Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 494/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę P. –S. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu 25 października 2007 r. T. P. K. złożyło podanie do Wójta Gminy M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wójta Gminy M. z dnia [...] listopada 2006 r., pozytywnie opiniującym wniosek P. –S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o zmianę koncesji na wydobywanie surowca skaleniowego ze złoża K.. T. P. K. podniosło, że Wójt Gminy M. wydając sporne postanowienie dopuścił się rażącego naruszenia prawa polegającego na pominięciu i wykluczeniu z udziału w tym postępowaniu T. P. K..
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Wójt Gminy M. odmówił wznowienia postępowania podając w uzasadnieniu, że był on jedynie organem uzgadniającym w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] oraz że, to Urząd Marszałkowski określił strony tego postępowania. W związku z powyższym Wójt Gminy M., wydając postanowienie z dnia [...] listopada 2006 r. uzgadniające wniosek o zmianę koncesji dla Spółki P. –S., powiadomił jako stronę postępowania tę Spółkę. Organ podał, że skoro T. P. K. nie było stroną postępowania, dlatego wznowienie postępowania z jego wniosku nie było możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, że rozważenie, czy w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, wymaga wzięcia pod uwagę art. 31 k.p.a. oraz treści postanowień statutu T. P. K. dotyczących celu jego działalności.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. Wójt Gminy M. ponownie odmówił wznowienia postępowania podając, że podanie o wznowienie postępowania podpisała K. B. –K., której kadencja na stanowisku prezesa zarządu T. P. K. upłynęła w dniu 29 października 2006 r., wskutek czego podanie, jako podpisane przez osobę nieuprawnioną uzasadniało odmowę wznowienia postępowania administracyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. uchyliło w całości powyższe postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia podając, że skoro organ I instancji dostrzegł braki w reprezentacji T. P. K., to powinien dążyć do ich uzupełnienia w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. Nadto organ II instancji podał, że po wyborze K. B. –K. na stanowisko prezesa zarządu na kolejną kadencję T. P. K. dokonało potwierdzenia oświadczenia woli, złożonego w treści podania o wznowienie postępowania z dnia 25 października 2007 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy M. postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone postanowieniem Wójta Gminy M. z dnie [...] listopada 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę Spółki P. –S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2008 r. wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych – bada, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. W drugim etapie organ przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie, podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd wskazał, że organ w pierwszym etapie postępowania przedwcześnie podjął się badania przyczyny wznowienia postępowania wskazanej przez wnioskodawcę i ujętej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czym naruszył art. 149 § 2 w zw. z § 1 k.p.a.
Zdaniem Sądu I instancji w niniejszej sprawie okoliczność, czy wnioskodawca jest podmiotem legitymowanym do skutecznego uruchomienia postępowania wznowieniowego nie jest oczywista, ponieważ istniały wyraźne wątpliwości, czy T. P. K. w momencie składania podania działało przez statutowych przedstawicieli. Świadczą o tym jednoznacznie istotne rozbieżności między stanowiskiem organów, wnioskodawcy oraz skarżącej Spółki, a także zgromadzona dokumentacja. Z akt administracyjnych można wywnioskować, że wątpliwości takie miał z pewnością organ I instancji, który domagał się wyjaśnień od T. P. K..
Sąd podkreślił, że w dacie wydania przez Wójta Gminy M. postanowienia z dnia [...] marca 2008 r. – T. P. K., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu Wydział IX Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 18 grudnia 2007 r. działało przez przewidziane w statucie organy. Walne Zebranie Członków odbyte w dniu 18 grudnia 2007 r. wybrało bowiem władze tego Towarzystwa na nową dwuletnią kadencję, przy czym skład zarządu i komisji rewizyjnej nie uległ zmianie. W myśl § 16 ust. 3 statutu oświadczenia w imieniu Towarzystwa mogła składać prezes zarządu – K. B. –K.. Wskazując na powyższe Sąd uznał, że organ I instancji naruszył art. 149 § 3 k.p.a., uznając wniosek o wznowienie postępowania za niedopuszczalny z mocy prawa.
