Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 544/10

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 544/10 Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił bez rozpatrzenia skargę kasacyjną Marszałka Województwa [...] wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 37/10.

Pismem z dnia 16 lipca 2010 r. Marszałek Województwa [...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na regulację art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) – dalej u.z.p.p.r., w związku z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Zaskarżając postanowienie w całości wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ zarzucił orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. - art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju polegające na jego błędnej interpretacji poprzez przyjęcie, że odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu przed sądem I instancji polega na bezpośrednim stosowaniu wszystkich przepisów, w sytuacji w której prawidłowo rozumiana "odpowiedniość" nakazuje stosować przepisy prawa z uwzględnieniem specyfiki danego postępowania i konkretnego przypadku;
2. - art. 30d ust. 2 zd. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju polegającego na jego błędnej interpretacji poprzez przyjęcie, że odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu przed sądem I instancji polega na bezpośrednim stosowaniu wszystkich przepisów, w sytuacji w której prawidłowo rozumiana "odpowiedniość" nakazuje stosować przepisy prawa z uwzględnieniem specyfiki danego postępowania i konkretnego przypadku;
3. - art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju polegającego na jego błędnej interpretacji poprzez przyjęcie, że przepis ten stawia jednakowe wymogi dla obu stron postępowania w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy przepis ten wyraźnie wskazuje na wnioskodawcę jako stronę zobowiązaną do dołączenia kompletnej dokumentacji;
4. - art. 30d ust. 2 zd. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju polegającego na jego błędnej interpretacji poprzez przyjęcie, że skarga kasacyjna strony przeciwnej jest niekompletna, w sytuacji w której spełnia ona wszystkie wymogi formalne skargi i została należycie opłacona;
5. - art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niezastosowanie polegające na ustaleniu, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie, w sytuacji w której zastosowanie wskazanego przepisu pozwala na zaskarżenie wskazanego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego jako ostateczne nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że powołany w rozpatrywanym zażaleniu art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Przepis ten nie ma zastosowania do postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że zażalenie wnosi się na postanowienia sądu I instancji. Sytuacji tej nie zmienia okoliczność, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie NSA zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 30e ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52–55, art. 61 § 3–6, art. 115–122, 146, 150 i 152 tej ustawy.

Przepis ten jednak ani żaden inny artykuł ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie modyfikuje zasady niezaskarżalności kończących sprawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, tym bardziej że zawarte w nim wyłączenia nie obejmują regulacji dotyczącej przepisów, z których wywodzi się tę zasadę.

Uprawnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego do pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 w zw. z art. 30d ust. 2 zd. 2 u.z.p.p.r. w żadnym razie nie może oznaczać naruszenia konstytucyjnej zasady wynikającej z art. 178 oraz art. 78 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli uległa ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., wydane na podstawie art. 180 p.p.s.a. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest w istocie orzeczeniem sądu drugiej instancji. Taka regulacja nie narusza zasady dwuinstancyjności. Za takie naruszenie nie może być również uznana niezaskarżalność postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku uznał, że art. 180 p.p.s.a. nie jest niezgodny z art. 77 ust. 2 i jest zgodny z art. 78 Konstytucji RP (ww. wyrok TK, sygn. akt SK 11/05, opubl. OTK-A 2006/3/27).

Uwzględniając powyższą argumentację Trybunału Konstytucyjnego dotyczącą art. 180 p.p.s.a., stwierdzić należy, że w żadnym razie nie można uznać – jak to sugeruje autor zażalenia – iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekając o pozostawieniu skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 w zw. z art. 30d ust. 2 zd. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzeka jako Sąd I instancji. Dodatkowo należy podkreślić, że treść art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju pozwala na przyjęcie, że zmodyfikowany art. 180 p.p.s.a. stanowi też podstawę do pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym.

Powyższe oznacza, że zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako orzeczenie ostateczne jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.