Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1379/10, oddalił skargę A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] maja 2009 r. przy ul. Ż. i W. w W. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki S. A. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował T. Sz. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół, który został podpisany przez kierowcę, jak również dokumentacja zdjęciowa. Do akt sprawy dołączone zostały okazane dokumenty, zaś kierowcę przesłuchano w charakterze świadka. Kontrolą stwierdzono, że pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści "[...]", z tyłu na klapie "[...]". Na dachu pojazdu znajdował się banner reklamowy, na którym widniał napis: "[...]", do którego z wnętrza pojazdu poprowadzono kable. W pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowe-liczące marki E. T.-fiskalny.
W protokole kontroli stwierdzono naruszenie ustawy o transporcie drogowym określone w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] lutego 2010 r. wydał decyzję, na mocy której nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie zakazu przewidzianego w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) Jako podstawa prawna nałożonej kary wskazany został art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 2.9 pkt 3 załącznika do ww. ustawy.
Od decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym domagali się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Główny inspektor Transportu Drogowego uzasadniając rozstrzygniecie przytoczył treść przepisów art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 5 i art. 92 ust. 1 u.t.d oraz treść Lp. 2.9. pkt 3 załącznika do cyt. ustawy. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wyjaśnił, że z okazanego przez kierowcę wypisu z licencji, wydruku z zamontowanej w pojeździe kasy fiskalnej zarejestrowanej na skarżących, a także zaświadczenia o zatrudnieniu i spełnianiu wymagań określonych ustawą a wystawionych kontrolowanemu kierowcy przez przedsiębiorcę wynikało, iż podmiotem wykonującym przewóz drogowy osób są A. W. i A. W., wspólnicy spółki cywilnej [...] s. c. Organ ustosunkowując się też do zarzutów podniesionych przez stronę, uznał je za niezasadne. Według oceny tego organu, nie budzi wątpliwości okoliczność, że strona wykonywała działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób, mimo że w czasie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer.
Posiadanie przez stronę licencji i odpowiednie oznakowanie na samochodzie świadczy o tym, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania. W przypadku przewozu osób normalną sytuacją jest oczekiwanie w wyznaczonym miejscu postojowym na klienta, jest to również forma działalności ukierunkowana na osiągniecie zysku. O wykonywaniu działalności gospodarczej zdaniem organu świadczy też pośrednio wydruk z zamontowanej w samochodzie kasy fiskalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę A. W. i A. W. wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania decyzji był art. 92 ust. 1 i 4 oraz Lp. 2.9 pkt 3 załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Kara pieniężna została na przedsiębiorcę nałożona za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Organy obu instancji uznały bowiem, że skarżący, wykonując przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym, złamali zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz zakaz umieszczania na dachu pojazdu lamp i innych urządzeń technicznych.
W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że trafne jest stanowisko organu, iż ustawodawca w art. 92a ust. 3 i 4 oraz w art. 93 ust. 8 u.t.d. wprost określił możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem. W tym stanie rzeczy kwestia badania zakresu umocowania ustawowego art. 89 ust. 5 u.t.d. jest zdaniem Sądu bezprzedmiotowa.
Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom strony organ zgromadził w sprawie obszerny materiał dowodowy, który należycie rozpatrzył, zaś zajęte stanowisko w sprawie dokładnie uzasadnił. Prawidłowe jest stanowisko, iż podmiotem wykonującym transport drogowy osób byli skarżący jako wspólnicy spółki cywilnej pod nazwą "[...] s.c.". Na nich opiewa bowiem wydana licencja, której wypis okazał kierowca w trakcie kontroli, zaś kserokopię tego wypisu organ włączył do materiału dowodowego. Kierowca pojazdu – T. Sz., był zatrudniony przez skarżących, co wynikało z zaświadczenia z dnia [...] października 2009 r., znajdującego się w aktach sprawy. Z dokumentacji zdjęciowej wynika, że na pojeździe z boku została nazwa "[...]" i numer telefonu "[...]" oraz na tylnej prawej szybie napis "[...]", z tyłu na klapie "[...]".
Sąd zgodził się w zupełności z przyjętą przez organ wykładnią pojęcia "urządzenie techniczne", wskazując, że ustawodawca przyjął, że na dachu pojazdu nie mogą być montowane takie urządzenia, które u potencjalnych klientów stwarzałyby wrażenie, że mają do czynienia z taksówką.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nietrafne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego, albowiem organ prawidłowo odniósł ustalony stan faktyczny do treści przepisu art. 18 ust. 5 lit. b i c u.t.d.
