Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1895/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Firmy Przewozowej S.-B. Sp. J. M.K., J.S. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął następujący stan sprawy:
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w miejscowości B. przeprowadził w dniu 9 grudnia 2009 r. kontrolę autobusu marki Mercedes o nr rej. [...], którego kierowcą był T. S. Kontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz osób na trasie z K. przez B. do B. W B. pobrano od kierowcy do kontroli dokumenty, w tym wypis Nr 8 z zezwolenia Nr 1381 na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii K. – B., wypis Nr 8 z zezwolenia Nr 1421 na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii B. – B. oraz rozkłady jazdy stanowiące załączniki do ww. zezwoleń. W wyniku analizy przedstawionych do kontroli dokumentów stwierdzono, iż długość linii, na której odbywał się przewóz z K. do B. wynosiła 56,1 km, co zostało ustalone na podstawie rozkładów jazdy. Organ pierwszej instancji przyjął, iż Firma Przewozowa S.-B. Sp. J. M.K., J.S. z siedzibą w Z. wykonywała transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia na trasie K. – B., oraz że transport drogowy wykonywany jest z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, albowiem w trakcie czynności kontrolnych, na podstawie okazanych rozkładów jazdy, ustalono, że trasa przejazdu z K. do B. przekraczała 50 km.
Zatem, kierowca nie podlegał wyłączeniom określonym w art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". Kierowca nie przedstawił do kontroli wykresówek obejmujących okres od dnia 11 listopada 2009 r. do dnia 9 grudnia 2009 r., danych cyfrowych jak również dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu we wskazanym okresie, co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, art. 31 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców, których naruszenie sankcjonowane jest karą określaną na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Organ również stwierdził, że nastąpiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące (tachograf). Pojazdem wykonywany był regularny przewóz osób na trasie K. – B. przez B., której długość wynosi 56 km. Wobec tego stwierdzono naruszenie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006, z którego wynika, iż od dnia 1 stycznia 2008 r. wszystkie pojazdy, którymi wykonywany jest transport drogowy osób, w ramach przewozów regularnych, których trasa przekraczała 50 km powinny być wyposażone w urządzenie rejestrujące. Brak takiego urządzenia sankcjonowany jest karą wynikającą z art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do tej ustawy.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz art. 92 ust. 4 oraz na postawie lp. 11.1, lp. 1.7 i lp. 2.1 załącznika do u.t.d. nałożył na Firmę Przewozową S.-B. Sp. J. M.K., J.S. z siedzibą w Z. karę pieniężną w kwocie 9.500 zł.
W wyniku złożonego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 30 czerwca 2010 r.:
- 1) uchylił w całości decyzję organu I instancji,
- 2) umorzył postępowanie w I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł z tytułu naruszenia z lp. 2.1 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oraz
- 3) nałożył karę pieniężną w wysokości 3.500 zł z tytułu naruszenia z lp. 1.7 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, oraz naruszenia z lp. 11.1 ust. 1 lit a) polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące.
Organ odwoławczy nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji w zakresie naruszenia z lp 2.1 załącznika do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł. Organ odwoławczy, mając na uwadze treść art. 87 ust. 1 pkt 2 a) u.t.d. oraz art. 4 pkt 7 u.t.d. i art. 18 ust. 1 u.t.d. podał, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W dniu kontroli drogowej (9 grudnia 2009 r.) strona wykonywała transport drogowy osób i posiadała dwa zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie K. – B. oraz B. – B., co potwierdził okazany do kontroli wypis z zezwolenia Nr 1421 oraz wypis z zezwolenia Nr 1381. W opinii organu odwoławczego, powyższe zezwolenia obejmowały zatem trasę K. – B., ponieważ przystanek końcowy według rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia Nr 1381 (B.), był jednocześnie przystankiem początkowym, zgodnie z danymi zawartymi w zezwoleniu Nr 1421. Organ odwoławczy wskazał, iż obowiązujące przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na podstawie więcej niż jednego zezwolenia.
Zatem nie zostało stwierdzone wykonywanie przez stronę przewozu regularnego bez zezwolenia. Wobec tego postępowanie w zakresie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za brak zezwolenia należało uznać za bezprzedmiotowe i w tym zakresie uchylić decyzję organu I oraz umorzyć postępowanie.
