Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2015r., sygn. akt I SA/Ke 388/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) uchylił postanowienie Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Kielcach z dnia [...] marca 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania S. K. (zwanemu dalej także jako: Skarżący) pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW na rok 2014.
Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 13 maja 2014r. S. K. złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 wraz z załącznikami. W dniu 9 czerwca 2014r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku przez jego podpisanie. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 12 czerwca 2014r., a w dniu 16 czerwca 2014r. Skarżący złożył korektę wniosku wraz z podpisem.
W dniu [...] marca 2015r Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Kielcach wydał postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania.
Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...], Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach, utrzymał to postanowienie w mocy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Organ II instancji wskazał, że pomoc finansowa z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach ONW jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej złożony w terminie od 15 marca do 15 maja i termin ten nie podlega przywróceniu. Organ powołał się na treść art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz.
UE L 316 z 02.12.2009, str. 65 ze zm., zwanego dalej Rozporządzeniem Nr 1122/2009), z którego wynika, że wniosek winien zawierać wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w tym oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy, a zatem winien zostać podpisany już w dniu złożenia, a najpóźniej w dniu 9 czerwca. Zdaniem organu, uzupełnienie braków formalnych z zachowaniem bądź naruszeniem terminów przewidzianych w art. 64 § 2 k.p.a. pozostaje bez wpływu na niedopuszczalność wniosku w sytuacji, w której uzupełnienie braków nastąpiło z opóźnieniem wynoszącym ponad 50 dni kalendarzowych, tj. po dniu 9 czerwca. Ponieważ w niniejszej sprawie wniosek zawierający podpisane oświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Nr 1122/2009, został złożony 16 czerwca 2014r., czyli po ostatecznym terminie na złożenie wniosku, należy go uznać za niedopuszczalny, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w sprawie.
W skardze na powyższe postanowienie Skarżący podniósł, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wysłano do niego tak późno, że nie mógł przed dniem 9 czerwca stawić się w celu złożenia korekty. Nie został przy tym poinformowany o konsekwencjach uzupełnienia braków po dniu 9 czerwca. Zdaniem Skarżącego, został wprowadzony w błąd i czuje się pokrzywdzony, ponieważ zrobił wszystko co do niego należało, a płatności zostały mu odebrane.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.
Sąd I instancji uchylając zaskarżone postanowienie wskazał, że w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012r. poz. 1164 ze zm.) określono, że wniosek o płatności obszarowe składa się w terminie od 15 marca do 15 maja, przy czym termin ten nie podlega przywróceniu, jako termin prawa materialnego. Ponadto w myśl art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009 z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy.
W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie odnosiło się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy. Jeżeli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Z powyższych unormowań, zdaniem Sądu, wynika, że ostatecznym terminem na złożenie wniosku o przyznanie pomocy był 9 czerwca. Sąd wskazał, że Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2014 w dniu 13 maja 2014r., czyli w terminie określonym w art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i przed upływem terminu określonego w art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Wniosek nie został podpisany, jednak w zakreślonym terminie 16 czerwca 2014r.
Skarżący uzupełnił brak formalny wniosku i go podpisał. Sąd nie zgodził się więc ze stanowiskiem organu, że uzupełnienie wniosku po dniu 9 czerwca 2014r. skutkuje uznaniem go za niedopuszczalny i odmową wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, skoro Skarżący uzupełnił wniosek w zakreślonym terminie, to konwalidował dokonaną czynność w postaci złożenia wniosku o przyznanie płatności i wniosek ten wywołał skutki prawne od dnia jego złożenia (13 maja 2014r.). Uzupełnienie bowiem wniosku w terminie zakreślonym przez organ wywołuje skutek od daty złożenia wniosku, a nie - jak błędnie przyjął organ - od daty jego uzupełnienia. Skoro wniesiony w terminie określonym w art. 23 Rozporządzenia Nr 1122/2009 wniosek o przyznanie płatności został uzupełniony z zachowaniem wyznaczonego terminu do usunięcia braków, nie było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach, domagając się jego uchylenia i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Nr 1122/2009, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż braki kwalifikowane wniosku określone w art. 12 ust.1 lit. e w/w Rozporządzenia mogą być uzupełnione w trybie art. 64 § 2 k.p.a. także po upływie nieprzekraczalnego terminu na złożenie wniosku określonego w art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009, podczas gdy do określenia skutków uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego po terminie o wymagany w art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Nr 1122/2009 element niezbędny do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, tj. oświadczenie rolnika (jego podpis), zastosowanie powinien mieć, ze względu na prymat prawa europejskiego nad prawem krajowym, art. 23 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Nr 1122/2009, a nie art. 61 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a., bowiem element wniosku o płatności wymieniony w art. 12 ust. 1 lit. e w/w Rozporządzenia jest elementem kwalifikowalnym wniosku, który można uzupełnić w trybie art. 64 § 2 k.p.a., ale tylko w terminie określonym w art. 23 ust. 1 w/w Rozporządzenia.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że w naborze 2014 ostatecznym terminem na złożenie wniosku o pomoc z tytułu płatności ONW (przy uwzględnieniu 25 dniowego opóźnienia) był dzień 9 czerwca, a złożenie wniosku podpisanego po tym dniu skutkuje uznaniem go za niedopuszczalny i odmową wszczęcia postępowania. Zdaniem organu, stanowisko to wynika wprost z art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009, w świetle którego wniosek złożony z opóźnieniem wynoszącym ponad 25 dni kalendarzowych uznaje się za niedopuszczalny we wszystkich przypadkach, w których braki formalne stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy.
