Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie ze skargi M. J. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz orzekł o kosztach.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
w styczniu 2011 r. skarżący wystąpił do Dolnośląskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o nadanie mu uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej.
Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna Dolnośląskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. odmówiła skarżącemu nadania wnioskowanych uprawnień. Organ wskazując na wymogi wynikające z art. 14 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, dalej: prawo budowlane) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r., Nr 83, poz. 578, dalej: rozporządzenie z 28 kwietnia 2006), stwierdził, że skarżący spełniał wymóg posiadania wykształcenia magisterskiego w kierunku elektroniki i telekomunikacji. Nie spełniał natomiast wymogu z § 3 ust. 1 rozporządzenia, gdyż wymagana dwuletnia praktyka przy sporządzaniu projektów i dwuletnia praktyka na budowie odbyta została przez skarżącego pod kierownictwem osoby nie legitymującej się uprawnieniami do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ odwoławczy, podzielając stanowisko Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Dolnośląskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, co do braku uprawnień budowlanych bez ograniczeń mgr. inż. R. G. sprawującego pieczę nad praktyką zawodową skarżącego, wskazał, że nabył on uprawnienia budowlane w czasie obowiązywania rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 120, poz. 581 ze zm., dalej: rozporządzenie z 10 października 1995 r.), mocą decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 27 maja 2004 r. Posiadał on uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych.
Decyzja nie określała natomiast czy uprawnienia te były uprawnieniami bez ograniczeń czy też nie, pomimo, że z § 4 rozporządzenie z 10 października 1995 r. przewidywał uprawnienia tak w ograniczonym zakresie jak i bez ograniczeń. Organ uznał, że uprawnienia budowlane kierownika praktyk obejmowały jednie telekomunikację przewodową i nie były uprawnieniami bez ograniczeń rozumieniu § 3 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006.
W wyniku wywiedzionej przez skarżącego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. o sygnaturze VII SA/Wa 1765/11 uchylił decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, stwierdzając, że organ nie wyjaśnił czy uprawnienia budowlane kierownika praktyki były uprawnieniami bez ograniczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 356/12, w wyniku skargi kasacyjnej organu, uchylił wyrok WSA w W. wskazując, że ponowna ocena sprawy powinna zostać dokonana w kontekście nadanych kierownikowi praktyk skarżącego uprawnień w stosunku do obowiązujących wówczas przepisów i następnie dokonać porównania, czy takie uprawnienia budowlane posiadane przez mgr. inż. R. G. w specjalności telekomunikacyjnej są uprawnieniami "odpowiednimi" w rozumieniu art. 14 ust. 4 prawa budowlanego, a więc tymi uprawnieniami, o których mowa w § 22 ust. 1 rozporządzenie z 28 kwietnia 2006.
Rozpoznając sprawę ponownie, kierując się wytycznymi zawartymi w przywołanym wyroku NSA, Sąd I instancji w objętym skargą kasacyjną wyroku stwierdził, że skarga była uzasadniona. Wskazał, że istotą sprawy była ocena czy uprawnienia budowlanej nadane mgr. inż. R. G. mogły być uznane za "odpowiednie" w rozumieniu przepisów ustawy prawo budowlane. Sąd I instancji zgodził się ze skarżącym, który wywodził, że skoro opiekun praktyki mgr. inż R. G. uzyskał uprawnienia budowlane w 2004 r. na podstawie przepisów rozporządzenia z 1995 r., zaś kwestia nakazu odbycia praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń obowiązuje od 3 lipca 2005 r., logicznym było, iż brak sformułowania w decyzji z 27 maja 2004 r., czy nadawane uprawnienia są uprawnieniami bez ograniczeń nie uniemożliwia uznania tych uprawnień za odpowiednie w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
Sąd podkreślił, podzielając stanowisko skarżącego, że opiekunem jego praktyki nie mogła być osoba, która uzyskała uprawnienia na podstawie przepisów, które w momencie rozpoczęcia tej praktyki, w marcu 2006 r., jeszcze w ogóle nie obowiązywały. Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. weszło, bowiem w życie w dniu 31 maja 2006 r., zaś pierwszy wpis w książce praktyk dokonany został w dniu 1 sierpnia 2006 r., tj. po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie nowych przepisów.
Za bezsporne Sąd I instancji uznał, że decyzja z dnia 27 maja 2004 r. o nadaniu opiekunowi praktyki skarżącego uprawnień budowlanych nie zawierała, pomimo takiego obowiązku wynikającego z przepisów rozporządzenia z dnia 10 października 1995 r., sformułowania "bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie". Zauważył przy tym, że uzasadnienie powołanej decyzji zawierało sformułowanie o "wnioskowanym zakresie". Wobec tego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została bez wnikliwej analizy wszystkich aspektów sprawy, w tym przede wszystkim bez wyjaśnienia czy decyzja z 2004 r. o nadaniu uprawnień R. G. dotyczyła uprawnień bez ograniczeń czy w ograniczonym zakresie mając na uwadze treść całej decyzji, a więc zarówno sentencji i jej uzasadnienia. Nie wyjaśniono także jaka była treść wniosku R. G. o nadanie uprawnień oraz czy brak stosownego określenia rodzaju uprawnień tej osoby w decyzji był czy nie był przeoczeniem organu.