Odnośnie naruszenia określonego w lp. 11.1 ust. 1 lit a) załącznika do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3.000 zł wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, organ odwoławczy powołał się na art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, zgodnie z którym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy powyżej 50 km. Wyłączenie odnosi się do pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006, których trasa nie przekracza 50 km.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała przewozy regularne na trasie Kraków – Brzesko w oparciu o zezwolenia udzielone na poszczególne odcinki tej trasy. Ponieważ długość trasy Kraków – Brzesko przekracza 50 km., do strony nie mógł znaleźć zastosowania art. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Organ odwoławczy stwierdził, że pomimo istniejącego obowiązku, pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące, tak więc organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w tachograf. Natomiast uznając prawidłowość stwierdzonego naruszenia z lp. 1.7 załącznika do u.t.d., który karą w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołał się do art. 87 ust. 1 u.t.d. oraz art. 15 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 oraz art. 31 ust. 1 - ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców.
Firma Przewozowa S.-B. Sp. J. M.K., J.S. z siedzibą w Z. na przedmiotową decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w skardze zarzuciła bezzasadność przypisanych naruszeń w zakresie wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Skarżąca podniosła, że kontrola odbyła się w trakcie realizowanego przez kierowcę przewozu na linii komunikacyjnej K. – B., na podstawie zezwolenia Nr 1381 udzielonego przez Marszałka Województwa [...], której długość wynosi poniżej 50 km. Po krótkim postoju w Bochni, tym samym pojazdem, realizowany był przewóz na podstawie zezwolenia Nr 1421 udzielonego przez Marszałka Województwa [...] na linii B. – B., która również była krótsza niż 50 km. Kontrolującym okazano zezwolenia, co zostało odnotowane w protokole kontroli.
Skarżąca ponadto podkreśliła, że kierowca został skierowany do obsługi ww. linii po uprzednim poinformowaniu, iż obsługuje dwie odrębne linie, co wymaga dochowania wyznaczonych godzin odjazdów z przystanku początkowego w B. w kierunku B. i w kierunku K. Poinformowano go również, że w B., w każdym kierunku, przewidziany jest krótki (kilkuminutowy) postój dla wyrównania czasu lub dla ewentualnej konieczności przesiadki pasażerów do innego pojazdu. Zdaniem strony, przyjęty system obsługi zapewniał pasażerowi możliwość uniknięcia niedogodności w postaci przesiadki w B., pozwalając na kontynuowanie podróży na podstawie wcześniej zakupionego jednego biletu, którego cena obejmowała łączny przewóz w ramach dwóch linii komunikacyjnych: K. – B. i B. – B. Kontrolowany pojazd posiadał tablicę kierunkową z napisami B. i "pod wyraźną linią poziomą B.".
W ocenie skarżącej, tablica kierunkowa informowała o wykonywaniu przewozu na linii K. (skąd kierowca jechał) – B. i linii B. – B., którą kierowca miał wykonywać po dotarciu na przystanek końcowy w B. Gdyby okazało się, że z B. do B. ma jechać inny pojazd z innym kierowcą, pasażer miał możliwość przesiąść się i kontynuować podróż w ramach tego samego biletu innym pojazdem. Skarżąca zauważyła, że podobne zasady sprzedaży biletów obowiązują w MPK w K. i PKP.
Skarżąca podała, że rozkład jazdy, który kierowca wręczał pasażerom w pojeździe istotnie zawierał informację o przebiegu linii K. – W. – B. – B. Jednakże przyjęta forma wynikała z ograniczonej ilości miejsca pozwalającego na umieszczenie informacji na kieszonkowym wydaniu rozkładu jazdy. W rzeczywistości informacje dotyczyły czterech różnych rozkładów jazdy obejmujących cztery różne zezwolenia.
Wobec powyższych argumentów za bezzasadny, zdaniem skarżącej, należało uznać zarzut świadomego podzielenia obsługiwanej linii komunikacyjnej na dwa odcinki w związku z dysponowaniem zezwoleniami o Nr 1381 i Nr 1421, celem ominięcia wymogów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Strona podkreśliła, że kierowcy przestrzegają przepisów o czasie pracy kierowców, czego dowodem są comiesięczne harmonogramy czasu pracy każdego kierowcy.