W konkluzji Sąd stwierdził, że jeżeli w rozpoznawanej sprawie istniały wątpliwości co do statusu skarżącego w kontekście przesłanki ujętej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to organ po stwierdzeniu dopuszczalności wniosku o wznowienie powinien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a następnie przystąpić do badania istnienia przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła P. –S. Sp. z o.o. w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 149 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż nie zachodziły podstawy do odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych,
- 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tegoż przepisu, skutkiem czego przekazano do ponownego rozpoznania sprawę, celem zbadania legitymacji wnioskodawcy, mimo że podanie o wznowienie postępowania obarczone było nieusuwalnym brakiem formalnym,
- 3) art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) poprzez niezastosowanie tegoż przepisu i przyjęcie za prawdziwe danych wpisanych do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej – pomimo obalenia tegoż domniemania przez skarżącego przedłożonymi dowodami z dokumentów,
- 4) art. 30 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkiem czego przyjęto, że K. B. –K. była osobą uprawnioną do złożenia podania o wznowienie postępowania,
- 5) art. 147 k.p.a., w świetle którego wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a następuje tylko na żądanie strony,
- 6) art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkiem czego Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uznał, iż ocena legitymacji osoby wnoszącej podanie o wznowienie postępowania z powodu okoliczności wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi badanie przesłanki wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że skoro kwestia legitymacji do skutecznego wniesienia podania o wznowienie nie była w ocenie Sądu oczywista, to badając orzeczenia wydane przez organy administracji pod względem zgodności z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien wskazać, czy K. B. –K. była osobą uprawnioną do skutecznego złożenia podania o wznowienie postępowania. Gdyby bowiem nie posiadała stosownego umocowania, rozstrzygnięcie organu I instancji byłoby w pełni prawidłowe. Tym samym w związku z brakiem oczywistości co do legitymacji wnoszącego podanie o wznowienie, niezrozumiałe jest kategoryczne stwierdzenie Sądu o naruszeniu art. 149 § 3 k.p.a. przez organ I instancji.
Zdaniem skarżącej, zaskarżony wyrok został wydany bez zbadania istoty sprawy, która sprowadza się do ustalenia, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przez osobę uprawnioną, a tym samym, czy spełniony został jeden z wymogów formalnych tego podania.
W ocenie skarżącej ustalenie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez K. B. –K., która w dacie jego składania nie miała legitymacji do reprezentowania stowarzyszenia oraz ustalenie, że w tej dacie T. P. K. nie miało statutowego organu uprawnionego do reprezentacji, uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.
Skarżąca zakwestionowała ustalenia poczynione przez organ II instancji i podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., że prawo do reprezentacji w dacie wydania decyzji przez organ I instancji przesądza o uprawnieniu do reprezentacji w dacie złożenia podania o wznowienie postępowania.
Skarżąca wskazała, że K. B. –K. w dniu 18 grudnia 2007 r. została wybrana na prezesa zarządu stowarzyszenia, jednakże wybór ten nie może przesądzać o jej legitymacji do reprezentowania stowarzyszenia przed dniem 18 grudnia 2007 r., a w szczególności od dnia upływu 2-letniej kadencji, na którą została wybrana podczas Walnego Zebrania Członków w dniu 29 października 2004 r. Spółka podniosła, że dane ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym były niezgodne z rzeczywistą sytuacją prawną stowarzyszenia. Wpis do rejestru członków zarządu T. P. K., powołanych na dwuletnią kadencję w dniu 29 października 2004 r. i ich figurowanie w KRS po upływie kadencji, wobec niedopełnienia obowiązku wyboru nowych organów stowarzyszenia po upływie kadencji poprzednich organów, nie może przesądzać o tym, że osoby ujawnione w rejestrze były władne do reprezentowania T. P. K.. O osobach uprawnionych do reprezentacji stowarzyszenia nie decyduje treść wpisów do Krajowego Rejestru Sądowego, ale zgodnie z przepisami art. 9 i 10 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.), dalej: Prawo o stowarzyszeniach, przede wszystkim postanowienia jego statutu.
