Uzasadnienie
I
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan sprawy. "A." Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła w dniu 11 marca 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., doręczoną Spółce w dniu 9 lutego 2009 r. Wpis od skargi nie został uiszczony do dnia 2 kwietnia 2009 r.
Z uwagi na przedmiot sprawy, należący do kategorii spraw wymienionych w § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm., dalej jako: rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. podlegała opłacie stałej, w której wpis sądowy wynosi 200 zł.
Nadto wskazując na treść art. 221 p.p.s.a., zwalniającego od obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty stałej przypadającej od pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego, Sąd wywiódł, że reprezentujący stronę skarżącą radca prawny wnosząc skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. zobowiązany był do uiszczenia wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł. Wobec faktu, iż w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu od skargi, na podstawie art. 221 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.
II
Od powyższego postanowienia "A." Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego:
- 1) art. 221 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu wniesionej skargi wobec błędnego uznania, że skarżąca uiściła wpis w nienależytej wysokości, co miało wpływ na wynik postępowania, ponieważ skutkowało odrzuceniem wniesionej skargi,
- 2) art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez przyjęcie, że skarżąca uiściła wpis w nienależytej wysokości, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało odrzuceniem skargi skarżącej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podała, że prawidłowo uiściła wpis stały od skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji w wysokości 100 zł, zatem błędnie uznano, że strona nie uiściła tej opłaty. Nadto Spółka wskazała, że nie miała obowiązku uiszczenia wpisu od wniesionej skargi do momentu uzyskania informacji o sygnaturze sprawy, jaką nadano wniesionej skardze.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności postępowania.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Spółka skoncentrowała się na zarzuceniu Sądowi pierwszej instancji błędnego uznania, że skarżąca uiściła wpis w nienależytej wysokości. Spółka oświadczyła, że prawidłowo uiściła wpis stały w wysokości 100 zł na podstawie art. 230 § 1 i art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r.
Należy jednak wskazać, że z akt sprawy (także z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia) nie wynika, aby skarżąca uiściła wpis od skargi w jakiejkolwiek wysokości. Okoliczność ta została należycie zbadana przez Sąd pierwszej instancji, który zwrócił się do Oddziału Finansowo Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. o udzielenie informacji, "czy została uiszczona opłata należna od "A." Sp. z o.o.". W odpowiedzi wskazana jednostka podała, że do dnia 2 kwietnia 2009 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Nadto fakt nieopłacenia skargi nie został w żaden sposób skutecznie podważony przez wnoszącego skargę kasacyjną. Wobec powyższego należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji nie budzi wątpliwości.
Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., który to przepis zasadnie został przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa rozstrzygnięcia i wzorzec kontroli, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym początek biegu trzydziestodniowego terminu do uiszczenia przez adwokata lub radcę prawnego opłaty stałej od pisma procesowego, jakim jest skarga, należy określić biorąc pod uwagę datę wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Wszczęcie tego postępowania następuje zaś wraz z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Tak też należy rozumieć wnoszenie pisma do sądu na gruncie art. 219 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja organu została doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2009 r. Zarówno wniesienie skargi, jak i uiszczenie wpisu od tej skargi, powinno zatem nastąpić do dnia 11 marca 2009 r. Skoro skarżąca była w sprawie reprezentowana przez radcę prawnego, zatem skarga powinna zostać odpowiednio opłacona bez wezwania do dokonania tej czynności w terminie wyżej określonym. Wobec zaniechania dopełnienia tego obowiązku Sąd pierwszej instancji, na mocy obowiązującego w dacie orzekania art. 221 p.p.s.a., zasadnie odrzucił skargę Spółki.
Zarzut dotyczący naruszenia art. 233 p.p.s.a. w zw. z art. § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. również należy uznać za niezasadny. Pierwszy z wymienionych przepisów zawiera upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia określającego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym 100 zł. Naruszenie norm wynikających z wyżej wskazanych przepisów miało według Spółki polegać na przyjęciu, że skarżąca uiściła wpis w nienależytej wysokości. Pomijając fakt, że w taki sposób skonstruowany zarzut nie pozwala na podważenie przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy, należy podkreślić, że Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Spółki nie dlatego, że wpis został uiszczony w nienależnej wysokości, lecz dlatego, że w ogóle nie został uiszczony przez reprezentującego Spółkę i wnoszącego skargę radcę prawnego.
Wobec powyższego należy uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. odpowiada prawu.
Powyższej oceny nie zmienia fakt, że z dniem 10 kwietnia 2010 r. art. 221 p.p.s.a. utracił moc w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. zmieniającej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 36, poz. 196).
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł więc jak w sentencji na podstawie art. 184 oraz 182 § 1 i § 3 p.p.s.a.