Skarżąca, odwołując się do art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który wyłącza stosowanie rozporządzenia do przewozów regularnych osób na trasie nieprzekraczającej 50 km., wskazała, że nie ma przepisu zakazującego wykonywania jednym pojazdem przewozu regularnego na dwóch liniach, z których każda nie przekracza 50 km.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani tez przepisów procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zakwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Podstawowy argument skargi, iż w trakcie kontroli skarżąca wykonywała dwa niezależne przewozy na odrębnych trasach poniżej 50 km, na podstawie dwóch odrębnych zezwoleń, Sąd uznał za niezasadny. W konsekwencji, Sąd odrzucił również twierdzenie strony o bezpodstawnym nałożeniu na skarżącą kary za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące.
Sąd pierwszej instancji odwołał się do ustawowego określenia "linia komunikacyjna" zawartego w art. 4 pkt 8 u.t.d., zgodnie z którym linia komunikacyjna to połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osobowe. W podanej definicji ustawodawca użył liczby mnogiej, mówiąc o regularnych przewozach osób. Zatem, dopuścił sytuację, w której przewoźnik będzie realizował przewozy na określonej linii komunikacyjnej na podstawie więcej niż jednego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób. W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka legitymowała się w dniu kontroli dwoma zezwoleniami: zezwoleniem Nr 1381 na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej K. – B. oraz zezwoleniem Nr 421 na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej B. – B. Z definicji linii komunikacyjnej zawartej w art. 4 pkt 8 u.t.d. wynika, że jest to połączenie komunikacyjne wykonywane na określonej drodze.
Sąd zwrócił uwagę, że z rozkładu jazdy (k.-46), cennika biletów, w nagłówku którego podano, że linia komunikacyjna obejmuje trasę: K. – W. – B. (k.-45) oraz rozkładów podających odjazdy S.-B. do B. (kierunek przejazdu K. parking przy ul. O.– W. – B. – B., k.-44) i odjazdy S.-B. do K. (kierunek przejazdu: B. – B.– W. – K. parking przy ul. O., k.-44v.) wynika jednoznacznie, że strona realizowała połączenia komunikacyjne na jednej trasie: K. – B. z wyznaczonymi przystankami uwzględnionymi w rozkładzie jazdy, mimo że w każdym z pozwoleń była faktycznie wskazana jedynie część linii komunikacyjnej w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Umieszczenie w jednym rozkładzie jazdy godzin odjazdów środków transportowych z K. do B. i z B. do B., czyli objętych zezwoleniem nr 1381 i nr 1421, możliwość zakupu biletów na całą trasę, wykonywanie przewozu na całej trasie przez jednego kierowcę i jednym środkiem transportu (pasażerowie nie musieli dokonywać przesiadek) świadczyły, że zamiarem skarżącej było wykonywanie przewozów regularnych nie na dwóch trasach, na których rozkłady jazdy byłyby zsynchronizowane, ale w rzeczywistości na jednej trasie, obejmującej trasy określone w obu omawianych zezwoleniach.
Według art. 20 ust. 1 pkt 2 u.t.d. mówi się, że w zezwoleniu określa się przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują miejsca początkowe i docelowe przewozów, a w ust. 1a tego art., że załącznikiem jest obowiązujący rozkład jazdy. Rozkład jazdy wręczany pasażerom był kompilacją rozkładów jazdy dołączonych do powyższych obu zezwoleń.
Sąd zwrócił ponadto uwagę, że w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 w art. 3 lit. a mowa jest o przewozach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Mając na uwadze pkt 24 Preambuły do ww. rozporządzenia (Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dla pojazdów używanych do regularnych przewozów osób, których trasa nie przekracza 50 km. Przepisy te powinny zapewniać odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych okresów odpoczynku i przerw) oraz pkt 25 tejże Preambuły(W interesie skutecznego egzekwowania przepisów pożądane jest, by wszystkie regularne krajowe i międzynarodowe przewozy osób podlegały kontroli przy użyciu standardowych przyrządów rejestrujących) pojęcia "trasy" nie należy wiązać jedynie z trasą określoną w danym zezwoleniu, ale również z trasą faktycznie realizowaną, gdy stanowi ona sumę dwóch tras (jak w niniejszej sprawie).