W ocenie Sądu I instancji koniecznym było również precyzyjne porównanie uprawnień zawodowych posiadanych przez R. G. w oparciu o obowiązujące w 2004 r. przepisy z zakresem uprawnień wymaganych w świetle obecnie obowiązujących przepisów ustawy prawo budowlane.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 152 i art. 200 oraz art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.)
Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:
- 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. polegając na braku oceny zaskarżonych decyzji ze wszystkimi przepisami wchodzącymi w zakres danej sprawy, tj. § 2, § 4 i § 5 ust. 2 rozporządzenia z 10 października 1995 r. w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy prawo budowlane i § 3 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r.;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane, polegające na uwzględnieniu skargi mimo przeprowadzenia przez organ wyczerpującego i kompletnego postępowania dowodowego w sprawie i należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. mimo braku naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego, a także na błędnym założeniu przez Sąd, że domniemanie naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności na przyjęciu, że naruszenie powołanych przepisów K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy praktyka strony nie spełnia podstawowej przesłanki posiadania przez osobę kierującą praktyką uprawnień budowlanych bez ograniczeń w rozumieniu § 3 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. w zw. z art. 14 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane, a także w rozumieniu § 5 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 10 października 1995 r.;
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku odniesienia się do argumentów organu powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności braku oceny zgodności z prawem stanowiska Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa i powołanej tam argumentacji prawnej, w myśl której ograniczony lub nieograniczony charakter uprawnień budowlanych osoby kierującej praktyką należy oceniać według przepisów obowiązujących, tzn. mających zastosowanie w sprawie, czyli w tym przypadku według przepisów § 3 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. w zw. z art. 14 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane, co w konsekwencji wymaga posiadania przez tą osobę uprawnień w specjalności telekomunikacyjnej obejmujących zarówno telekomunikacje przewodową jak i radiową.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).
W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano tylko zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. W analizowanej sprawie zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana, związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2013 r. (sygn. akt II GSK 356/12). Przypomnieć należy, iż pojęcie "wykładnia prawa" użyte przez ustawodawcę w tym przepisie obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że sąd I instancji nie jest związany oceną sądu kasacyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze: "Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego na podstawie komentowanego przepisu oznacza w praktyce, że sąd administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny, na podstawie art. 185 §1 PrPostSAdm nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 PrPostSAdm, a w skardze kasacyjnej nie powinny być postawione zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną wykładnię prawa, niż dokonał tego NSA w orzeczeniu uchylającym orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę, może odstąpić od wykładni dokonanej w tej sprawie przez NSA jedynie w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy ustalony po ponownym jej rozpoznaniu uległ zasadniczej zmianie lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy po wydaniu orzeczenia zmienił się jednakże stan prawny oraz gdy NSA podjął w uchwale w składzie siedmiu sędziów stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w orzeczeniu sądu kasacyjnego odnoszącego się do konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej." (por.: J. Drachal, K. Wiktorowska, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 624-625 i wskazane tam orzeczenia).
Mając powyższe rozważania na uwadze uznać należy za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. polegając na braku oceny zaskarżonych decyzji ze wszystkimi przepisami wchodzącymi w zakres danej sprawy, tj. § 2, § 4 i § 5 ust. 2 rozporządzenia z 10 października 1995 r. w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy prawo budowlane i § 3 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 356/12, nie dokonał wykładni prawa materialnego w tej sprawie, stwierdzając w uzasadnieniu tegoż wyroku, iż: "Zarzuty naruszenia prawa materialnego nie znajdują usprawiedliwienia, bowiem Sąd, uchylając decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie dokonał analizy przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie wniosku skarżącego, poprzestając jedynie na ogólnym odwołaniu się do § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. i pozostawiając na uboczu § 22 ust. 1 tego aktu." (s. 5 uzasadnienia wyroku NSA).
Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku podkreślił, że zasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, ponieważ w sprawie nie dokonano ustaleń, co do treści złożonego przez R. G. do właściwego organu wniosku o nadanie uprawnień, a zatem nie wiadomo na jakiej podstawie Sąd I instancji stwierdził, iż R. G. "uzyskał uprawnienia we wnioskowanym zakresie", ani czy dokonując ustaleń, których co do zasady sąd administracyjny czynić nie może, WSA postanowił o przeprowadzeniu dowodu z urzędu, co nie znalazło wyrazu w uzasadnieniu wyroku lub w protokole rozprawy. Z przedstawionych powodów należało zgodzić się z kasatorem, że wyrok naruszył prawo procesowe we wskazanym zakresie." (s. 5 uzasadnienia wyroku NSA).
Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpatrując sprawę i stosując się do wskazań NSA zawartych w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 356/12 zasadnie uznał, iż: "Podstawowym zaleceniem NSA zawartym w wyroku z 25 czerwca 2013 r. była konieczność dokonania oceny czy uprawnienia zawodowe posiadane przez R. G. są "odpowiednimi" w rozumieniu art. 14 ust. 4 p.b. Jednakże przeprowadzenie takiej oceny wiązałoby sie z koniecznością poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych w sprawie, których co do zasady sąd administracyjny samodzielnie dokonywać nie może bowiem sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną.
Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). Ponownie rozpoznając sprawę konieczne zatem będzie ustalenie czy decyzja Prezesa URTiP z 27 maja 2004 r. o nadaniu kierownikowi praktyk uprawnień budowlanych w telekomunikacji dotyczyła uprawnień bez ograniczeń czy w ograniczonym zakresie biorąc pod uwagę wówczas obowiązujące przepisy i porównując je do przepisów późniejszych.
Należy także ustalić czy były to uprawnienia odpowiednie w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ do wskazanych wyżej kwestii nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności spornej decyzji organu."
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił w konsekwencji także pozostałych zarzutów pomieszczonych w skardze kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane, polegające na uwzględnieniu skargi mimo przeprowadzenia przez organ wyczerpującego i kompletnego postępowania dowodowego w sprawie i należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. mimo braku naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego, a także na błędnym założeniu przez Sąd, że domniemanie naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Końcowo stwierdzić należy, iż niezasadnym jest także pomieszczony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające, w ocenie autora skargi kasacyjnej, na braku odniesienia się do argumentów organu powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego tu wyroku Sądu I instancji spełnia wymogi określone w tym przepisie. Odnosząc się do argumentów organu powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził m.in.: "Bezsporna w sprawie była okoliczność, że w treści sentencji decyzji Prezesa URTiP z 27 maja 2004 r. brak jest sformułowania "bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie", zaś z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że określenie rodzaju uprawnień przez organ było obligatoryjne, a mianowicie; "Uprawnienia budowlane w telekomunikacji są wydawane bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie w specjalizacjach, o których mowa w ust. 2". Jednocześnie w uzasadnieniu tej omawianej decyzji Prezesa URTiP znajduje się sformułowanie o "wnioskowanym zakresie", na co zwracał uwagę skarżący, a także WSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1765/11.
Realizując zatem wytyczne zawarte w ww. wyroku NSA Sąd uznał, że organ w zaskarżonej decyzji nie przeprowadził wnikliwej analizy wszystkich aspektów sprawy. W szczególności organ nie wyjaśnił, czy decyzja z 2004 r. o nadaniu uprawnień R. G. dotyczyła uprawnień bez ograniczeń czy w ograniczonym zakresie mając na uwadze treść całej decyzji Prezesa URTiP tj. zarówno sentencji, jak też uzasadnienia. Nie zostało należycie wyjaśnione w sprawie jaka była treść owego wniosku R. G. o nadanie uprawnień oraz czy brak stosownego określenia rodzaju uprawnień tej osoby w decyzji był czy nie był przeoczeniem organu - Prezesa URTiP, które to przeoczenie ewentualnie mogłoby być doprecyzowane drogą właściwej wykładni.
Ponadto, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie konieczne jest precyzyjne porównanie uprawnień zawodowych posiadanych przez Romana Gądek w oparciu o obowiązujące wówczas (w 2004 r.) przepisy z zakresem uprawnień wymaganych w świetle obecnie obowiązujących przepisów. Na marginesie niezrozumiałe jest stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "uprawnienia budowlane osoby kierującej powinny mieć charakter nieograniczony w rozumieniu obowiązujących obecnie przepisów, a nie przepisów już nieobowiązujących. (str. 2 decyzji). Cytowane stanowisko organu wskazuje na istnienie jakoby dwóch rodzajów nieograniczonego charakteru uprawnień budowlanych, a mianowicie w rozumieniu "obowiązujących przepisów" oraz w rozumieniu przepisów "już nieobowiązujących"'. Przy tym organ w sposób wystarczający nie porównał tych uprawnień i nie dokonał analizy przepisów § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym w porównaniu z brzmieniem przepisu w § 22 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, mając jednocześnie na uwadze treść decyzji Prezesa URTiP z 2004 r." (s. 11-12 zaskarżonego wyroku WSA).
Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2) p.p.s.a.