Nie jest możliwe dokonywanie zmian statutu stowarzyszenia poprzez wprowadzanie zasady reprezentacji przez dotychczasowy zarząd – do dnia powołania nowego zarządu – pismem członków zarządu, których kadencja wygasła. Zdaniem Spółki nie do zaakceptowania jest zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który z faktu wyboru w dniu 18 grudnia 2007 r. zarządu T. P. K. w składzie osobowym tożsamym z tym, który był ujawniony w Rejestrze Stowarzyszeń Krajowego Rejestru Sądowego – wywodzi uprawnienie K. B. –K. do złożenia podania o wznowienie postępowania w dniu 25 października 2007 r.
Skarżąca podała, że przepisy k.p.a. nakazują ustalanie osób uprawnionych do reprezentacji stron, które nie są osobami fizycznymi, w odwołaniu do statutów, czy innych dokumentów regulujących funkcjonowanie podmiotów innych niż osoby fizyczne, nie czynią zaś jedynym źródłem wiedzy w tym zakresie wpisów do Krajowego Rejestru Sądowego.
W ocenie skarżącej przyjęcie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. powodowałoby, że w sytuacji wnoszenia podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie dochodziłoby do wznawiania postępowania na żądanie strony, lecz na żądanie podmiotu, który twierdzi, że stroną jest lub był, a zatem dochodziłoby do wznawiania postępowania z urzędu, celem badania, czy zachodzi podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Zdaniem skarżącej nie sposób przyjąć, że badanie przymiotu strony po stronie osoby wnoszącej podanie o wznowienie jest już badaniem podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie formułuje przesłanki w postaci "braku udziału strony w postępowaniu". Przesłanką wznowienia, na którą wskazuje powołany przepis jest brak udziału strony w postępowaniu bez winy tej strony. Tym samym badanie przesłanki wznowienia polega na badaniu, czy strona ponosi winę w tym, że nie brała udziału w postępowaniu, czy też brak udziału strony w postępowaniu był przez nią niezawiniony.
W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2010 r. pełnomocnik procesowy Spółki P. –S. odnosząc się do wydanego przez Wójta Gminy M. postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tego organu z dnia [...] listopada 2006 r. podtrzymał wniesioną skargę kasacyjną uznając, że postępowanie wywołane tą skargą nie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010, nr 1, poz. 1).
Skarżąca przytoczyła w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzuty oparte o przepisy k.p.a. mające zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji publicznej bez powiązania ich z zarzutami naruszenia prawa przez Sąd I instancji. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozwala jednak na zidentyfikowanie treści tych zarzutów, jako wskazujących na naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy, zdaniem skarżącej, zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, wymienionych w petitum skargi kasacyjnej. Okoliczność ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozwala na rozpoznanie skargi mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej.
Przed przystąpieniem do oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów należy na wstępie wskazać, że w konsekwencji wydania przez Wójta Gminy M. postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie wznowienia postępowania nie zaistniała w sprawie podstawa do umorzenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., wszczętego skargą kasacyjną wniesioną przez Spółkę P. –S., ponieważ przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji rozstrzygający o zgodności z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2008 r. Wznowienie postępowania przez Wójta Gminy M. nie spowodowało usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2008 r. będącego przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji nie spowodowało również bezprzedmiotowości postępowania sądowego mającego na celu skontrolowanie w postępowaniu kasacyjnym zaskarżonego wyroku Sądu I instancji uznającego rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. za zgodne z prawem.
Przytoczone w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia uzasadniają rozpoznanie w pierwszej kolejności, jako najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 149 § 3 k.p.a. w następstwie nieprawidłowego, zdaniem skarżącej, podzielenia przez Sąd I instancji stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznającego, że w sprawie nie zachodziła podstawa do odmowy wznowienia.
Sąd I instancji oceniając treść tego zarzutu prawidłowo orzekł, że w dacie wydania przez Wójta Gminy M. postanowienia o odmowie wznowienia z dnia [...] marca 2008 r., T. P. K. działało przez swojego statutowego przedstawiciela – K. B. –K., która w dniu 18 grudnia 2007 r. została ponownie wybrana przez Walne Zebranie Członków na stanowisko prezesa zarządu i zgodnie z § 16 statutu tego Towarzystwa była upoważniona do jego reprezentowania.
