pracownika wykonującego takie usługi (art. 25 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r.). Kierowca pojazdu, którym przewożony był pasażer w dniu kontroli żadnej takiej licencji nie okazał. Ponadto ustawa nakłada na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia obowiązek zachowywania formy pisemnej umów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r.; obecnie analogiczny wymóg wynika z pkt 3). Umowa w ramach której wykonano przewóz nie została zawarta na piśmie, lecz ustnie, poprzez telefoniczne zamówienie pojazdu.
Dla Sądu I instancji oczywiste jest, że przemieszczanie się taksówką jest znacznie bezpieczniejsze aniżeli korzystanie z publicznych środków transportu, zwłaszcza uwzględniając późną porę wykonywania usługi. Idąc tropem argumentacji skarżącego trzeba byłoby dojść do absurdalnego wniosku, że każdy taksówkarz świadczy usługi ochrony osób (i to nie posiadając licencji ani koncesji na prowadzenie tej działalności), bowiem zapewnia odbiorcy swoich usług większe bezpieczeństwo niż podróżowanie komunikacją publiczną, czy poruszanie się pieszo.
W ocenie Sądu I instancji, objęty kontrolą przeprowadzoną w dniu 2 marca 2015 r. przewóz wykonywany w ramach działalności gospodarczej skarżącego nie stanowił usługi ochrony osób, lecz przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., zatem podlegał obowiązkom określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu. Ponadto był zobowiązany do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.), z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Tymczasem kontrolowany pojazd, jak wynika z dowodu rejestracyjnego jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą.
Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. Z akt sprawy wynika, że umowa o przejazd została zawarta ustnie na skutek telefonicznego zamówienia przez klienta, a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Z akt sprawy wynika, że umowa o przejazd została zawarta ustnie na skutek telefonicznego zamówienia przez klienta, a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Zasadne było zatem wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie określone w Lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, opisane jako: Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.
Prawidłowo organ wymierzył również karę pieniężną za naruszenie określone w Lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy: Niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą żadnych wątpliwości, nie są nawet kwestionowane przez skarżącego. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący wbrew wymogowi wynikającemu z art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d. nie zgłosił do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób pojazdu objętego kontrolą w niniejszej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. zarzucając mu naruszenie:
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- I. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a.
- - polegającego na nieuchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, która to decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo, że zgromadzony materiał dowodowy w żaden sposób nie potwierdził, aby skarżący naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym poprzez wykonywanie zarobkowego okazjonalnego przewozu osób bez wymaganych do tego uprawnień i z naruszeniem wymogów prawnie określonych, wobec wykazania przez skarżącego faktu wykonywania transportu w ramach usług ochrony osób i mienia;
- 2. art. 151 p.p.s.a. - poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi K. G. w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na błędnie poczynione dotychczasowe ustalenia stanu faktycznego.
- II. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 6 u.t.d. - poprzez jego błędne zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego w sytuacji, gdy w ramach prowadzonej działalności pod firmą "N. O." K. G. wykonuje on usługi ochroniarskie, w tym również w postaci bezpośredniej ochrony fizycznej, które podlegają faktycznie regulacjom prawnym ustawy o ochronie osób i mienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na jej poparcie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 p. p. s. a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż według art. 183 § 1 p. p. s. a., rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Po myśli art. 183 § 1 p. p s. a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania
Oceniając zarzuty skargi, stwierdzić należy, że nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.
Ocenę postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. poprzedzić należy wyjaśnieniem, że o ich skuteczności nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
W odniesieniu do zarzutów określonych w pkt I petitum skargi kasacyjnej jej autor nie wskazał istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, co stanowi uchybienie wskazanym wyżej przepisom, lecz nie uniemożliwia to rozpoznaniu tych zarzutów.
Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, wskazać należy, że nie można uznać za trafny zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zakresie sformułowanym w petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim należy zauważyć, że naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby nastąpić w sytuacji, gdyby sąd oddalił skargę pomimo stwierdzenia uchybień skutkujących podjęciem przez sąd określonych rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, gdyż Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. (sygn. akt II GSK 1387/10, zbiór lex nr 952790), przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy.
Autor skargi kasacyjnej ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi - wskazując na naruszenie art. 151 p.p.s.a. - nie powiązał tej normy prawnej z innymi przepisami, w szczególności w tym wypadku z przepisami procesowymi.
