Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2867/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi G. R. R. sp. z o.o. w R. (skarżąca) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 30 czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.
Skarżąca spółka pismem z dnia 18 lipca 2014 r. (data nadania) wezwała ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wobec odmowy przyznania jej pomocy finansowej, wskazując na to, że stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności oraz, że skarżąca nie spełnia celów działania 121 na skutek przekroczenia limitu 300 000 zł.
Wobec braku udzielenia odpowiedzi, strona skarżąca pismem z dnia 12 września 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe rozstrzygnięcie ARiMR.
Pismem z dnia 24 października 2014 r. ARiMR poinformował o pozytywnym załatwieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skierowaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy finansowej do ponownego rozpatrzenia przez organ. Wobec czego organ w piśmie z dnia 5 listopada 2014 r. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie ze skargi G. R. R. sp. z o.o. w R., ze względu na wystąpienie przesłanki bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. WSA w W. uwzględnił wniosek organu i umorzył postępowanie w sprawie. Wskazując na pozytywne rozpatrzenie przez organ wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkiem czego wniosek, skarżącej o przyznanie pomocy finansowej skierowano do ponownego rozpoznania, tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., polegające na wadliwym uznaniu, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, w sytuacji, gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało w istocie rozpatrzone negatywnie ponieważ ARiMR w piśmie z 24 października 2014 r. nr [...] skierowanym do Oddziału Regionalnego ARiMR przesądził o stworzeniu przez skarżącą sztucznych warunków do otrzymania płatności ze środków unijnych zobowiązując P. Oddział Regionalny ARiMR do odmowy przyznania pomocy;
- - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a., polegające na nierozpoznaniu z urzędu, negatywnego dla skarżącej, stanowiska ARiMR wyrażonego w piśmie z dnia 24 października 2014 r. nr [...], w którym przesądzono o stworzeniu przez skarżącą sztucznych warunków do otrzymania płatności ze środków unijnych i zobowiązano P. Oddział Regionalny ARiMR do odmowy przyznania pomocy.
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a., polegające na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia negatywnego dla skarżącej stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 24 października 2014 r., gdzie przesądzono o stworzeniu przez skarżącą sztucznych warunków do otrzymania płatności ze środków unijnych i zobowiązano P. Oddział Regionalny ARiMR do odmowy przyznania pomocy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zaskarżonemu aktowi nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego, jak i materialnego. W uzasadnieniu szczegółowo odniósł się do zajętego w sprawie stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 161 § 1 pkt 3, art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 1 p.p.s.a., skutkiem czego było umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi G. R. R. sp. z o.o. w R., pomimo niewystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania. Słusznie w złożonej skardze kasacyjnej skarżąca wskazuje, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowano do ARiMR dnia 18 lipca 2014 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniesiono natomiast dnia 12 września 2014 r. Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 24 października 2014 r., czyli po upływie terminu o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Pismem z 5 listopada 2014 r. organ złożył do WSA w W. wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego należało uznać, iż w istocie Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania, gdyż wydając postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a., błędnie ocenił pismo organu z dnia 24 października 2014r.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż wspomniane pismo organu zostało wydane po złożeniu przez skarżącą skargi do WSA, która to została wniesiona z zachowaniem terminu 60 dni od daty nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa na skutek nieudzielenia przez organ stosownej odpowiedzi w tym terminie. Wobec tego udzielenie odpowiedzi przez organ po terminie tj. 24 października 2014 r. nie mogło mieć wpływu na bieg sprawy sądowoadministracyjnej a z całą pewnością nie można było potraktować wymienionego pisma jako przesłanki powodującej bezprzedmiotowość postępowania przed Sądem I instancji, gdyż w piśmie tym organ nie uwzględnił wniosku skarżącej w sposób prowadzący do korzystnej dla niej zmiany rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny analizując pismo z dnia 24 października 2014 r. uznał, iż uwzględnienie wniosku o wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa miało doprowadzić wyłącznie do korekty uzasadnienia pisma organu z dnia 30 czerwca 2014 r. a nie do ponownego, merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej, w sposób skutkujący uwzględnieniem tego wniosku i przyznaniem wsparcia finansowego. Kosmetyczna zmiana uzasadnienia zaskarżonego pisma nie może być uznana, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pozytywne załatwienie wniosku sensu stricto, gdyż sytuacja prawna skarżącej nie ulegnie zmianie z uwagi na nieuwzględnienie jego żądania. W tych okolicznościach nie można potraktować pisma organu z dnia 24 października 2014 r. jako przesłanki z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., której skutkiem byłoby umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie.
Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 149/15 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach (CBOIS). Stwierdzając, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi G. R. R. sp. z o.o. w R., zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien oddalić wniosek ARiMR z dnia 5 listopada 2014 r. o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako pozbawiony uzasadnionych podstaw, a następnie rozpoznać skargę G. R. R. sp. z o.o. w R. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się na marginesie do wniosku o zasądzenie kosztów należy wyjaśnić, że przepis art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 4/07, publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 23).