Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 4/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r., którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji. Skarżący stwierdził, że brak było podstaw do nałożenia kary, gdyż wprawdzie wykonywał transport we własnym imieniu, lecz na rzecz podmiotu posiadającego licencję.
Sąd oddalił skargę argumentując, że z akt sprawy wynika, iż skarżący wykonywał przewóz w ramach własnej firmy, w swoim imieniu i na własny rachunek, nie mógł zatem wykonywać przewozów w oparciu o licencję wydaną na rzecz innego przedsiębiorcy.
W skardze kasacyjnej A. K. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący uzasadnił tym, że jego jedynym dochodem jest dochód osiągany z prowadzonej działalności gospodarczej, to jest ok. 2 000 zł miesięcznie. Wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł, wobec braku prawomocnego rozstrzygnięcia o zasadności nałożenia tej kary, spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania skarżącego. Wpłynie też istotnie na płynność finansową, uniemożliwiając regulowanie bieżących zobowiązań finansowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co będzie równoznaczne z koniecznością zaprzestania jej prowadzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, że zapłata żądanej kwoty spowoduje nadmierne trudności w realizacji jej codziennych potrzeb i zobowiązań związanych z pracą zarobkową. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie, że osiąga on miesięczny dochód około 2 000 zł oraz że zapłata kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla jego utrzymania – bez przedstawienia jakichkolwiek danych potwierdzających tę okoliczność – jest zbyt ogólnikowe. (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 202/09, niepubl.)
Brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji również z tego względu, że zapłata kary pieniężnej nałożonej na stronę na mocy przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) może być rozłożona na raty. Możliwość taką przewidują przepisy ustawy z 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), mające zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym poprzez odesłanie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Spowodowanie negatywnych skutków w sferze prawnej i faktycznej danej jednostki jest istotą kary, zatem powoływanie się przez skarżącego, iż wykonanie kary wpłynie ujemnie na jego sytuację finansową jest stwierdzeniem okoliczności nie budzącej wątpliwości.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.