Skarżący kasacyjnie w ramach zarzutów naruszenie prawa procesowego podniósł również zarzut naruszenia art. 77 i 80 k.p.a. polegający na wadliwym, sprzecznym ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustaleniu, że skarżący kasacyjnie wykonywał zarobkowy okazjonalny przewozu osób bez wymaganego do tego uprawnienia, i nie podjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia, że w rzeczywistości wykonywał transportu w ramach świadczonych usług ochrony osób i mienia.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów przede wszystkim zauważyć należy, że zarzut oznaczony w petitum skargi kasacyjnej jako I. pkt 1 nie został sformułowany w sposób prawidłowy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, jak już wyżej wspomniano, wymaga prawidłowego określenia ich w samej skardze. Autor skargi kasacyjnej powołując konkretne przepisy prawa, winien precyzyjnie określić przepisy prawa, które według niego naruszył Sąd I instancji, podając odpowiednie jednostki redakcyjne przepisu takie jak ustępy, paragrafy, punkty. Tymczasem autor skargi kasacyjnej powołując przepisy kodeksu postępowania nie określił dokładnie, którego paragrafu art. 77 k.p.a. naruszenia dopuścił się Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się, ani też uzupełniać, czy prostować postawionych zarzutów.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. dotyczącego zasady swobodnej oceny dowodów, obowiązującej w postępowaniu administracyjnym - nie oznacza jednakże dowolności oceny mocy i wiarygodności dowodu, lecz jego ocenę wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, a więc wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (Borkowski J. glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93 P OSP 1994/7-8/131 - t.1). Ocena dowodów jest "czynnością myślową" i jak każda czynność tego rodzaju powinna opierać się na zasadach logicznego myślenia (W. Berutowicz, PC, s. 192), nie powinna uchybiać zasadom logiki (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 156). Organ administracji publicznej może zatem wysnuwać z zebranego materiału dowodowego tylko wnioski logicznie uzasadnione.
Zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem organ orzekający ocenia wyniki postępowania wyjaśniającego (dowodowego) na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie..., s. 197). (por. wyroki NSA z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II GSK 312/15, sygn. akt II GSK 339/15).
Proceduralnym warunkiem prawidłowości oceny wyników postępowania dowodowego jest zgromadzenie i przeprowadzenie dowodów zgodnie z przepisami kodeksu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym sprawia, że ocena wyników postępowania dowodowego będzie wadliwa z tego powodu, że jest oparta na materiale dowodowym niekompletnym lub nie w pełni rozpatrzonym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trudno byłoby dopatrzyć się podstaw dla podzielenia argumentacji skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem WSA, który oddalając skargę w pełni prawidłowo ocenił ustalenia faktyczne dokonane przez organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Z zebranych w rozpoznawanej sprawie dowodów wynika jednoznacznie, że w dniu 2 marca 2015 r. istotę wykonywanej przez pojazd marki O. o nr rej [...], w którym znajdowało się 5 miejsc siedzących, usługi stanowił przewóz z ulicy Hożej na ulicę Marszałkowską i z powrotem. Po zakończeniu przewozu klient uiścił stosowną opłatę, a kierowca w wydanym dowodzie sprzedaży określił usługę jako "transportową". Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie całokształt okoliczności sprawy wskazuje na to, że przewóz ten odbywał się w ramach prowadzonej przez K. G. działalności gospodarczej w zakresie transportu lądowego pasażerskiego.
Na uwagę zasługuje fakt, że K. G. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...], wydaną w dniu 29 listopada 2011 r. z datą ważności do 28 listopada 2025 r., jednakże pojazd o nr rej. [...] nie został do niej zgłoszony.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, zasadniczym celem zamówionej telefonicznie usługi było dokonanie przewiezienia klienta z jednego miejsca do drugiego, a nie bezpośrednia jego ochrona fizyczna, która polegałaby na zapewnieniu mu bezpieczeństwa, co z kolei wiązałoby się z koniecznością zawarcia pisemnej umowy w siedzibie przedsiębiorstwa i okazania przez kierowcę (pracownika skarżącego kasacyjnie) licencji. Tymczasem z akt sprawy wynika, że taka umowa świadczenia usługi w zakresie ochrony osób i mienia nie została zawarta, a kierowca dokonujący przewozu nie okazał klientowi licencji.
W takich - w zasadzie bezspornych - okolicznościach sprawy Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżący kasacyjnie wykonywał przewóz okazjonalny z pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, czym naruszył art. 92 ust. 6 u.t.d. w związku z art. 18 ust. 4a u.t.d., co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w Lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.
Stąd też zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego określonych w pkt II petitum skargi kasacyjnej należy uznać za nieuzasadniony.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).