Wobec powyższego art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009 należy interpretować w powiązaniu z art. 12 ust. 1 lit. e tego Rozporządzenia, w myśl którego pojedynczy wniosek powinien zawierać wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy w szczególności oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy. Brak podpisu wnioskodawcy na wniosku jest równoznaczny z brakiem złożenia oświadczenia, o którym mowa art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Nr 1122/2009, bowiem oświadczenie wnioskodawcy, że znane mu są zasady przyznawania płatności może być potwierdzone tylko przez złożenie jego podpisu na formularzu wniosku.
Zatem dzień uzupełnienia wniosku o podpis wnioskodawcy należy traktować jako dzień złożenia samego wniosku. Brak podpisu na formularzu wniosku nie może być traktowany jako oczywisty błąd z art. 21 w/w Rozporządzenia, natomiast należy uznać, że brak ten stanowi brak elementu kwalifikowanego z art. 12 ust. 1 lit. e w/w Rozporządzenia objęty przywołanym powyżej art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w niniejszej sprawie doszło do kolizji przepisów prawa krajowego tj. art. 61 § 3 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a. z przepisami unijnymi tj. art. 23 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Nr 1122/2009, a z uwagi na zasadę pierwszeństwa prawa unijnego, pierwszeństwo powinny mieć przepisy unijne. Organ stwierdził, że art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009 jest dostatecznie precyzyjny i nie został uszczegółowiony w przepisach prawa krajowego. Co więcej, za wyjątkiem odstępstwa przewidzianego w art. 21 wspomnianego Rozporządzenia (w odniesieniu do korekty oczywistych błędów) oraz odstępstwa przewidzianego w art. 22 w/w Rozporządzenia w zakresie terminów przypadających na dzień wolny od pracy, prawodawca unijny nie przewidział jakiejkolwiek swobody decyzyjnej dla państwa członkowskiego i jego organów co do ewentualnych możliwości ustanowienia derogacji w stosunku do dopuszczalności wniosków złożonych po ostatecznym terminie na ich wniesienie.
W związku z tym, regulacja art. 64 § 2 k.p.a. nie stanowi odstępstwa ani też uzupełnienia art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Tym samym okoliczność uzupełnienia braków formalnych z zachowaniem bądź naruszeniem terminów przewidzianych w art. 64 § 2 k.p.a. pozostaje bez wpływu na niedopuszczalność wniosku w sytuacji, w której uzupełnienie braków nastąpiło z opóźnieniem wynoszącym ponad 25 dni kalendarzowych, tj. po dniu 9 czerwca.
Skarżący kasacyjnie wskazał, że w sprawie doszło do prawnie nieskutecznego wzywania beneficjenta przez Agencję do uzupełnienia wniosku już po upływie terminu na złożenie wniosku, jednak wynikało to z dążenia Agencji do dokładnego wyjaśnienia sprawy i obowiązku przeprowadzenia kontroli formalnej w każdym wniosku. Jednakże co do skutków czynności dokonanych w wyniku tych wezwań należy stosować przepisy unijne, tj. art. 23 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Nr 1122/2009. Przy czym nie może to, zdaniem skarżącego kasacyjnie, powodować, iż takie prawnie nieskuteczne wezwanie beneficjenta do uzupełnienia wniosku o podpis będzie stanowić podstawę do uznania, iż złożenie wniosku nastąpiło w terminie. Organ nie zgodził się więc z poglądem Sądu I instancji, że beneficjent złożył skutecznie wniosek w dniu 13 maja 2014r., gdyż zastosował się do wezwania organu i w ciągu 7 dni uzupełnił wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi WSA naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 23 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1122/2009 przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że braki kwalifikowane wniosku określone w art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1122/2009 mogą być uzupełnione w trybie art. 64 § 2 k.p.a. także po upływie nieprzekraczalnego terminu na złożenie wniosku, określonego w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009.
Należy w związku z tym przypomnieć, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 wnioski (w tym - jak w niniejszej sprawie - wnioski o płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich) składa się w terminie ustalonym przez państwo członkowskie, lecz nie później niż do dnia 15 maja. Jak wskazano w motywach 19 i 28 rozporządzenia nr 1122/2009, określenie przez państwa członkowskie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy i załączonych do tych wniosków dokumentów uzupełniających jest niezbędne dla osiągnięcia realizowanego przez prawo Unii celu skutecznego zarządzania i kontroli w zakresie pomocy rolnej.
