Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 5146/16, oddalił skargę kasacyjną R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 20/15, w sprawie z jego skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2015 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie umorzenia zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
Wnioskiem z dnia 20 czerwca 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2017 r. poprzez rozstrzygnięcie w sentencji wyroku o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając sporządzoną przez pełnomocnika z urzędu skargę kasacyjną, nie orzekł w sentencji o kosztach postępowania. W skardze kasacyjnej pełnomocnik z urzędu złożył natomiast wniosek na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) o przyznanie wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej, bowiem nie zostało ono opłacone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie § 2 tego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 193 p.p.s.a. powyższe regulacje znajdują odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W wyroku z dnia 30 marca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniesionej przez R. R. skargi kasacyjnej. Jednocześnie NSA nie orzekł w wyroku o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do rozliczenia kosztów postępowania między stronami. W niniejszej sprawie stronie skarżącej kasacyjnie nie przysługuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z powodu oddalenia wniesionego przez nią środka zaskarżenia. W tym przypadku nie mogły mieć zastosowania art. 203 i art. 204 p.p.s.a., regulujące materię zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Odnosząc się zaś do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazać należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a. Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1801), pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie i zwrócić się do tego sądu z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.