A. W. i A. W. wnieśli skargę kasacyjną, w której zaskarżyli wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżących był wykonywany okazjonalny przewóz osób w krajowym transporcie drągowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym przez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika okoliczność aby na pojeździe zamontowano lampę lub urządzenie techniczne, które konstrukcyjnie odpowiada zakazowi określonemu w art. 18 ust 5 lit c ustawy o transporcie drogowym, bowiem z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynika okoliczność, iż na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech powyższych urządzeń. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność - że w imieniu skarżących był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust 1 i 4 oraz art. 93 ustawy o transporcie drogowym,
- 2) art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność - że w imieniu skarżących był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera - osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem,
- 3) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), podczas gdy na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech lampy lub innego urządzenia technicznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
W okolicznościach tej sprawy rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Zarzuty naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a., odnoszące się do błędnego przyjęcia przez Sąd za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że w imieniu skarżących był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, wymagają łącznego rozpoznania, jakkolwiek autor skargi kasacyjnej ujął je w trzech jednostkach redakcyjnych skargi.
W art. 3 § 2 p.p.s.a. określono zakres działania sądów administracyjnych.
Nie ma wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za zasadny.
Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 141 p.p.s.a., nie wskazał konkretnej jednostki tego przepisu, lecz z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że ów zarzut odnosi się do wad uzasadnienia wyroku, a więc naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. Zarzut taki mieści się w granicach zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jednak jego skuteczność wymaga wykazania, że uzasadnienie wyroku jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna rozstrzygnięcia. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie, o czym niżej.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w danym dniu, a nadto organy obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera - osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem, to okoliczność wykonywania w imieniu skarżących okazjonalnego przewozu osób nie została prawidłowo ustalona.
Odnosząc się do tego zarzutu zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaaprobował ustalenia organu odwoławczego, co do tego, iż strona wykonywała działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób, mimo że w czasie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. Ustalenia te były wynikiem oceny całego materiału dowodowego, w tym stwierdzenia odpowiedniego oznakowania na samochodzie świadczącego o tym, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania, zeznań świadka – kierowcy pojazdu, czy wydruku z zamontowanej w samochodzie kasy fiskalnej.
Autor skargi kasacyjnej kwestionuje także zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń organu co do okoliczności, że na pojeździe zatrzymanym do kontroli były umieszczone napisy będące oznaczeniem nazwy, adresu lub telefonu skarżących, a także, iż na tym pojeździe była umieszczona podświetlona lampa lub inne urządzenie techniczne.
Zarzutu tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Jak wynika to wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z dokumentacji zdjęciowej wynika, umieszczona została nazwa "[...]" i numer telefonu "[...]", a jak zeznał kierowca, znajdujący się na boku pojazdu numer telefoniczny jest numerem telefonicznym, pod którym klienci mogą zamówić usługę przewozu. Ponadto także ze zdjęć wykonanych w sprawie oraz z protokołu kontroli wynika, że na dachu pojazdu znajduje się baner reklamowy, do którego z wnętrza pojazdu poprowadzono kable, oraz napisy reklamowe wraz z logo "[...]", okoliczności te wynikają wprost z dowodów zebranych przez organ przeprowadzający kontrolę, a według oceny Sądu stanowiły one dostateczną podstawę do uznania, że doszło do naruszenia zakazów ustanowionych w art. 18 ust. 5 lit. b i c u.t.d.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia organów administracji oparte zostały na dowodach, którymi organy te dysponowały, należycie rozważonymi w uzasadnieniu obydwu decyzji, zaś ocena tych dowodów prawidłowo została skontrolowana przez Sąd pierwszej instancji, czemu ten Sąd dał stosowny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. zostały poczynione przez Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a.
Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego należy zauważyć, że zarzuty wymienione w tej części skargi kasacyjnej wiążą się ściśle z omówionymi wyżej zarzutami procesowymi, których ocena zawiera argumentację wskazującą, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymienione w tych zarzutach przepisy prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy niezasadne są zarzuty naruszenia art. 4 ust. 11 u.t.d., błędnego zastosowania art. 18 ust. 5 lit. b i art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji, iż w imieniu A. W. i A. W. – wspólników spółki cywilnej [...] był wykonywany przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 ust. 11 u.t.d., przy czym przy wykonywaniu tego przewozu (w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą) doszło do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, jak i zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych – w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b i c u.t.d.
Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.