Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 37/10 w sprawie ze skargi B. M. na czynność Marszałka Województwa D. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa D. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że doszło do naruszenia przepisów art. 26 ust.1 pkt 4 ustawy, stanowiących, że do zadań instytucji zarządzającej należy wybór w oparciu o ustalone kryteria, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego i związanego z nim art. 30b ust. 1 ustawy, stanowiącego, że pisemna informacja o wynikach oceny projektu winna zawierać uzasadnienie wyników oceny projektu. Doszło także do naruszenia art. 31 ust. 1 ustawy, dopuszczającego możliwość udziału w procesie wyboru projektów ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, a to w celu "zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów".
Ponadto Sąd zauważył, iż z zaskarżonego rozstrzygnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wynikało, że rozpatrując środki odwoławcze instytucja zarządzająca jak i wcześniej instytucja pośrednicząca nie odniosły się do faktu odmiennej oceny przedmiotowego wniosku o dofinansowanie tego samego projektu, zgłoszonego w dwóch naborach - grudzień 2008 r. i maj - czerwiec 2009 r. -poza stwierdzeniem, że sporządzone przez ekspertów oceny wniosków są oceną autonomiczną. Znajdująca się w aktach sprawy ocena merytoryczna przedmiotowego wniosku dokonana przez dwóch ekspertów oceniających projekt nie odniosła się w ogóle do wcześniejszej oceny i zaistniałej w tym kontekście rozbieżności.
Tym samym Sąd zgodził się z zarzutem skarżącego, że różnica stanowisk odnośnie oceny kryterium kluczowego, tego samego projektu z tymi samymi wydatkami, dokonywana przez oceniających powołanych przez tą samą instytucję i działających na podstawie tych samych uregulowań, od którego przesądzenia zależało udzielenie wsparcia, nie jest zrozumiała, że jest ona subiektywna. Sąd wyraził pogląd, że te same przypadki nie powinny prowadzić - przy zachowaniu zasad logicznego rozumowania - do tak diametralnie odmiennych ocen.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony organowi w dniu 16 kwietnia 2010 r.
Marszałek Województwa D. w dniu 30 kwietnia 2010 r. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której domagał się uchylenia wyroku WSA i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Do skargi kasacyjnej załączone zostały odpis skargi kasacyjnej, pełnomocnictwo oraz dowód jego opłacenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju: "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy".
Zgodnie z art. 30d wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego, zaś przepis art. 30c ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z przepisu art. 30c ust. 2 stosowanego odpowiednio do skargi kasacyjnej wynika, iż wnoszący skargę kasacyjną winien do niej dołączyć kompletną dokumentację obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 (w świetle którego właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej sygn. akt II GSK 544/10 w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego).
W niniejszej sprawie wnoszącym skargę kasacyjną jest Zarząd Województwa D., który nie dołączył do niej kompletnej dokumentacji wymienionej w art. 30c ust. 2.
Zgodnie z art. 30c ust. 5, który ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym (co wynika z art. 30d ust. 2 zd. 2), wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.
Zauważyć należy, iż przepis art. 30c ust. 2 stawia jednakowe wymogi dla obu stron postępowania w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem wymogi te odnoszą się nie tylko dla skarżącego wnoszącego skargę do Sądu I instancji, ale również do organu wnoszącego skargę kasacyjną. Nie ma podstaw żeby przyjąć, że dołączenie kompletnej dokumentacji dotyczy jedynie strony wnoszącej skargę. Przeciwnie, biorąc pod uwagę art. 30d ust. 2 zd. 2, wymóg ten stosuje się jednakowo do organu, który wnosi skargę kasacyjną.
Należy podkreślić, iż z akt sprawy wynika, że organowi, któremu doręczono odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, zwrócono również akta administracyjne, w których znajduje się kompletna dokumentacja, o której mowa w art. 30c ust.
- 2. W konsekwencji organ dysponował tą dokumentacją wnosząc skargę kasacyjną i miał możliwość dołączenia jej do wnoszonej skargi kasacyjnej.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 30c ust. 5 w zw. z art. 30d ust. 2 orzekł jak w sentencji.