Niemniej jednak art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 wyraźnie wskazuje, że powinien być przewidziany w ramach procedur związanych ze składaniem tych wniosków i dokumentów uzupełniających dodatkowy termin wynoszący 25 dni po wyznaczonym terminie określonym przez państwa członkowskie w celu zezwolenia, z zastrzeżeniem stosowania przewidzianej w tym przepisie sankcji, na złożenie po terminie wspomnianych wniosków i przedstawienie dokumentów (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 17 grudnia 2015 r., C-330/14, pkt 45). Stosownie do art. 23 ust. 1 tego rozporządzenia, możliwe jest zatem złożenie wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie (co wiąże się ze zmniejszeniem kwoty płatności), jednak jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Przepis art. 23 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 określa termin prawa materialnego, w jakim musi zostać złożony kompletny wniosek o przyznanie płatności.
Należy też wskazać, że stosownie do art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1122/2009 wniosek musi zawierać wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, m.in. szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i, w stosownych przypadkach, ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana. Z kolei z art. 12 ust. 1 lit. e tego rozporządzenia wynika, że wniosek musi zawierać oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy. W przypadku wniosków o płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), do wniosków o płatność i terminów ich składania stosuje się odpowiednio przepisy art. 22 i art. 23 oraz terminy z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 (art. 8 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28 stycznia 2011r., s. 8; dalej – rozporządzenie nr 65/2011).
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich na 2014 r. Skarżący złożył 13 maja 2014 r., jednak wniosku tego nie podpisał. Podpisany wniosek został złożony w dniu 16 czerwca 2014r., a zatem po terminie określonym we wskazanych wyżej przepisach.
W zaskarżonym wyroku WSA błędnie uznał, że skoro wniosek o przyznanie płatności został złożony 13 maja, jego uzupełnienie w trybie art. 64 § 2 k.p.a., polegające na podpisaniu wniosku, mogło nastąpić po dniu 9 czerwca 2014 r.
W sprawach płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich zadania i właściwość organów reguluje ustawa z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007r., Nr 64, poz. 427 ze zm.). Z art. 21 ust. 1 tej ustawy wynika, że "Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej", w tym zatem m.in. w rozporządzeniu nr 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia. Oznacza to, że w tego rodzaju sprawach stosuje się w pierwszej kolejności zasady i warunki wynikające z przepisów prawa unijnego dotyczących poszczególnych płatności, następnie przepisy prawa krajowego dotyczące tych płatności i dopiero, gdy te przepisy danej kwestii nie regulują, posiłkować należy się przepisami k.p.a. (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2016 r., II GSK 3674/16).
Skoro przepisy unijnego prawa materialnego (art. 23 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009) określają termin graniczny złożenia wniosku o przyznanie płatności (25 dni kalendarzowych od 15 maja), to po 9 czerwca danego roku nie jest możliwe złożenie wniosku. Wobec tego, że złożony wniosek musi być kompletny, nie jest dopuszczalne uzupełnianie go po tym terminie poprzez jego podpisanie. Tylko w przypadku oczywistych błędów, stosownie do art. 21 rozporządzenia nr 1122/2009, wniosek o przyznanie pomocy może zostać poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA naruszył art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, ponieważ przyjmując, iż należało zastosować tryb z art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia wskazanego w art. 12 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1122/2009 istotnego elementu wniosku uznał, że wniosek mógł zostać złożony po upływie terminu materialnoprawnego wskazanego w tym przepisie rozporządzenia. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu okazał się zatem zasadny, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota niniejszej sprawy została dostatecznie wyjaśniona w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
NSA podzielił pogląd organów ARiMR, że graniczny termin złożenia kompletnego wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich na 2014 r. upływał w dniu 9 czerwca 2014 r. W sprawie nie jest sporne, że Skarżący w tym terminie nie złożył prawidłowego wniosku, skoro wniosek ten nie był podpisany. Wobec tego wniosek był niedopuszczalny, stosownie do art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009.
W tej sytuacji Kierownik BP ARiMR prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania Skarżącemu płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich na 2014 r. Z art. 61a § 1 k.p.a. wynika bowiem, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie postępowanie nie mogło być wszczęte z "innej uzasadnionej przyczyny", a mianowicie upływu materialnoprawnego terminu na złożenie wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich.
Mając na uwadze, że złożenie wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich na 2014r. nastąpiło po upływie terminu prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wezwanie Skarżącego przez Kierownika BP ARiMR na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie płatności przez podpisanie wniosku w sytuacji, gdy upłynął materialnoprawny termin na złożenie kompletnego wniosku, było działaniem godzącym w statuowaną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, mogło bowiem wywołać w Skarżącym mylne wrażenie możliwości pozytywnego załatwienia sprawy w razie uzupełnienia przez niego wniosku w terminie wskazanym przez organ.
Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. postanowił odstąpić od zasądzenia na rzecz Dyrektora OR ARiMR zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając że w sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w tym przepisie. Sąd uznał, że sposób procedowania organów ARiMR w toku postępowania administracyjnego (wezwanie Skarżącego do uzupełnienia braków wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a następnie argumentowanie, że taki tryb nie mógł być zastosowany w okolicznościach tej sprawy) uzasadnia odstąpienie od zasady odpowiedzialności za wynik postępowania kasacyjnego na rzecz zasady słuszności.