Celem podstawowym wprowadzenia tego rozporządzenia bowiem była poprawa warunków socjalnych pracowników objętych jego zakresem, a także ogólna poprawa warunków bezpieczeństwa drogowego (pkt 17 Preambuły). Sąd wskazał, że powoływanie się przez skarżącą na dwa niezależne zezwolenia, z których każde obejmowało różną trasę, nie zmienia faktu, że przewóz pasażerów odbywał się w rzeczywistości w ramach jednej linii komunikacyjnej obsługiwanej na całej długości trasy przez jednego kierowcę, prowadzącego ten sam autobus, który miał prawo sprzedawać bilet, którego cena uwzględniała koszt przejazdu na łącznej trasie K. – B. Na fakt połączenia dwóch tras: K. – B. i B. – B. w jedną linię komunikacyjną K. – B. wskazują zeznania kontrolera, który jako nieumundurowany funkcjonariusz inspekcji transportowej, wsiadając na przystanku w K. odbył trasę K. – B. z wykupionym biletem obejmującym całą trasę.
Prawidłowość przyjętego przez organ odwoławczy stanowiska o rzeczywistym wykonywaniu przewozu regularnego osób w ramach jednej linii komunikacyjnej potwierdza umieszczona w autobusie, przy drzwiach wejściowych tablica kierunkowa z napisem: K. – B. – B., która u przeciętnego pasażera mogła wywołać wrażenie, że usługa transportowa dotyczy jednej linii, na której centralnymi punktami są podane miejscowości. Nadto, takie wrażenie mógł potęgować cennik biletów w nagłówku, którego strona określiła linię komunikacyjną jako wykonywanie przewozów na trasie K. – B., przez B. oraz rozkłady jazdy wręczane pasażerom, na których jako kierunek przejazdu podano: K. – W. – B. – B., a w kierunku powrotnym B. – B. – W. – K. Sąd wskazał, że uwzględniając fakt, iż ustalona łączna trasa K. – B. przekraczała 50 km, wynosząc 56,1 km, strona zobowiązana była do przestrzegania wymogu określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zgodnie z którym w pojazdach używanych do przewozów regularnych, których trasa przekracza 50 km przedsiębiorca ma obowiązek zainstalowania i użytkowania w pojeździe urządzenia rejestrującego, a co za tym idzie jest zobowiązany do wyposażania pojazdu w tachograf, zaś kierowców w wykresówki oraz zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w określonym przedziale czasowym (art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców).
Sąd podniósł, że zgodnie z art. 15 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych: - wykresówki obejmujące bieżący dzień i poprzednie 28 dni, - kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz - wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że skarżąca Spółka wykonywała przewóz regularny osób na podstawie dwóch zezwoleń, którego trasa stanowiła w rzeczywistości jedną, tj. połączoną linię komunikacyjną, której długość przekraczała 50 km. Okoliczność ta wyłączała zatem prawo do zwolnienia określonego w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i nakładała na Spółkę obowiązek wskazany w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Firma Przewozowa S.-B. Sp. J. M.K., J.S. z siedzibą w Z., wnosząc o jego uchylenie w całości i o spowodowanie uwzględnienia skargi z dnia 4 sierpnia 2010 r. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...].
W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono chronologicznie stan faktyczny sprawy i podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podał błędną wykładnię obowiązującego prawa nieutożsamiając pojęć "linia", "droga" i "trasa".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zatem, skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna.
W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.
Naruszenie prawa materialnego polega - zdaniem autora skargi kasacyjnej - na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni przepisów prawa materialnego.
Zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji błędną wykładnię przepisów prawa materialnego autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, który z przepisów prawa materialnego, której ustawy czy to ustawy o transporcie drogowym czy ustawy o czasie pracy kierowcy czy też którego rozporządzenia Rady, naruszył Sąd pierwszej instancji. Stanowi to istotny mankament skargi kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się, naruszenie jakiego przepisu prawa zarzuca skarga kasacyjna.
Zarzut naruszenia prawa materialnego wymaga sprecyzowania jego postaci, to znaczy wskazanie czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie, w przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej ograniczył się do złożenia zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego nie wskazując, których to przepisów dotyczy, natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawia stan faktyczny sprawy, który nie jest kwestionowany i przedstawia własną interpretację zastosowanych przepisów.
Należy podkreślić, że przepisy ustawy o transporcie drogowym, jak również rozporządzeń cytowanych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, zostały właściwie zastosowane przez organ. Stwierdzić należy również, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odnosząc się do dokonanych przez organ ustaleń co do stanu faktycznego i ich oceny, uznał je za prawidłowe.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
- s. S. Miziołek s. Z. Przegalińska s. J. Zajda