Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 546/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę A.. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia A. Sp. z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji.
Uzasadniając wniosek strona skarżąca podniosła, iż kwota nałożonych na nią kar na dzień złożenia skargi w niniejszej sprawie przekracza 500.000 zł. Stawiane zarzuty są poważne, zwłaszcza w przedmiocie nieważności decyzji, dlatego też wyegzekwowanie orzeczonych kar przed wydaniem prawomocnego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny może doprowadzić do bankructwa przedsiębiorstwa i zwolnienia wszystkich współpracujących z nim kierowców. Spowoduje to zatem skutki niemożliwe do odwrócenia. Strona skarżąca podniosła, że wyegzekwowanie orzeczonych kar, z zastrzeżeniem że będą one podlegać ewentualnemu zwrotowi w przypadku korzystnego dla strony orzeczenia NSA, nie będzie miało żadnego znaczenia, ponieważ spółka nie będzie mogła już prawidłowo funkcjonować i zbankrutuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W uchwale z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/4/77) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął dopuszczalność stosowania art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi od wyroku oddalającego skargę. Wprawdzie wymieniona uchwała dotyczyła kwestii dopuszczalności odpowiedniego stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. tylko w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi od wyroku oddalającego skargę, ale przyjmując nawet dopuszczalność (brak przeszkód formalnych) odpowiedniego stosowania tego przepisu, także w przypadku wszczęcia postępowania kasacyjnego od postanowienia o odrzuceniu skargi z powodów wskazanych przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie uznać trzeba, że przedstawiony Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. nie zasługiwał na uwzględnienie ze względów merytorycznych.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej może nastąpić tylko na wniosek skarżącego w razie oceny, że zachodzą określone na zasadzie katalogu zamkniętego przesłanki, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do ich wykazania nie jest wystarczający ogólnikowy wywód strony. Wnioskodawca musi poprzeć swe twierdzenia odwołaniem się do materiałów źródłowych, na podstawie których formułuje określone wypowiedzi i wykazać na podstawie dostatecznie skonkretyzowanych okoliczności, iż wstrzymanie wykonania danego aktu lub czynności jest zasadne (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2008, s. 188, a także postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04)
W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, aby orzeczenie o wstrzymaniu wykonania było zasadne w stosunku do zaskarżonej w konkretnym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji.
Przede wszystkim wnioskodawca pominął uwzględnienie charakteru tej decyzji orzekającej negatywnie co do żądania wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej (od której nota bene skarga – vide k.25 akt adm. - została prawomocnie oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.).
Zauważyć też trzeba, iż skarga od decyzji w przedmiocie kary pieniężnej została już prawomocnie oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Z zasady z tego typu decyzji jak zaskarżona w niniejszej sprawie nie mogą wynikać bezpośrednio zagrożenia, takie jak opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. W istocie trudno mówić w tym przypadku o wykonywaniu decyzji.
Niezależnie jednak od tego podnieść trzeba, że wniosek przedstawiony w niniejszej sprawie operował ogólnikowymi i gołosłownymi stwierdzeniami. Wywody zawarte w omawianym wniosku nie odwoływały się do jakichkolwiek materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących całokształt sytuacji skarżącej spółki (wysokość obrotu w prowadzonej przez nią działalności, bilans aktywów i pasywów itp.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a.