Skarżąca wprawdzie trafnie wywodzi, że w dacie wniesienia podania o wznowienie (25.10.2007 r.) K. B. –K. nie była upoważniona do działania w imieniu T. P. K., ponieważ jej poprzednia kadencja do zajmowania stanowiska prezesa zarządu upłynęła w dniu 29 października 2006 r., jednakże okoliczność ta nie stanowiła w stanie faktycznym sprawy podstawy do wydania przez Wójta Gminy M. postanowienia z dnia [...] marca 2008 r. o odmowie wznowienia postępowania, ponieważ kwestia reprezentowania T. P. K. przez statutowego przedstawiciela i możliwość wniesienia przez niego podania o wznowienie podlegała ocenie według stanu faktycznego i prawnego jaki istniał w dacie wydania tego postanowienia.
Z treści dołączonego do akty administracyjnych pisma T. P. K. z dnia 5 marca 2008 r., skierowanego do Wójta Gminy M. wynika, że Towarzystwo to wniosło o rozpatrzenie podania o wznowienie postępowania w przedmiocie uwzględnienia wniosku o zmianę koncesji wydanej Spółce P. –S.. Pismo to zostało podpisane przez prezesa zarządu – K. B. –K., a więc przez statutowego przedstawiciela, upoważnionego do działania w imieniu tego Towarzystwa (art. 30 § 3 k.p.a.), co oznacza, że dopiero w dacie doręczenia tego pisma organowi podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione.
W świetle powyższych wywodów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym przez niezastosowanie tego przepisu należy uznać za chybiony.
Kwestia, czy przewidziany w art. 148 k.p.a. termin do wniesienia tego podania został zachowany nie może być przedmiotem kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec braku w podstawie skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu.
W świetle powyższych wywodów Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że organ I instancji odmawiając wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. błędnie przyjął, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną.
Zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące to stanowisko nie są trafne, ponieważ we wstępnej fazie postępowania obejmującej badanie dopuszczalności wznowienia, organ bada wyłącznie, czy podanie o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przyczyn wznowienia określonych w art. 145 lub 145a k.p.a. oraz czy w świetle twierdzeń zawartych w podaniu jest oczywiste, że osoba wnosząca podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a także czy został zachowany termin do wniesienia podania określony w art. 148 § 1 i 145a § 2 k.p.a. Tylko gdy z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wynika, że brak jest ustawowej przyczyny wznowienia lub gdy oczywiste jest, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony albo termin do złożenia podania nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym przypadku organ musi wznowić postępowanie w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je co do przyczyn wznowienia oraz wyjaśnić i ocenić czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, a także przeprowadzić postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).
Stwierdzenie w tym kolejnym etapie, że z podaniem wystąpił podmiot nieposiadający przymiotu strony albo że nie zachodzi ustawowa przyczyna wznowienia lub nie został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie skutkuje, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2008 r. II OSK 1949/06, LEX nr 437529; wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r. II OSK 1747/07, LEX nr 484887 i wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2005 r. VII SA/Wa 402/05, LEX nr 198867 oraz Komentarz do art. 147 k.p.a., [w:] M. Jaśkowska, A Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, LEX, 2009, wyd. III).
Sąd I instancji oddalając skargę prawidłowo podzielił stanowisko organu odwoławczego uznające, że kwestia podmiotowej legitymacji T. P. K. do wniesienia podania o wznowienie postępowania powinna być w stanie faktycznym sprawy badana po wznowieniu postępowania w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.) i jako wymagająca przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części uzasadniała uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia powyższego przepisu nie może być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony.
Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia art. 147 k.p.a., ponieważ Sąd I instancji nie stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że wszczęcie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić z urzędu, a wręcz przeciwnie wskazał, że może to nastąpić na wniosek strony, przy czym zbadanie posiadania przez osobę wnoszącą podanie przymiotu strony powinno nastąpić we wznowionych postępowaniu.
Nie zasługuje także na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że ocena legitymacji osoby wnoszącej podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi badanie przyczyny wznowienia, ponieważ Sąd I instancji wskazał, że przyczyna wznowienia podlega badaniu po wznowieniu postępowania, a więc w drugim etapie postępowania wznowieniowego.
Sąd I instancji prawidłowo również przyjął, że w pierwszym etapie postępowania odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. może nastąpić wówczas, jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie od osoby nie mającej przymiotu strony w danym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.